Οι Έλληνες FLOATING WORLDS, παρουσιάζουν το πρώτο επίσημο βιντεοκλίπ του συγκροτήματος με τίτλο «Amyrah», κομμάτι το οποίο θα βρίσκεται στο νέο τους δίσκο, “Below The Sea Of Light” που κυκλοφορεί σε ψηφιακή μορφή την Τρίτη 1 Οκτωβρίου 2013, σε 74 ψηφιακά καταστήματα ανά τον κόσμο. 

Το Σουηδικό δικαστήριο μείωσε την διάρκεια της ποινής του τραγουδιστή των NECROPHOBIC, Tobias Sidegård, ο οποίος είχε κατηγορηθεί ότι επανειλημμένα κακοποιούσε τη γυναίκα του το διάστημα μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 2011 και Απριλίου του 2013. Η αρχική καταδίκη του Sidegård είχε οριστεί σε 18 μήνες φυλάκισης για “κατάφωρη παραβίαση της ακεραιότητας της γυναίκας”, ενώ την περασμένη Παρασκευή το δικαστήριο άλλαξε την απόφαση καταδικάζοντάς τον σε “απλή επίθεση” η οποία τιμωρείται με 6 μήνες φυλάκιση. Επίσης να θυμίσουμε ότι ο Sidegård ήταν ύποπτος και για τη σωματική κακοποίηση της κόρης του.

Παρόλα αυτά, το συγκρότημα θα κυκλοφορήσει τον έβδομο δίσκο του “Womb Of Lilithu”, στις 25 Οκτωβρίου από τη Season Of Mist.

Οι INK από την Αλεξανδρούπολη έστειλαν το ακόλουθο Δελτίο Τύπου:

Δελτίο Τύπου

Οι Φινλανδοί Wolfheart του Tuomas Saukkonen (BEFORE THE DAWN, BLACK SUN AEON, DAWN OF SOLACE…)και οι Έλληνες Among Ruins με αφορμή την κυκλοφορία των ολοκαίνουριων albums τους ξεκινούν από κοινού την Ευρωπαϊκή περιοδεία τους με πρώτη στάση την Ελλάδα. Ταξιδεύουν από το Βορρά ως το Νότο, επισκέπτονται 3 πόλεις και υπόσχονται να απογειώσουν τους Έλληνες metallers. 

Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2013
Θεσσαλονίκη μαζί με τους Spellbound και Divine Assault

Eightball Live Stage
Πίνδου 1 – Λαδάδικα

Είσοδος 7€ + μπύρα
Ώρα έναρξης: 20.00

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013
Ρέθυμνο στο BLOODCULT FEST #7

ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Αγίου Φραγκίσκου

Είσοδος 8€ + μπύρα
Ώρα έναρξης: 20.00  (doors)

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013
Αθήνα μαζί με τους Mindthreat και Desert Near TheEnd

AnClub
Σολωμού 13 – 15, Εξάρχεια

Είσοδος 8€
Ώρα έναρξης: 20.00  (doors)

Λίγα λόγια για τα συγκροτήματα:

Το Γενάρη του 2013 ο Tuomas Saukkonen αποφασίζει να αφήσει πίσω του όλα τα σχήματα που είχε δημιουργήσει (Before The Dawn, Black Sun Aeon, Dawn Of Solace Routa Sielu και The Final Harvest) για να συνεχίσει τη μουσική τους κληρονομιά με το project WOLFHEART.
Έχοντας κερδίσει τα τελευταία χρόνια δεκάδες βραβεία τόσο με τους BTD όσο και σαν σόλο καλλιτέχνης, έρχεται τώρα να κερδίσει εκ νέου το Ελληνικό κοινό με το ολοκαίνουριο album που θα παρουσιάσει live τον Οκτώβρη του 2013.

Η μουσική του, γνωστή και ως «σκοτεινή, μελαγχολική metal», όπως τη χαρακτηρίζει και ο ίδιος, θα ηχεί στα αφτιά των Ελλήνων ακροατών για 3 μοναδικές βραδιές που θα είναι και η
αρχή της Ευρωπαϊκής του περιοδείας.

facebook: https://www.facebook.com/WolfheartRealm

Νέοι, γεμάτοι ενέργεια και δημιουργικότητα οι Among Ruins είναι η πρώτη ελληνική μπάντα με δική τους μουσική ταυτότητα. Απαρτίζονται από μέλη των Nordor, Outloud, ex-Bare Infinity.

Δυναμικά ξεσπάσματα, γρήγορα death metal riffs συνδεδεμένα αρμονικά με μελωδικότητα έρχονται να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής metal σκηνής.
Αποφασισμένοι να βγουν νικητές μέσα από τα συντρίμμια της Ελληνικής κρίσης περιοδεύουν στην Ελλάδα με μόνο τους όχημα τη μουσική.

facebook:https://www.facebook.com/AmongRuins

Εντάξει, το djent έχει πατήσει πλέον για τα καλά το πόδι του στη χώρα μας κι ευτυχώς μέχρι στιγμής εκπροσωπούν το είδος μόνο ποιοτικές μπάντες με ιστορία στο χώρο του ακραίου τεχνικού χώρου. Ένα από αυτά τα συγκροτήματα είναι και οι SLAVEATGOD, οι οποίοι παρουσίασαν σε μια μερίδα του μουσικού τύπου τι έκρυβαν όλα αυτά τα χρόνια πίσω από το project “The Skyline Fission”. Η μπάντα εμφανώς ανανεωμένη με την προσθήκη του Καναδού Jon Howard (THREAT SIGNAL, I LEGION, ARKAEA) στα φωνητικά και του Joni Moas στα ντραμς να συμπληρώνουν το line up των παλαιών μελών όπως τον Sinnik Al (SEDUCE THE HEAVEN, VERSUS HEAVEN, I BOW CANDLES) στην κιθάρα και τα αδέρφια Χρήστο και Στέλιο Νάνο στην κιθάρα, το μπάσο και τα πλήκτρα αντίστοιχα.

