Saturday, April 25, 2026




Home Blog Page 52

OSTRACIST – Νέο album “King of Nothing – Slave to None”

0
Ostracist

Ostracist

Ostracist – Νέο album “King of Nothing – Slave to None”

(κυκλοφορεί μέσω της Hellenic Metal World)

Οι gothic metallers Ostracist από την Κοζάνη επιστρέφουν δριμύτεροι με το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, “King of Nothing – Slave to None”, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου σε CD από την Hellenic Metal World.

Πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου EP τους με τίτλο “Epoch”, το συγκρότημα παρουσιάζει 9 νέες συνθέσεις που χαρακτηρίζονται από έντονη μελωδικότητα, μελαγχολία και σκοτεινή ατμόσφαιρα, στα χνάρια των Paradise Lost, Katatonia, Sentenced κλπ.

Η φυσική έκδοση σε CD συνοδεύεται από 8σέλιδο full-colour booklet με όλους τους στίχους και εικαστικό υλικό που αποτυπώνει ιδανικά το ζοφερό όραμα του δίσκου. Το εξώφυλλο είναι βασισμένο σε μια φωτογραφία του διεθνούς φήμης φωτογράφου Δημήτρη Βαβλιάρα.

Το συγκρότημα αποτελείται από τους Πάνο Παπαστεργίου (φωνητικά) και το Μάκη Καβούκα (κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα) που υπογράφει και όλες τις συνθέσεις ενώ ήδη ξεκίνησε η προετοιμασία για τις πρώτες ζωντανές εμφανίσεις.

Links

► Ostracist Links

Bandcamp: https://ostracist.bandcamp.com/album/king-of-nothing-slave-to-none-2

Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=100063522224940

Metal Archives: https://www.metal-archives.com/bands/Ostracist/3540466011

 

► Hellenic Metal World Links

Facebook: https://www.facebook.com/Hellenic-Metal-World-102168268369760/?modal=admin_todo_tour

New Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61579652160373

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UC23nRpiEPgzVC-eGCnMMLNA?view_as=subscriber

Bandcamp: https://hellenicmetalworld.bandcamp.com

Instagram: https://www.instagram.com/hellenicmetalworld

Vic Moissis: Κυκλοφορία Νέου Single (Blast Away)

0
Moissis

Moissis

Στις 3/10/2025 κυκλοφόρησε το κομμάτι Blast Away, το τρίτο από τον επερχόμενο δίσκο του Βίκτωρ Μωυσή (Vic Moissis), ενός νέου, αυτοδημιούργητου καλλιτέχνη από τη Θεσσαλονίκη. Το Blast Away χαρακτηρίζεται από βαριά τύμπανα και κιθαριστικά ριφ που θυμίζουν ZZ Top και Rory Gallagher, και κλιμακώνεται με ένα σόλο πλήκτρων στο τέλος, σε μια απόπειρα να αποδώσει ηχητικά ένα ξέσπασμα πολύ έντονων συναισθημάτων. Το κομμάτι αποτελεί συνεργασία με τον dp (κατά κόσμον Δημήτρη Παπαστεργιανό), ο οποίος συνεισέφερε στη σολιστική ηλεκτρική κιθάρα καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.

Ο Vic Moissis έχει μακρύ μουσικό βιογραφικό, το οποίο μετρά πληθώρα συναυλιών στη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας, αλλά και του εξωτερικού. Με έναυσμα τη συμμετοχή του στον δίσκο του Πάρι Καραγιαννόπουλου Revelations of a Useless Man (2020) με ένα δικό του κομμάτι, το Forget My Name, τον Απρίλιο του 2023 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με δικές του συνθέσεις, το Coming of Age. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και ένα ακόμα single, το Dark Before the Light, το οποίο κινείται σε indie pop/folk ρυθμούς, ενώ τον Μάρτιο του 2024 κυκλοφόρησε το Fire and Steel (28/02/2023), το οποίο χαρακτηρίζεται από τους δηκτικούς του στίχους που αφορούν το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Το Blast Away, όπως και οι δύο προηγούμενες κυκλοφορίες του, Be As One και My Hero (Cosmic Pile of…), κινούνται σε παρόμοια μοτίβα, καθώς εμπνέονται κυρίως από κοινωνικές θεματολογίες. Σε παρόμοια πλαίσια θα κινηθούν και τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου, τα οποία αναμένεται να κυκλοφορήσουν μέσα στον επόμενο μήνα.

Το κομμάτι ηχογραφήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Vic Moissis στο σπίτι του και μιξαρίστηκε από τον Κωνσταντίνο Κοφίνα στα Blueberry Productions Co.. Πέρα από τον dp (Δημήτρη Παπαστεργιανό) στην ηλεκτρική κιθάρα, στο κομμάτι συνεισέφεραν ο Giorgio Serra στα τύμπανα και ο Bonfire Realm στο μπάσο, καθώς και ο Χάρης Αντωνιάδης στα δεύτερα φωνητικά. Το εξώφυλλο του single είναι δουλειά του Σαμ Καρτσούνη-Ναχμία.