Φυσικά το στοιχείο που κάνει τον δίσκο να ξεχωρίζει είναι η προσθήκη του Jon Howard σαν μόνιμο μέλος της μπάντας, αφού η συμμετοχή αναβαθμίζει αισθητά την ποιότητα του ήχου των SLAVEATGOD και δεν αρκείται σε μια απλή φιλική συνεισφορά αποσκοπώντας στον όποιο ντόρο που θα δημιουργηθεί. Η συμβολή μάλιστα του Howard δε μένει μόνο στο κομμάτι των φωνητικών, αλλά και στη διαχείριση της μίξης και του mastering του ήχου στα Woodward Avenue Studio στο Οντάριο του Καναδά. Έτσι λοιπόν το συγκρότημα κατευθύνεται στην κυκλοφορία αυτού του δεύτερου δίσκου πλήρως ανανεωμένο ηχητικά και πιο συγκεκριμένα θα σας παρουσιάσουμε τι έφτασε στα αυτιά μας την Κυριακή το απόγευμα στα Zero Gravity Studios.

1. Rumors About Steps Secure

Η πρώτη επαφή με τον δίσκο μας βρίσκει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το βαρυτικό πεδίο της γης, με τον χώρο γύρω μας να γεμίζει από διαστημικά ηχητικά τοπία. Στην ουσία μιλάμε για ένα intro κομμάτι που μας εισάγει βαθμιαία στην φιλοσοφία του δίσκου όπως αυτή την εμπνεύστηκαν τα μέλη του συγκροτήματος.

2. The Weakenend’s Rest

Δίχως κάποια μεγάλη παύση μπαίνει το δεύτερο τραγούδι του δίσκου, όπου τα πλήκτρα συνεχίζουν να είναι αυτά που ακούγονται περισσότερο είτε έχοντας τον πρώτο ρόλο, με μελωδίες και γέφυρες, είτε δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα για τα ρυθμικά riifs και τα σχεδόν-καθαρά φωνητικά του Jon Howard.

3. Wreck Age

Αφού προσπεράσαμε τις πρώτες ολοκληρωμένες ιδέες της μπάντας αποκομίζοντας μια ιδιαίτερα θετική άποψη, νιώθουμε όλο και πιο άνετα με τον κόσμο που ξεδιπλώνεται πίσω από το “The Skyline Fission”. Στο τρίτο αυτό κομμάτι ο ρυθμός, η χροιά και το ύφος της μπάντας πιάνει 100% τα επίπεδα djent, με το κιθαριστικό δίδυμο του συγκροτήματος να έρχεται στο προσκήνιο, ενώ τα πλήκτρα (που μέχρι στιγμής κυριαρχούσαν) συμπληρώνουν τις βασικές ιδέες με διακριτικό ρόλο μεν αλλά αρκούντως ουσιώδη. Η επιβλητικότητα των συνθέσεων ολοκληρώνονται με απρόσμενα dropbass, Μετά τη μέση του κομματιού οδεύουμε προς πιο χαλαρές φόρμες, με την χροιά του Howard να ξεχωρίζει για τα συναισθήματα που καταφέρνει να μεταδώσει στον ακροατή.

4. Corridors Swirl

Στη συνέχεια μπαίνει ένα από τα πιο groove τραγούδια του δίσκου, με το Joni Moas να δίνει τον καλύτερό του εαυτό, καθώς οι φαινομενικά ασύμμετρες αλλά και γενικότερα οι εμπλουτισμένες του ιδέες πάνω στις συνθέσεις αποδεικνύουν τα εκπληκτικά αποτελέσματα που έχουν οι ντράμερ που γνωρίζουν να παίζουν κι άλλα μουσικά όργανα. Πέραν αυτού, το “Corridors Swirl” ισορροπεί όλα τα προηγούμενα συστατικά του ήχου της μπάντας χωρίς να μας επιφυλάσσει περαιτέρω εκπλήξεις.

5. Downcast Parade

Για τα επόμενα δύο κομμάτια οι SLAVEATGOD δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν. Απίστευτο groove, με οργιώδη καταιγιστικότητα στα riffs και σκιστά φωνητικά που προκαλούν και τους αντίστοιχος πόνους στον αυχένα. Έχοντας αφουγκραστεί το ρεύμα της εποχής, χτίζουν κομμάτι κομμάτι τον νέο τους ήχο αναδεικνύοντας μέχρι στιγμής μια διαφορετική πτυχή της ποιότητας των μελών τους σε κάθε τραγούδι. Έτσι λοιπόν στο “Downcast Parade” έχουμε φτάσει στο δημιουργικό crescendo του δίσκου, ο οποίος απηχεί ένα συμπαγές σύνολο. Κάπως παράδοξο είναι ότι οι γέφυρες μεταξύ των ρυθμικών συνθέσεων βασίζονται ως επί το πλείστον στα πλήκτρα, που είναι άλλωστε και το δυνατό σημείο της μπάντας.