 

Μπορείτε να ακούσετε το Blast Away στον παρακάτω σύνδεσμο:

 

Μπορείτε να ακολουθήσετε τον Vic Moissis στους παρακάτω συνδέσμους:

https://www.facebook.com/vicmoissis.music/

https://www.instagram.com/vicmoissis.music/

https://www.tiktok.com/@vicmoissis.music

HELLOWEEN interview (Kai Hansen)

0
Helloween

Helloween

“Heavy metal giants and monsters”

O τελευταίος δίσκος των HELLOWEEN, “Giants and monsters”, η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσίασε μόνο τη συντακτική ομάδα του Rock Hard, αλλά και σχεδόν σύσσωμο το μεταλλικό κοινό. Ποιος θα μπορούσε να είναι, λοιπόν, πιο κατάλληλος να μιλήσει για τον δίσκο, από τον Kai Hansen, κιθαρίστα, τραγουδιστή, συνιδρυτή του συγκροτήματος και φυσικά πολυαγαπημένου του ελληνικού –κι όχι μόνο- κοινού. Εννοείται, πως μιλώντας με τον Hansen, έχεις μία συζήτηση φιλική κι ευχάριστη, με χιούμορ και …αλήθειες! Διαβάστε για του λόγου το αληθές.

Όλοι οι συντάκτες του Rock Hard συμφωνούμε πως το “Giants and monsters” είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ των HELLOWEEN δίχως αμφιβολία. Ακούγοντας το δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις.
Ναι, κι εγώ είμαι πολύ ικανοποιημένος με το άλμπουμ.

Ένιωθες πως απολάμβανες μεγαλύτερη ελευθερία με το “Giants and monsters” παρά με το ομώνυμο του 2021 μιας και το τωρινό lineup έχει περιοδεύσει και αναπτύξει μια δυνατή χημεία;
Ναι, ήμασταν σίγουρα πολύ πιο χαλαροί και άνετοι. Ήμασταν πολύ πιεσμένοι με το πρώτο άλμπουμ κι εγώ ειδικά ένιωθα συνέχεια πως καμία από τις συνθέσεις μου και διάσπαρτες ιδέες μου δεν ήταν αρκετά καλές ώστε να συμπεριληφθούν και έτσι κατέληξα να γράφω μόνο ένα ολοκληρωμένο κομμάτι, το “Skyfall”. Τώρα όμως ήμουν πολύ πιο χαλαρός αφού, όπως είπες, είχαμε αναπτύξει μια δυνατή χημεία κάτι που μας επέτρεψε να προσαρμοστούμε στις ανάγκες και επιδιώξεις του καθενός, ακόμα και να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλο. Ανακαλύψαμε τι μπορούν να αντιπροσωπεύουν οι HELLOWEEN στο σήμερα και επιπλέον βελτιωθήκαμε ως συνθέτες και παραγωγούς. Αν θέλεις, χτίσαμε από κοινού μια αίσθηση του τι πρέπει να είναι οι HELLOWEEN σήμερα.

Όταν έγραφες το κομμάτι “Majestic” που κλείνει το άλμπουμ με επικό τρόπο, είχες καθόλου υπόψη σου το ομώνυμο άλμπουμ των GAMMA RAY;
Ναι όντως! Αυτό το τραγούδι είχα αρχίσει να το γράφω για εκείνο το άλμπουμ αλλά για κάποιο λόγο δεν μπόρεσα να το τελειοποιήσω και το άφησα στην άκρη. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έγραψα ένα σωρό κομμάτια και θυμήθηκα πως είχα το demo του κομματιού στον σκληρό μου δίσκο και το δούλεψα. Και τώρα ακούτε το αποτέλεσμα!

Είναι απλώς μια σύμπτωση που σ’ όλες τις συνθέσεις σου πρωταγωνιστούν και οι τρεις τραγουδιστές όπως και στο “Skyfall”;
Καλή ερώτηση, δεν είμαι σίγουρος. Μου βγαίνει φυσικά. Όταν για παράδειγμα ο Andi γράφει ένα κομμάτι, το κάνει έχοντας τη δική του φωνή υπ’ όψη και μοιράζεται την φωνητική μελωδία με τον Michael. Εγώ δεν συμπεριλαμβάνομαι τόσο. Όταν εγώ γράφω ένα κομμάτι, εγώ το τραγουδάω και γράφω την φωνητική μελωδία, τουλάχιστον στα demo. Ύστερα συζητάμε ποιος θα τραγουδήσει τι και πως. Μου είναι πιο φυσικό πιθανό να τραγουδήσω σε κομμάτια που έγραψα ο ίδιος παρά σε άλλα. Παρόλα αυτά, έχουμε μοιράσει πολύ καλά τα φωνητικά στο δίσκο, καλύτερα από ότι στον προηγούμενο κι εγώ έχω το μερίδιο που μου αντιστοιχεί και μερικά highlights κάτι που αρκεί αφού δεν είμαι ο κύριος τραγουδιστής. Με τη βοήθεια επίσης των παραγωγών μπορούμε να διακρίνουμε πότε ένα μέρος αντιστοιχεί περισσότερο στον Michael ή τον Andi ή ακόμα και στους τρεις μας.