6. Guiding Blight

Μετά το εντυπωσιακό κλείσιμο του “Downcat…”, παίρνει τρελή πάσα το “Guiding Blight”, επιβεβαιώνοντας έτσι όσα είπαμε παραπάνω για το εκπληκτικό δίδυμο των αυτών των τραγουδιών. Η τεχνική κατάρτιση των παιδιών εξωθείται στα άκρα μιας και οι συνθέσεις γίνονται πιο γρήγορες και πιο πολύπλοκες. Τα φωνητικά εννοείται πως ακολουθούν την ροή του δίσκου, ενώ για πρώτη φορά έρχεται σε πρώτο πλάνο η κιθαριστική αξία του Sinnik Al. Κλείνοντας το κομμάτι πιάνει ένα πιο technical ύφος, λοξοκοιτάζοντας έτσι και λίγο στο παρελθόν της μπάντας.

7. Ceased The Days

Κάπου εδώ φτάνουμε προς το τέλος του δίσκου, με τον χρόνο να έχει περάσει απροσδόκητα γρήγορα. Το εν λόγω κομμάτι ανήκει εξ ολοκλήρου στη κιθαριστική δεξιοτεχνία του Sinnik Al, αφού λίγο η αλά Gilmour χροιά και τα slides, λίγο οι όμορφες ιδέες, δημιουργούν ένα απρόσμενο επικό post-apocalyptic σκηνικό. Αν και το γενικότερο μοτίβο είναι πια γνωστό, με το καθαρά φωνητικά να διαδέχονται τα σκιστά με μια μάλλον προβλέψιμη διαδικασία, το ιδιαίτερο drumming σε συνδυασμό με τον αργό αγχωτικό ρυθμό των κιθάρων και τα ατμοσφαιρικά synths καταλήγουν σε ένα όμορφο πρώτο κλείσιμο.

8. Last Solace Attempt

Ουσιαστικά μιλάμε για το outro του δίσκου, Την δημιουργική κατακλείδα, όπου το συγκρότημα ανακεφαλαιώνει όσα μας παρουσίασε στα προηγούμενα 35 και πλέον λεπτά. Χωρίς να μένουν στα διαδικαστικά του κλεισίματος, οι SLAVEATGOD επιλέγουν να ανεβάσουν ρυθμούς, θυμίζοντάς μας πόσο απρόβλεπτοι μπορούν να γίνουν ακόμα και στα τελευταία λεπτά του album.

Κλείνοντας κι εμείς με τη σειρά μας μόνο καλά λόγια έχουμε να πούμε για το δισκογραφικό εγχείρημα των SLAVEATGOD και αυτό γιατί μπορεί να μην πρόκειται για έναν δίσκο που θα συνταράξει τα νερά της παγκόσμιας djent σκηνής, ωστόσο η ποιότητά του αλλά και η επιμονή των μελών του στις λεπτομέρειες έχουν φέρει ένα πολύ καλό –εύκολο στο άκουσμα- αποτέλεσμα, όπου σε όλη του τη διάρκεια δε νιώθεις ούτε μια φορά την ανάγκη να πατήσεις το pause. Αν σκεφτεί κανείς το απρόσωπο της όλης διαδικασίας συγκερασμού μουσικών απόψεων μεταξύ των μελών στην Αθήνα και του Howard στον Καναδά, θα λέγαμε ότι η προσπάθεια λειτούργησε πολύ καλά αφήνοντας ταυτόχρονα χώρο για μουσικές φόρμες που ίσως να χάνονταν την τριβή της εγγύτητας. Θεωρώ ότι οι παλιοί οπαδοί θα μείνουν ευχαριστημένοι από την εξέλιξη του ήχου της μπάντας μιας και προέρχεται από μια πολυετή ζύμωση μέσα στις αίθουσες των μουσικών studio, ενώ όσοι είχαν αναβάλει την γνωριμία μαζί της είμαι σίγουρος ότι το “The Skyline Fission” θα είναι μια πρώτης τάξεως αφορμή!

Νίκος Ζέρης

Το πρώτο μου κείμενο για το site www.rockhard.gr ήταν ένα αφιέρωμα στους ανερχόμενους, σπουδαίους Γερμανούς ATLANTEAN KODEX και το τελευταίο έμελλε να είναι η παρουσίαση του νέου, δεύτερου δίσκου τους, “The white Goddess”. Δεν μπορούσε να υπάρξει καλύτερος επίλογος για την παρουσία μου στο www.rockhard.gr.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Επειδή αναφέρομαι σε μια κατηγορία συγκροτήματος που προσέχουν συνθετικά την κάθε λεπτομέρεια και δεν παρουσιάζουν παιδικά τραγούδια, οι φίλοι συγκροτημάτων τύπου VOLBEAT, AVENGED SEVENFOLD καλά θα κάνουν να μην συνεχίσουν την ανάγνωση, καθώς μπορεί να χάσουν τον κόσμο κάτω από τα πόδια τους, διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν συγκροτήματα που είναι ικανά να συνθέσουν υψηλού επιπέδου μουσική.

Ο πρώτος τους δίσκος, “The golden bough”, ήταν μια φρέσκια πνοή στο χώρο του epic / doom τολμώντας να συνδυάσει στοιχεία που δεν ανήκουν στην συγκεκριμένη κατηγορία metal. Οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους καθαρά ένα doom συγκρότημα αλλά το επικό στοιχείο, επηρεασμένο από τους πρώτους δίσκους των MANOWAR και την επική πλευρά των BATHORY, ήταν παρόν. Οι μελωδίες τους ήταν το κάτι μοναδικό, που παρά τη μακρά διάρκεια των τραγουδιών σε κρατούσαν πάντα σε εγρήγορση ανυπομονώντας να ακούσεις την επόμενη.

Το “The white Goddess” δεν συνεχίζει απλά το πολύ καλό ντεμπούτο, διαλύει κάθε αμφιβολία για το αν οι Γερμανοί έχουν τις δυνατότητες για το βήμα παραπάνω. Κάθε τραγούδι στο νέο δίσκο ακούγεται σαν να έχει δημιουργηθεί από ένα πιο έμπειρο συγκρότημα, ενώ το ίδιο φαινόμενο συναντάμε και στον τομέα της παραγωγής. Τα μελωδικά φωνητικά σε συνεργασία με την lead κιθάρα σε κατευθύνουν σε έναν πλούσιο ήχο που με κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις πόσο βάθος έχουν τα τραγούδια. Η ποικιλία από επιβλητικά mid tempo σε δυναμικά ξεσπάσματα και καθηλωτικές ακουστικές μελωδίες σε ωθούν σε πρωτόγνωρο repeat, παρά τα 55 λεπτά διάρκειας.

Αλήθεια πόσα νέα συγκροτήματα μπορούν να ισχυριστούν ότι διαθέτουν πλέον λυρισμό στη μουσική τους, ένα απαραίτητο στοιχείο στο metal από τα 70’s. Ο λυρισμός σε ταξιδεύει στη χρυσή εποχή του metal, δημιουργώντας μαζί με το αυξανόμενο επικό στοιχείο, ένα αριστουργηματικό αποτέλεσμα που αποκτά δικό του χώρο και οντότητα στο μυαλό σου.      

Μπορεί οι ίδιοι να ισχυρίζονται ότι είναι ένα καθαρά doom συγκρότημα, αλλά δεν θα υποστηρίξω την άποψή τους. Οι αναλογίες του επικού είναι στο ίδιο επίπεδο, ενώ χάρις στις ποιοτικές μελωδίες και συνθέσεις μπορούν να καθηλώσουν οποιοδήποτε metaller. Μην μου αναφέρετε ότι τα πάντα είναι υποκειμενικά, γιατί από τη στιγμή που χρησιμοποιείται ευρέως στη μουσική χάθηκε η έννοια «καλό γούστο».

Στις 5 Οκτωβρίου έρχονται για την δεύτερή τους συναυλία στην Αθήνα, συγκεκριμένα στο 7^th Sins. Η πρώτη τους εμφάνιση ήταν άψογη και περιμένουμε εκ νέου σάρωμα. Ο αριθμός του κόσμου που θα συγκεντρωθεί, δυστυχώς, δεν θα δικαιολογεί την αυξανόμενη δυναμική του συγκροτήματος. Δυστυχώς από τα τέλη των 90’s ζούμε σε μια εποχή όπου οι μεγάλες δισκογραφικές και η πλειοψηφία των μεγάλων περιοδικών και webzines προσπαθούν να προωθήσουν τα λάθος συγκροτήματα, χωρίς να καταλάβουν ότι πλέον έχασαν το στοίχημα και τα ίδια συγκροτήματα που επέλεξαν απογύμνωσαν κάθε αίγλη στο είδος, αφήνοντας να «σβήσουν» παράλληλα συγκροτήματα που είχαν περισσότερες δυνατότητες και μεγαλύτερη επιτυχία στο να προσελκύσουν νέους fans, που δεν θα άλλαζαν μουσικά γούστα σε 2 – 3 χρόνια.

Δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον των ATLANTEAN KODEX, όσο καλός είναι κάποιος χρειάζεται απαραίτητα στήριξη τόσο από fans όσο και από τον τύπο (ωχ!), διαφορετικά θα μείνουν ένα cult συγκρότημα για λίγους (και τυχερούς). 

9 / 10

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

Σουηδοί… Στα φωνητικά ο Snowy Shaw, που έχει καταθέσει ως ντράμερ (κυρίως) τα διαπιστευτήρια του σε συγκροτήματα όπως MEMENTO MORI, MERCYFUL FATE, KING DIAMOND, DREAM EVIL, SABATON, THERION, ILLWILL και λοιπές μεταλλικές δυνάμεις. Σεβαστή μορφή στο σύγχρονο heavy metal, πολυπράγμων (όπως άλλωστε και οι περισσότεροι Σουηδοί μουσικοί), στους MAD ARCHITECT έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου τα φωνητικά, με αμφιλεγόμενα ωστόσο αποτελέσματα… Του λείπει το νεύρο και το φωνητικό εύρος εκείνο που θα του δώσει την δυνατότητα να “χρωματίζει” τις συνθέσεις με τρόπο ώστε να πείθει τον ακροατή πως κάτι πραγματικά ξεχωριστό συμβαίνει στην περίπτωση των MAD ARCHITECT… Στο μουσικό κομμάτι του “Journey to madness” η κατάσταση δεν είναι και πολύ καλύτερη, τυπικό power metal Σκανδιναβικής κοπής, με ρινίσματα progressive αλλά και γοτθική εσάνς για ποικιλία, στοιχεία που από μόνα τους δεν κρίνονται ικανά στο να κρατήσουν με αμείωτη ένταση το ενδιαφέρον μου στο ντεμπούτο της πεντάδας… Και φυσικά ούτε η μίξη και το mastering του Andy La Rocque διασώζει την κατάσταση… Αρχίζει και με κουράζει αφάνταστα πλέον η ευκολία με την οποία οι δισκογραφικές επιμένουν να ρίχνουν στην αγορά κυκλοφορίες που μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες ελάχιστοι θα συζητούν… Για διαχρονικότητα, βέβαια, ούτε λόγος… Ας περάσει ο επόμενος…