Τώρα λοιπόν που ανακαλύψατε μια ιδανικότερη χημεία ειδικά με τρεις τραγουδιστές πρέπει να σου πω τα παράπονα που ακούστηκαν με αφορμή το ομώνυμο άλμπουμ ήταν πως εσύ δεν τραγουδούσες αρκετά, πως δεν έγραψες αρκετά τραγούδια και δεν υπήρχε μπαλάντα κάτι που άλλαξε στον τωρινό δίσκο. Αφουγκραστήκατε τα παράπονα των οπαδών ή προέκυψε αλλιώς αυτό;
Όχι, ήταν κάτι που απλώς προέκυψε. Ακούμε φυσικά τους οπαδούς μας και διαβάζουμε τα σχόλια τους αλλά στη τελική μπορούμε να πράξουμε μόνο όπως νιώθουμε σαν ομάδα. Η αλήθεια είναι πως ναι, μετά από ένα διάστημα, συνειδητοποιήσαμε πως θα μπορούσα να τραγουδήσω περισσότερο στον επόμενο δίσκο και εν τέλει τα μοιράσαμε όμορφα με δύο συνθέσεις έκαστος σε μένα, τον Andi, τον Weiki και τον Sascha και ένα bonus track στον Marcus. Λάθος! Εγώ έχω δυόμιση και ο Andi τριάμισι!

Αν θυμάμαι σωστά, διαβάζοντας το γερμανικό Rock Hard, είχατε γράψει γύρω στα είκοσι τραγούδια για το άλμπουμ. Πως έγινε η επιλογή τω κομματιών αυτή τη φορά;
Ναι όντως, αλλά δεν θέλαμε στο τέλος να κυκλοφορήσουμε έναν διπλό δίσκο ή έναν με είκοσι κομμάτια, επομένως τα κρατάμε για έναν μελλοντικό δίσκο. Μπορούμε να τα συμπεριλάβουμε σε έναν επόμενο δίσκο αλλά το ζήτημα εδώ ήταν να βάλουμε μαζί κομμάτια που ταιριάζουν μεταξύ τους και που δίνουν την εικόνα ενός ολοκληρωμένου δίσκου. Και μάλιστα, η τελική απόφαση πάρθηκε από εμάς αλλά και τους παραγωγούς, την δισκογραφική και το management.

Όταν έγραψες το “Giants on the run”, είχες υπόψη σου πως θα μπορούσε να είναι ένα opener όπως το “Eagle fly free”;
Όχι, αυτό αν θέλεις θα μπορούσε να είναι το “Savior of the world” που είναι ένα πιο κλασσικό speed metal, Weikath κομμάτι. Στο “Giants…” υπάρχει περισσότερη ποικιλία και φανερώνει μια άλλη πιο απροσδόκητη πτυχή των σύγχρονων HELLOWEEN.

Πες μας λίγο για την αγάπη σας για την Ιαπωνία. Έχετε το κομμάτι “This is Tokyo” ύστερα από την κυκλοφορία του live άλμπουμ στο Budokan. Οι Γερμανοί και οι Έλληνες θα αρχίσουν να παραπονιούνται (γέλια).
Ναι, (γέλια) έχεις δίκιο κι εγώ το σκέφτηκα. Για μας ήταν πάντοτε μια πολύ εξωτική εμπειρία από τα 80s όταν αρχίσαμε να παίζουμε εκεί. Ξέρεις, μεγαλώσαμε ακούγοντας το “Tokyo tapes” των SCORPIONS και για μας ήταν πραγματικά σαν να μεταφέρεσαι σε ένα άλλο σύμπαν όταν παίξαμε εκεί. Μετά από τόσα χρόνια ίσως ήταν καιρός να γράψουμε ένα κομμάτι γι’ αυτή την εμπειρία και γι’ αυτό το μέρος στο οποίο έχουμε ζήσει τόσες εμπειρίες. Είναι σίγουρα πολύ πιο εξωτικό μέρος, σαν τη διαφορά του να πηγαίνεις για διακοπές στην Ιταλία και ύστερα στο Μπαλί. Πέρασα μάλιστα τις διακοπές μου στην Κρήτη φέτος!