4 / 10

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Η ηγετική φιγούρα του Phil Anselmo έχω την εντύπωση ότι είναι γνωστή από το τελευταίο μπαρμπαμεταλά έως τον νεότερο ακροατή που μόλις χθες έβαλε να ακούσει για πρώτη φορά SLAYER, METALLICA ή δε ξέρω και ποιον άλλον. Δηλαδή ότι και να γράψω γι’ αυτόν τον ογκόλιθο νομίζω ότι θα υπάρχουν άλλες είκοσι σελίδες από τον καθένα εκεί έξω που θα με συμπληρώνουν, αναλύοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια της πορείας της ζωής του. Από την άλλη όμως, επειδή ο δίσκος “Walk Through Exists Only” που πρόσφατα κυκλοφόρησε, δεν αξίζει ούτε το ένα τοις χιλίοις από ότι έχει γράψει μέχρι τώρα, μάλλον θα αναλωθώ στις βαρετές λεπτομέρειες, ακολουθώντας έτσι τον πενιχρό δημιουργικό οίστρο του αγαπητού μας Ανσέλμου.

Γιατί ακριβώς αυτό είναι το “Walk Through…”, ένας ανέκφραστος, βαρετός και πρόχειρος δίσκος, που βασίζεται ως επί το πλείστον πάνω σε έναν ορυμαγδό αναλώσιμων riffs, αναρίθμητων sustained solos και φυσικά πάνω στην αφοπλιστική ωμότητα του Phil. Καταλαβαίνω βέβαια, πως η επιστροφή του Anselmo σε αυτή τη πρωτογενή μορφή ακραίου ήχου, ενέχει κάποια βιωματικά στοιχεία, αποτέλεσμα φυσικά μιας προσωπικής του επιλογής να μοιραστεί με τους φίλους και οπαδούς του τι πραγματικά είχε (και έχει) μέσα στο κεφάλι του όλα αυτά τα χρόνια. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές πως η όλη διαδικασία δρα λυτρωτικά για τον ίδιο, όχι μόνο από τα ορατά σημάδια του δίσκου (η φωνή του για παράδειγμα βρίσκεται πιο μπροστά από τα υπόλοιπα όργανα), αλλά κι από την τελική αδιόρατη αίσθηση, τύπου “τα είπα και ξεθύμανα”. Έτσι λοιπόν, στο μεγάλο ερώτημα που δημιουργείτε για το νόημα κυκλοφορίας του “Walk Through…”, την απάντηση δε θα πρέπει να την αναζητήσουμε ανάμεσα σε οικονομικά ή εγωιστικά κριτήρια. Είναι κάτι που ήθελε να το κάνει και το έκανε. Αυτός είναι άλλωστε και ο χαρακτήρας του όλα αυτά τα χρόνια.

Δυστυχώς όμως, η κυκλοφορία του album συνέπεσε με ένα μπαράζ δηλώσεων πάνω στις βιογραφίες που ετοιμάζει τόσο ο ίδιος ο Phil, όσο και ο πρώην μπασίστας των PANTERA, Rex Brown, με αποτέλεσμα η υπερ-προβολή που απέκτησε ξαφνικά το “Walk Through Exists Only” να είναι δυσανάλογη με την ποιότητά του. Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που πόλωσε τους οπαδούς, είτε κατακεραυνώνοντας είτε αποθεώνοντάς το, καθιστώντας τους ανίκανους να δουν τη μέση λύση που οδηγεί σε ότι αναφέραμε παραπάνω, δηλαδή στο “γιατί”.

Αφήνοντας στο ντιβάνι του ψυχολόγου τον Phil, γυρνάμε στα της μουσικής. Όπως είπαμε και πιο πάνω, το album είναι στο μεγαλύτερο μέρος του άχρωμο, άοσμο και εν μέρει απωθητικό (μόνο κατσαρίδες δε σκοτώνει). Η αναβίωση μιας old school thrash προοπτικής χάνεται μέσα στη βαβούρα της παραγωγής, ενώ οι όποιες προσπάθειες για catchy ρυθμούς πέφτουν στο κενό από στρατοσφαιρικά ύψη. Στα φωνητικά ο Ανσέλμος πηγαίνει μάταια αρκετά δεκαετίες πίσω, αφού ως γνωστόν τα νιάτα δεν είναι δυο φορές.

Κάπως έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η μουσική σκηνή δεν είχε ανάγκη έναν προσωπικό δίσκο του γίγαντα Philip Anselmo, από την στιγμή μάλιστα που ό,τι έχει κάνει μέχρι τώρα είναι 100% αυθεντικό. Ο ίδιος το είχε ανάγκη, έγραψε το album, το κυκλοφόρησε από την δική του Housecore Records, και πάμε παρακάτω.

3,5 / 10

Νίκος Ζέρης

7,5 / 10

Τόση προσμονή πια με τον νέο δίσκο των DREAM THEATER, με έκανε να νιώθω όπως αρκετά χρόνια πίσω, ως έφηβος, που είχα πάθει την πλάκα μου με το “When dream and day unite” και το “Images and words” , την έστηνα έξω από τα δισκάδικα για να ανοιχτούν οι κούτες που είχαν το “Awake” και μέχρι να φτάσω με το λεωφορείο στο σπίτι μου, είχα μάθει απ’ έξω σχεδόν όλους τους στίχους!!! Έκτοτε, το νερό έχει μπει στο αυλάκι, είχα την τιμή να κάνω παρουσίαση σε έντυπα αλλά και site σε όλους τους δίσκους του συγκροτήματος, να μιλήσω πλειστάκις σχεδόν με όλα τα μέλη του γκρουπ, ακόμα και να κάνουμε παρέα, να τους παρακολουθήσω live σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης, αλλά η κάψα με τη μουσική τους να παραμένει άσβεστη. Η όποια εμπειρία μου, υποδεικνύει ότι για να αρθρώσω λόγο για νέο δίσκο των DREAM THEATER, πρέπει να έχω ακούσει το δίσκο τουλάχιστον 20 φορές (χωρίς να φαίνεται αστείο το νούμερο), ώστε να μπορέσω, πάντα εντελώς υποκειμενικά, να αναλύσω τι ακούμε σε κάθε δίσκο, επαναλαμβάνω, πάντα κάτω από τη δική μου οπτική γωνία.

Ξεκινάμε από τα βασικά. Δωδέκατος δίσκος και ομώνυμος; Χωρίς το ιδρυτικό μέλος τους και βασικό άξονά τους σε πολλούς τομείς, ακόμα και πέρα της μουσικής, τον Mike Portnoy; Δεν μου κάνει καλό. Λίγο σε «ασέβεια», παρά τα όσα έχω σούρει κατά καιρούς στον κορυφαίο αυτό ντράμερ και πολλές φορές και face to face. Το εξώφυλλο (δεν μιλάω για το εσωτερικό artwork), από τον Hugh Syme, είναι τόσο basic και απλοϊκό, που νόμιζα από την πρώτη στιγμή ότι είναι κάποιο teaser, μέχρι που με λύπη μου διαπίστωσα ότι είναι το τελικό… Σαν το “Metallica” των METALLICA (πάλι ομώνυμος δίσκος)…

Μία δεύτερη παρατήρηση: Η συνολική χρονική διάρκεια του άλμπουμ, η οποία είναι κάτω από 70 λεπτά, για πρώτη φορά μετά το “Images and words” του 1992 (αλλά τότε ακόμα η τεχνολογία του CD ήταν σε αρχικό στάδιο και αν φόρτωνες στο βινύλιο πάνω από 70 δεν ακουγόταν καλά). Με λίγα λόγια, αν αφαιρέσω και τα 3 λεπτά της εισαγωγής “False awakening suite”, μου «λείπουν» σχεδόν δύο τραγούδια και είναι η πρώτη φορά που ακούω δίσκο DREAM THEATER, στον οποίο να περιμένω και κάτι ακόμα. Ακόμα και η special edition του δίσκου, έχει τα ίδια τραγούδια με ήχο 5.1 Dolby Surround. Ακόμα μου λείπουν οι ειδικές εκδόσεις όμως με τις διασκευές, τα b’ sides, τις instrumental εκδόσεις τραγουδιών. Πράγματα που προφανώς ήταν δουλεμένα αποκλειστικά από τον Portnoy και τώρα που λείπει, λείπουν και σε εμάς (ή τουλάχιστον σε μένα).

Στα της μουσικής τώρα… Όπως πολλοί φίλοι μου, οπαδοί του σχήματος, την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο, πάγωσα, αφού ουσιαστικά δεν μου έμεινε κανένα κομμάτι. Στη συνέχεια, όσο περισσότερο τον άκουγα, τόσο ανακάλυπτα καινούργια πράγματα. Είναι σαφές ότι το “Dream theater” έχει μια δομή καθαρά προσανατολισμένη στα τραγούδια καθ’ αυτά. “Song oriented” που λένε και στο χωριό μου. Τους λείπει όμως ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά, που με έκαναν να λατρέψω τους DREAM THEATER κι αυτό είναι η περιπέτεια. Οι DREAM THEATER είναι ένα συγκρότημα που ανέκαθεν τα τραγούδια τους ήταν «τροφή για σκέψη» σε όλη την έκτασή τους. Ποτέ δεν υπήρξαν το γκρουπ με τα 5λεπτα τραγούδια, με την προφανή δομή «κουπλέ – ρεφρέν – κουπλέ – ρεφρέν – σόλο – γέφυρα – ρεφρέν». Μπορεί σε κάποια σημεία τα τραγούδια τους ίσως να «ξεχείλωναν» από τις ιδέες που έμπαιναν εμβόλιμες, παρόλα αυτά η μαγεία του απρόβλεπτου μου λείπει σε πολλά σημεία. Το άλμπουμ αυτό, περιέχει, ως επί το πλείστον, τραγούδια με χρονική διάρκεια από 4+ μέχρι 7+ λεπτά. Προσωπικά, αλλά θεωρώ ότι και η πλειοψηφία των οπαδών τους, τους DREAM THEATER, τους λατρεύουμε για τραγούδια όπως το “Pull me under”, το “Take the time”, το “Metropolis pt I”, το “Learning to live”, το “Scarred”, το “Home” ακόμα και το “Panic attack” και τα πιο πρόσφατα “Lost not forgotten” και “Breaking all illusions”. Δηλαδή, για τραγούδια που χρονικά εκτείνονται από τα 8 λεπτά και φτάνουν μέχρι τα 13+. Εννοείται, ότι η χρονική διάρκεια δεν κάνει ένα κομμάτι καλό ή μέτριο (άλλωστε το “Octavarium”, μπορεί να διαρκεί 24 λεπτά, αλλά ποτέ δεν έχει θεωρηθεί highlight της καριέρας του συγκροτήματος). Για ένα συγκρότημα, όπως οι DREAM THEATER όμως, είναι βασικό για να μπορέσουν να κάνουν ένα τραγούδι «περιπετειώδες». Να προσθέσουν εδώ κι εκεί, πολλά μικρά ή μεγάλα στοιχεία που να κάνουν κάθε ακρόαση ένα ολοκαίνουργιο μουσικό ταξίδι. Με το να «αποψιλώσουν» τα τραγούδια τους (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λείπουν τα ακραία τεχνικά μέρη), γίνονται «γήινοι». Κι ένα γκρουπ της δικής τους αξίας, όχι μόνο εκτελεστικής αλλά και συνθετικής, θεωρώ ότι αυτή η κίνηση τους βγάζει λίγο από τον δρόμο τους. Με κάνει να αναπολώ την πρώτη λέξη του τίτλου τους, τη λέξη “dream”.