Ποιο κομμάτι του δίσκου σας προκάλεσε την μεγαλύτερη έκπληξη σε σχέση με το πώς ακουγόταν σε αρχικό στάδιο και στο demo;
Σίγουρα το “Under the moonlight” που αρχικά ακουγόταν πραγματικά χάλια, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι αντιπροσωπεύει το κομμάτι. Το δουλέψαμε αρκετά και τώρα έχει κάτι από το δεύτερο “Keeper…” από την πιο χιουμοριστική πλευρά. Το “Hand of God” ένιωθα αρχικά πως δεν ταιριάζει στη μπάντα αλλά αφού έπαιξα αρκετά τα μέρη στη κιθάρα, άρχισε να μου κάθεται ολοένα και καλύτερα.

Πετάξατε ποτέ κάποιο κομμάτι στον κάδο επειδή δεν ήταν αντιπροσωπευτικό των HELLOWEEN και τι ακριβώς σημαίνει στο σήμερα ο όρος «HELLOWEEN σύνθεση»;
Καλή ερώτηση. Είναι ένα κομμάτι που ακούγεται σαν να γράφτηκε από τη μπάντα HELLOWEEN. Ξέρεις, υπάρχει πολλή ποικιλία στη μουσική μας και θα ήταν άδικο να μας κατηγοριοποιήσει κανείς αποκλειστικά ως speed/power μπάντα. Είμαστε ουσιαστικά μια heavy metal μπάντα με διαφορετικές εκφάνσεις στη μουσική. Το ίδιο ισχύει και για τους GAMMA RAY. Ακούς κόσμο να συζητάει για το τι είναι το power metal και πετάγεται κάποιος και λέει: δίκαση, ψιλά φωνητικά και ταχύτητα. ΟΚ, άρα τότε το “Exciter” των JUDAS PRIEST ή το “Highway star” είναι power metal. Ε, δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον ορισμό αυτό.

Το power metal είναι επομένως οι JUDAS PRIEST ερμηνευμένοι από τους HELLOWEEN και GAMMA RAY!
Χαχαχα, ναι, όντως. Βάλε και λίγο NWOBHM παιγμένο από τους IRON MAIDEN και το ‘χουμε!

Λαμβάνοντας υπόψη πως υπάρχουν επτά δυνατές προσωπικότητες στο γκρουπ, συμβαίνουν διαμάχες ανάμεσα σας που ωστόσο ωφελούν την δημιουργική διαδικασία;
Δεν θα έλεγα πως υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ μας. Προσπαθούμε γενικά να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας σε κάθε περίσταση. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που διαφωνούμε και που δημιουργούνται κάποιες προστριβές ειδικά στις πρόβες αλλά όχι όπως παλιότερα που κρατούσαμε κακία ο ένας στον άλλο. Είναι ωραία που μπορούμε να διαφωνούμε έστω και έντονα χωρίς να μπαίνει στη μέση ο εγωισμός, σεβόμενοι τα όρια μας.

Ρωτάω διότι στο press release γίνεται λόγος περί “friction” σε σχέση με την δημιουργία της μουσικής, κάτι που μου έκανε εντύπωση.  
Είναι σίγουρα κάτι που υποβόσκει και όχι κάτι που βγαίνει στην επιφάνεια.

Όταν συναντώνται δυνατές προσωπικότητες σε μια ομάδα, υπάρχει ένας φιλικός ανταγωνισμός για το καλό της ομάδας. Είναι κάτι θετικό.
Ναι, αν δεις τον άλλο κιθαρίστα να παίζει ένα καταπληκτικό σόλο, αμέσως θέλεις να βελτιωθείς, να φτάσεις στο επίπεδο του. Όχι για να κερδίσεις και να βγεις από πάνω. Και γι’ αυτό δουλεύουμε πολύ σκληρά.

Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που οπαδοί και τύπος συνεχίζουν να διαιωνίζουν;
Ένα θα ήταν ότι ο Andi είναι υποτιμημένος, μάλλον επειδή τραγουδούσε στο παρελθόν τα τραγούδια του Kiske και ο κόσμος δεν φαινόταν να του αρέσει. Είναι όμως τόσο δυνατός και με πολλές δεξιότητες. Το άλλο είναι πως είμαστε μια καθαρόαιμη power metal μπάντα χαχαχα. Μερικές φορές εγώ νιώθω λίγο υπερτιμημένος πως τάχα μου εγώ δημιούργησα το power metal ενώ το έκανε ο Weikath μαζί μου. Μαζί, με όλες τις προστριβές αλλά και την ιδανική μας ένωση, δημιουργήσαμε κάτι ιδιαίτερο. Οι HELLOWEEN δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς εμένα αλλά και χωρίς τον Weikath. Και το ίδιο αρχίζει σταδιακά να ισχύει για τον Andi και για τον Sascha – δες τα τραγούδια που έγραψε για τον δίσκο.