Θα μου πείτε τώρα, «καλά, αφού γράφεις όλα αυτά, πώς κατάφερες να ακούσεις το δίσκο τόσες φορές;». Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει το “Dream theater”. Απλά, όντας ένας «γήινος» δίσκος, δίνει το δικαίωμα και σε άλλους να προσεγγίσουν σχετικά το επίπεδό τους, όχι επειδή ανέβηκαν, αλλά επειδή οι ίδιοι οι DREAM THEATER φαίνεται σαν να «έριξαν τον πήχη», ο οποίος βρίσκονταν σε δυσθεώρητα ύψη. Η λέξη “mainstream” δεν με αγγίζει και ούτε την έχω ταμπού. Νομίζω ότι η μόνη στιγμή των DREAM THEATER που έγιναν πραγματικά mainstream, ήταν με το “You not me”, εξ ου και δεν επανέλαβαν κάτι παρόμοιο, τουλάχιστον όχι σ’ αυτόν το βαθμό (αφού απέτυχε και παταγωδώς αυτό το πείραμα). Από τη στιγμή όμως που το συγκρότημα αποφάσισε να κάνει κάτι πιο προσανατολισμένο στα τραγούδια καθ’ αυτά, περίμενα κάτι ακόμα καλύτερο, γι’ αυτό που είναι. Βγάλτε έξω τις «απαιτήσεις» και τις προσδοκίες που είχα. Το “The enemy inside”, ποτέ δεν με ακούμπησε πραγματικά. Πολύ αξιόλογο, αλλά σε τελική ανάλυση, μόνο του σ’ αυτό το ύφος στο δίσκο. Το δεύτερο δείγμα γραφής, το “Along for the ride”, είναι ένα τραγούδι που συνθέτες σαν τον Rudess και τον Petrucci, το έχουν για πρωινό μαζί με τον καφέ και τα κουλουράκια. Από εκεί και πέρα, υπάρχει το instrumental (στο ύφος του “Ytse jam” αλλά και του “YYZ” των RUSH) “Enigma machine”, το πρώτο μετά το “Stream of consciousness” του “Train of thought”, το οποίο μου αρέσει, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι “Erotomania” ή “Ytse jam”, παρόλα αυτά έχει πολύ ωραίο groove. To “The bigger picture”, ακολουθεί την παράδοση τραγουδιών όπως το “This is the life”, “Ministry of lost souls”, “The best of times”, το “Behind the veil” είναι το METALLICA τραγούδι του δίσκου, με μελωδικό ρεφρέν και τρελό groove, το “Illumination theory”, είναι από τα πολύ καλά μακροσκελή έπη των DREAM THEATER, με την ορχήστρα να δίνει έναν άλλο αέρα και να ανεβάζει πολύ τη σύνθεση και το τελικό αποτέλεσμα.

Δύο από τα αγαπημένα μου τραγούδια όμως, είναι το “The looking glass” και το “Surrender to reason”, διόλου τυχαίο όμως, το ότι φέρουν εξαιρετικές ομοιότητες με τους RUSH. Ιδιαίτερα το “The looking glass”, είναι σαν να ακούω το “Red barchetta” 30+ χρόνια μετά, ενώ το “Surrender to reason” έχει την ατμόσφαιρα των Καναδών από την αρχή μέχρι το τέλος και είναι μάλλον το αγαπημένο μου στο άλμπουμ. Γενικότερα η prog rock τάση, επικρατεί στο δίσκο άνετα σε σχέση με τα πιο metal στοιχεία (χωρίς αυτό να κατατίθεται ως καλό ή κακό).