Όταν άκουσα το “Universe (gravity for hearts)”, νόμισα πως εσύ το είχες γράψει και εξεπλάγην ευχάριστα αφού αυτό με έκανε να σκεφτώ πως η νεότερη γενιά έχει μάθει από σας και τώρα παίρνει τα ηνία.
Έμαθε από τους καλύτερους!

Και παίζει με τους καλύτερους!
Το ‘χει και τα πάει τέλεια! όταν άκουσα το demo του, αμέσως αναφώνησα πως αυτό ακριβώς ψάχνουμε, αυτό είναι οι HELLOWEEN. Είχε πλάκα να διαβάζω στο δίκτυο σχόλια πως θα μπορούσα εγώ να το είχα γράψει.

Ο Dani ηχογράφησε πάνω σε τρία διαφορετικά σετ τυμπάνων για τον δίσκο. Κατά πόσο σας προκάλεσε αυτό και σας επηρέασε ειδικά στις κιθάρες;
Όχι, δεν άλλαξε κάτι. Είναι λίγο κάτι που κάνουν οι ντραμς, είναι «σπασίκλες» και ο παραγωγός μας είναι έτσι με τα τύμπανα. Το ωραίο είναι πως δεν ακούς τη διαφορά από κομμάτι σε κομμάτι.

Οι μεταλλάδες είμαστε σπασίκλες και κολλάμε στις λεπτομέρειες ειδικά όταν το αγαπάμε. Υπάρχει κάποια σημαντική λεπτομέρεια στο άλμπουμ που ίσως κανένας δεν θα προσέξει;
Θα έλεγα πως σε αντίθεση με τον προηγούμενο δίσκο που ήταν φορτωμένος με πολλά επίπεδα, με πλήκτρα και διπλές ηχογραφήσεις, τώρα όλα ακούγονται πιο ξεκάθαρα και αυτό αλλάζει πολλά στο τελικό αποτέλεσμα.

Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα στον 20χρονο εαυτό σου όταν άρχισες να παίζεις στους HELLOWEEN, τι θα του έλεγες;
Μη σταματάς, συνέχισε και θα δεις όλα θα πάνε καλά. Δεν μπορούσα να το φανταστώ τότε. Θα έλεγα σίγουρα μην ντύνεσαι όπως ντυνόσουν στα 80s!

Κοιτώντας πίσω λοιπόν, θα έλεγες πως οι μεγαλύτεροι γίγαντες και τα τέρατα βρισκόντουσαν στην μουσική βιομηχανία ή περισσότερο μέσα σου;
Και τα δύο. Υπήρχαν πολλοί γίγαντες και πολλά τέρατα. Ενίοτε, εμείς οι ίδιοι ήμασταν τέρατα ειδικά στο πως χειριζόμασταν κάποιες καταστάσεις.

Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση: Φίλιππος Φίλης
Φωτογραφίες: Mathias Bothor

Weekly Metal Meltdown (27/9-3/10, MEGADETH, LAMB OF GOD, FORBIDDEN, AVATAR and more)

0
Weekly 27-9

Weekly 27-9

Πολλά και καλά νέα τραγούδια και αυτή την εβδομάδα. Από τους thrash τιτάνες ΜΕGADETH και FORBIDEEN στους LAMB OF GOD, LERPOUS και AVATAR. Επίσης οι δικοί μας ΙΝΝΕRWISH και SANCTUM PYRE αλλά και η συνεργασία των Miljenko Matijević (STEELHEART) με τον Jeff Keith (TESLA) έχει το ενδιαφέρον του. Επιπλέον LUNATIC SOUL και BLACK & DAMNED υπόσχονται να σας κρατήσουν καλή παρέα ακούγοντας τα καινούργια τους κομμάτια.