Ο LaBrie, κάνει μία πολύ καλή ερμηνεία, χωρίς να πιέζει τον εαυτό του σε πράγματα τα οποία δεν τα κάνει απολύτως καλά (δηλαδή να φτάνει πάρα πολύ ψιλές νότες ή να κάνει πιο «τσαμπουκαλεμένα» φωνητικά). Η δύναμή του, είναι τα πιο μπαλαντοειδή και μελωδικά σημεία και αυτά προσπαθεί να τονίσει σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Ο Petrucci, μπορεί να μας χαρίζει λιγότερα μνημειώδη riff σε σχέση με το παρελθόν, αλλά τα σόλο του βγάζουν φοβερή μελωδία και συναίσθημα, χωρίς βέβαια να υστερούν σε τεχνική και ταχύτητα. Απολαυστικός για μία ακόμη φορά. Ο John Myung, είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στους DREAM THEATER. Υπήρξε πάντα ο ρολίστας πολυτελείας στο γκρουπ, κάτι σαν τον εκάστοτε αμυντικό χαφ της Ρεάλ Μαδρίτης στο ποδόσφαιρο. Τον άνθρωπο, δηλαδή, που παραδοσιακά έτρεχε να καλύψει με τη βρώμικη δουλειά του, τις «ντίβες» που πάντα έπαιζαν στην επίθεση, όλοι οι ειδικοί να μνημονεύουν τη χρησιμότητά του, αλλά να μην λάβει ποτέ την αναγνώριση και το ρόλο που του αρμόζει. Πλέον το μπάσο του Myung ακούγεται δυνατότερο από ποτέ και κάνει τα μπάσα στα ηχεία του στερεοφωνικού μας να τρίζουν από τις συχνότητες που παράγει, ενώ δεν είναι λίγα και τα σημεία που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Δικαίωση… Ο Jordan Rudess από την άλλη, παρότι είναι ένας από τους δύο βασικούς συνθέτες, φαίνεται κάπου να «ρίχνει» τον εαυτό του, αφού δεν έχει τον πιο «αρχηγικό» ρόλο που πίστευα ότι θα έχει. Ακόμα θυμάμαι στην περιοδεία του “Train of thoughts” να του εκφράζω την απορία μου γιατί δεν ακούγονται στο δίσκο τα φοβερά θέματα που παίζει στα live και την ίδια απορία να έχει ουσιαστικά κι εκείνος. Τώρα, με πιο σημαντικό ρόλο στη μπάντα, περίμενα κάτι περισσότερο, αλλά ίσως ο πιο συγκρατημένος χαρακτήρας των τραγουδιών, να μην του το επέτρεπε. Τέλος, ο Mangini, δεν χρειάζεται τη δική μου επιβεβαίωση ότι είναι μαγικός ντράμερ. Ντύνει τις συνθέσεις πολύ καλά, αλλά δεν μπορώ να γνωρίζω το βαθμό συνεισφοράς του στο τελικό συνθετικό αποτέλεσμα, τώρα που για πρώτη φορά ήταν παρών στη συνθετική διαδικασία. Γι’ αυτό όμως που σίγουρα έχω τις ενστάσεις μου, είναι ο ήχος του, αφού υπάρχουν πολλά σημεία που με ξενίζει ο ήχος ιδιαίτερα στο ταμπούρο, αλλά και που μου ακούγονται πολύ τριγκαρισμένα τα τύμπανά του. Προσωπική άποψη, αλλά όλες οι κριτικές/παρουσιάσεις, έχουν τον υποκειμενικό χαρακτήρα του γράφοντος.

Γενικότερα ο ήχος του “Dream theater” μου έδειξε ότι ήθελαν να πιάσουν λίγο το κλίμα των “Images…” και “Awake” με ολίγη από “Octavarium” αλλά και αναπόφευκτα και των υπολοίπων άλμπουμ που έχουν βγάλει με τη Roadrunner, από το “Systematic chaos” δηλαδή και μετά, με χαρακτηριστικό ότι σε καμία περίπτωση δεν ακούγεται σαν συνέχεια του “A dramatic turn of events”. Οι DREAM THEATER, ακούγονται φρέσκοι και πλήρως απελευθερωμένοι να παίξουν τη μουσική που επιθυμούν στον απόλυτο βαθμό, μόνο που τελικά για τη δική μου λογική και γούστο υστερεί σε όλους τους τομείς που (υπερ)ανέλυσα. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας απλά καλός δίσκος (για μέτριος ούτε κουβέντα), μετά από τόσα αριστουργήματα όμως, τον βάζω στη ζυγαριά και δείχνει ότι είναι από τους λιγότερο αγαπημένους μου. Δεν μου λείπουν οι «εξεζητημένες» εμπορικές απόπειρες του παρελθόντος, τύπου “Build me up, break me down” ή το “Forsaken”, δεν μου λείπουν τα πιο χεβιμεταλλάδικα tracks όπως το “Constant motion” ή το “A rite of passage”. Δεν μου λείπουν τα τραγούδια για τον αλκοολισμό του Portnoy και οι απέλπιδες προσπάθειες του πρώην ντράμερ τους να τραγουδήσει. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει το όνειρο (dream). Μου λείπει η μαγεία. Από τους κορυφαίους, έχω απαιτήσεις αποκλειστικά για το καλύτερο. Ο βαθμός που μπαίνει, είναι σε σύγκριση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους, γιατί υπό φυσιολογικές συνθήκες, η συντριπτική πλειοψηφία των συγκροτημάτων, θα σκότωνε για να γράψει το “Dream theater”.

Σάκης Φράγκος