Photo by Ross Halfin

Aπλά “Megadeth” θα ονομάζεται το νέο άλμπουμ των θρύλων του thrash metal MEGADETH που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιανουαρίου 2026 μέσω της Tradecraft του Dave Mustaine σε συνεργασία με τη νέα ετικέτα BLKIIBLK της Frontiers Label Group
Την Παρασκευή δόθηκε στην δημοσιότητα το πρώτο κομμάτι από τον νέο δίσκο που ονομάζεται “Tipping Point”. Το ηχητικά εκρηκτικό και στιχουργικά ακλόνητο τραγούδι ξεκινά με ένα βροντερό solo κιθάρας πριν ξεκινήσει στοιχειωτικά η εμβληματική φωνή του Dave. Στο έρημο αλλά ελπιδοφόρο συνοδευτικό βίντεο, σε σκηνοθεσία Leonardo Liberti, ο Mustaine είναι κλεισμένος σε μια φυλακή που βασανίζεται με ακραίο τρόπο, ενώ η μπάντα εμφανίζεται στο ίδιο κρατητήριο. Στο τέλος ο Dave επιμένει στο κακό και φεύγει σε μια νέα μέρα. To παρακολουθείτε παρακάτω.
Ο ίδιος σχολιάζει: “Όλοι έχουμε διαφορετικά “σημεία καμπής” και μπορεί να διαφέρουν από μέρα σε μέρα. Νομίζω ότι όλοι μας ωθούμαστε στα άκρα αυτή τη στιγμή και είναι εύκολο να κλίνουμε σε αυτό το συναίσθημα. Αλλά είναι σημαντικό να μην αφήνεις τα πράγματα να σε απογοητεύουν”.
Το συγκρότημα ανακοίνωσε στις 14 Αυγούστου ότι σχεδιάζει να διαλυθεί μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ και μια αποχαιρετιστήρια περιοδεία το 2026, καθιστώντας αυτό το τελευταίο τους άλμπουμ ever.
Σε ένα δελτίο τύπου που ανακοινώνει το τελευταίο άλμπουμ και την αποχαιρετιστήρια περιοδεία των MEGADETH, ο Dave Mustaine ευχαρίστησε τους θαυμαστές για τη δέσμευση και την αγάπη τους, ενώ γιόρτασε τον αντίκτυπο του συγκροτήματος στον κόσμο της μουσικής. “Υπάρχουν τόσοι πολλοί μουσικοί που έχουν φτάσει στο τέλος της καριέρας τους, είτε τυχαία είτε σκόπιμα”, είπε ο Mustaine. “Οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπορούν να βγουν με τους δικούς τους όρους στην κορυφή, και εκεί βρίσκομαι στη ζωή μου αυτή τη στιγμή. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και έχω κάνει εκατομμύρια και εκατομμύρια θαυμαστές και το πιο δύσκολο από όλα αυτά είναι να τους αποχαιρετήσω. Ανυπομονούμε να ακούσετε αυτό το άλμπουμ και να μας δείτε σε περιοδεία. Αν υπήρχε ποτέ η τέλεια στιγμή για να βγάλουμε ένα νέο άλμπουμ, είναι τώρα. Αν υπήρχε ποτέ η τέλεια στιγμή για να περιοδεύσετε στον κόσμο, είναι τώρα. Αυτή είναι επίσης η τέλεια στιγμή για να σας πούμε ότι είναι το τελευταίο μας στούντιο άλμπουμ. Έχουμε κάνει πολλούς φίλους όλα αυτά τα χρόνια και ελπίζω να σας δω όλους στην παγκόσμια αποχαιρετιστήρια περιοδεία μας”. “Μην θυμώνεις, μην στεναχωριέσαι, να είσαι χαρούμενος για όλους μας, έλα να γιορτάσεις μαζί μου αυτά τα επόμενα χρόνια. Έχουμε κάνει κάτι μαζί που είναι πραγματικά υπέροχο και πιθανότατα δεν θα συμβεί ποτέ ξανά. Ξεκινήσαμε ένα μουσικό στυλ, ξεκινήσαμε μια επανάσταση, αλλάξαμε τον κόσμο της κιθάρας και τον τρόπο που παίζεται και αλλάξαμε τον κόσμο. Οι μπάντες στις οποίες έπαιξα έχουν επηρεάσει τον κόσμο. Σας αγαπώ όλους γι’ αυτό. Σας ευχαριστώ για όλα”.

Photo by Travis Shinn

Οι LAMB OF GOD επιστρέφουν με το νέο τους single “Sepsis”, το νέο τους single που κυκλοφορεί τώρα μέσω της Century Media Records/ Epic Records σηματοδοτώντας την πρώτη νέα πρωτότυπη μουσική τους από το 2022 και μετά. Σε παραγωγή του μακροχρόνιου συνεργάτη Josh Wilbur, το κομμάτι διάρκειας τρεισήμισι λεπτών έρχεται μαζί με ένα lo-fi video  που προσφέρει μια κυκλοθυμική, αφιλτράριστη ματιά στο υπογάστριο του Richmont. Σε σκηνοθεσία Gianfranco Svagelj, το βίντεο αποτυπώνει την αργή ένταση του τραγουδιού.
“Το “Sepsis” είναι μια γιορτή των πολύ underground τοπικών συγκροτημάτων εδώ στο Richmond που πραγματικά θαυμάζαμε όταν μόλις σχηματίζαμε τους BURN THE PRIEST”, αναφέρει ο Mark Morton. “Συγκροτήματα όπως οι BREADWINNER, οι SLIANG LAOS και οι LADYFINGER- αν και ποτέ δεν τράβηξαν ευρεία προσοχή εκτός του Richmond, αυτά ήταν τα συγκροτήματα που ακούγαμε όλη την ώρα. Το τραγούδι αναφέρεται σε αυτά τα πράγματα με τρόπο που είναι μια άμεση γραμμή με το από πού ερχόμασταν όταν ήμασταν στο υπόγειο και γράφαμε παρέα τα πρώτα μας κομμάτια.
Το “Sepsis” φτάνει κατά τη διάρκεια μιας χρονιάς ορόσημο για την μπάντα. Το 2025 το συγκρότημα γιόρτασε την 25η επέτειο της δισκογραφίας του, εμφανίστηκε στην ιστορική συναυλία “Back to the Beginning” και στη συνέχεια κυκλοφόρησε τη δυναμική του εκδοχή του “Children of the Grave” των BLACK SABBATH μαζί με εμφανίσεις σε διάφορα φεστιβάλ, όπως το Inkcarceration και το Louder Than Life, καθώς και ένα headliner show στον νέο υπαίθριο χώρο 7500 θέσεων, αμφιθέατρο Allianz στην γενέτειρά τους κατά τη διάρκεια της εναρκτήριας σεζόν του. Επιπλέον, το συγκρότημα έχει υπογράψει παγκόσμιο συμβόλαιο (εκτός Αμερικής και Καναδά) με την Century Media Records.
Ακούμε το “Sepsis” παρακάτω:

Source: Avatar’s Facebook Page

Οι Σουηδοί metallers ΑVATAR θα κυκλοφορήσουν το δέκατο studio άλμπουμ τους, “Don’t Go In The Forest”, στις 31 Οκτωβρίου. Το επίσημο νέο τους single είναι το “Death And Glitz” και μπορείτε να το δείτε παρακάτω.
Μιλώντας για το “Don’t Go In The Forest” στο σύνολό του, ο Eckerström αναφέρει: “Το μυστικό συστατικό είναι ότι εξακολουθούμε να νιώθουμε ότι μόλις ξεκινήσαμε. Το “Don’t Go In The Forest” είναι ένα άλμπουμ γεμάτο με πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει. Είναι όλα τραγούδια και έννοιες που δεν είχαμε πλησιάσει μέχρι τώρα. Το μυαλό είναι άγριο και έχουμε χαθεί στο πιο σκοτεινό δάσος, γεμάτο αναμνήσεις και φαντασιώσεις. Απαγορευμένες σκέψεις που πρέπει να ειπωθούν”. Και καταλήγει: “Θα ήταν αδύνατο να κάνουμε αυτό το άλμπουμ οποιαδήποτε άλλη στιγμή εκτός από τώρα. Αυτό είναι το μόνο που θέλαμε ποτέ, και νομίζω ότι θα διαπιστώσετε ότι είναι το μόνο που θέλατε ποτέ”.
Το συγκρότημα έχει μοιραστεί στο παρελθόν τα τραγούδια “Captain Goat”, “In The Airwaves” και “Tonight We Must Be Warriors”, τα οποία θα υπάρχουν επίσης στο “Don’t Go In The Forest”.

Οι επανενεργοποιημένοι βετεράνοι thrashers FORBIDDEN κυκλοφόρησαν το επίσημο μουσικό βίντεο που σκηνοθέτησε ο Mike Sloat για το δεύτερο νέο τραγούδι τους σε πάνω από 15 χρόνια με τίτλο “Mutual Assured Dysfunction”. Τα “Mutual Assured Dysfunction” και “Divided By Zero”(το οποίο κυκλοφόρησαν στα τέλη Ιουνίου) σηματοδοτούν τις πρώτες ηχογραφήσεις του συγκροτήματος με την τρέχουσα σύνθεση των FORBIDDEN, που αποτελείται από τον ιδρυτικό κιθαρίστα Craig Locicero, μαζί με τον μακροχρόνιο μπασίστα Matt Camacho και τις τελευταίες προσθήκες του συγκροτήματος, τον τραγουδιστή Norman Skinner και τον ντράμερ Chris Kontos, καθώς και τον κιθαρίστα των VOIVOD Daniel “Chewy” Mongrain, ο οποίος ανέλαβε ως αντικαταστάτης του Steve Smyth τον Ιούλιο του 2024.
To ακούμε παρακάτω.

Photo by Tomasz Gotfryd

Oι Νορβηγοί LEPROUS λανσάρουν ένα δεύτερο single/video outtake από την επερχόμενη ζωντανή κυκλοφορία τους με τίτλο “An Evening Of Atonement”, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 24 Οκτωβρίου μέσω της InsideOutMusic.
Ενώ το “Atonement (Live In Tilburg 2025)” μπορεί πλέον να μεταδοθεί μέσω του DSP της επιλογής σας, μπορείτε επίσης να δείτε το κομμάτι ως βίντεο medley “Atonement / The Sky Is Red (Outro) (Live In Tilburg 2025)” παρακάτω.
Μετά το τελευταίο, αναγνωρισμένο 8ο στούντιο άλμπουμ τους “Melodies Of Atonement” (2024), οι LEPROUS ανέβηκαν στη σκηνή του Poppodium 013 στο Tilburg της Ολλανδίας στις 7 Φεβρουαρίου 2025 για ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εκρηκτικά σόου της καριέρας τους μέχρι σήμερα. 15 χρόνια από τότε που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά εκεί ως εναρκτήρια μπάντα, επέστρεψαν τώρα για τη δική τους θριαμβευτική συναυλία, παίζοντας δύο σετ καριέρας που καταγράφηκαν στην κάμερα από τον σκηνοθέτη Paul M Green και θα κυκλοφορήσουν με τον τίτλο “An Evening Of Atonement” ως Ltd. 2CD & Blu-ray Digipak, Gatefold 3LP και ως Digital album (2CD). Το έργο τέχνης, βασίζεται σε φωτογραφία της Mathilde Miossec με σχέδιο της Ritxi Ostáriz.

Photo by Dimitris Marinis

Oι δικοί μας heavy metallers INNERWISH κυκλοφορούν το νέο τους single “Defend our children’s hope” είναι ένας ισχυρός φόρος τιμής στην επόμενη γενιά, που μας προτρέπει όλους να αναλάβουμε την ευθύνη για το μέλλον της και να υπερασπιστούμε το δικαίωμά της στην ελπίδα και τις ευκαιρίες. Με το χαρακτηριστικό μείγμα driving riffs, απογειωτικών μελωδιών και υμνικών ρεφρέν, οι INNERWISH παραδίδουν τόσο ένα οδυνηρό μήνυμα όσο και έναν διαχρονικό heavy metal ύμνο.
Αναλογιζόμενοι την προέλευση του τραγουδιού, οι INNERWISH μοιράζονται: «Να είσαι ή να μην είσαι στο άλμπουμ; Αυτό είναι το ερώτημα! Σίγουρα μια ερώτηση που κάναμε συχνά στους εαυτούς μας γιατί το να έχεις 15 τραγούδια σε κάνει να κρατάς μερικά από αυτά έξω από το άλμπουμ. Και δεν είναι θέμα να είσαι μικρότερο τραγούδι, ειδικά σε αυτή την περίπτωση, αλλά είναι ακριβώς όπως είναι μερικές φορές. Ό,τι και να γίνει, αυτό το τραγούδι έχει όλα τα κλασικά INNERWISH στοιχεία, αυτά που κράτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Groove, μελωδίες και hooky ρεφρέν. Μιλήσαμε για παιδιά στo “Sea of lies” και το κάνουμε και εδώ. Διαφορετικός συγγραφέας, διαφορετική οπτική και εντύπωση. Και πάλι, για τα παιδιά. Είναι η ελπίδα της ανθρωπότητας, είναι η ελπίδα μας, αξίζουν πολύ περισσότερα. Εξάλλου, αυτός ο κόσμος δεν είναι δικό τους λάθος, αλλά δικό μας».
To παρακολουθούμε παρακάτω:

Photo by Oskar Szramka

Οι LUNATIC SOUL, το πολωνικό συγκρότημα με επικεφαλής τον βασικό συνθέτη και τραγουδιστή /μπασίστα των RIVERSIDE, Mariusz Duda, λανσάρουν το νέο τους single και βίντεο για το τραγούδι “The New End”, από το 8ο στούντιο άλμπουμ τους “The World Under Unsun”, που θα κυκλοφορήσει στις 31 Οκτωβρίου παγκοσμίως (εκτός Πολωνίας) μέσω της InsideOutMusic.
Παρακάτω μπορείτε να δείτε το τελευταίο κομμάτι του διπλού άλμπουμ “The New End” -το οποίο περιλαμβάνει μουσική και στίχους που συνέθεσε καθώς και όλα τα όργανα που ερμήνευσε ο Mariusz Duda – σε ένα βίντεο που δημιούργησε ο Oskar Szramka.
Ο Mariusz Duda για το τραγούδι: “Το “The New End’ είναι ένα αποχαιρετιστήριο κομμάτι, ένα τραγούδι που κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής, συνοψίζοντάς το, τελειώνει το νέο άλμπουμ των LUNATIC SOUL και ταυτόχρονα ολόκληρη η ιστορία αποτελείται από οκτώ άλμπουμ. Μιλάει για το γεγονός ότι ακόμα κι αν κάτι τελειώσει, θα παραμείνει για πάντα μέρος μας”.

Οι SANCTUM PYRE είναι ένα νέο μουσικό σχήμα που ενώνει τρεις ανθρώπους από διαφορετικά σημεία του χάρτη, αλλά με κοινή ανάγκη να εκφραστούν μέσα από τη μουσική.
Το συγκρότημα γεννήθηκε μέσα από προσωπικούς αγώνες, απώλειες και ερωτήματα που δεν βρήκαν εύκολες απαντήσεις. Οι στίχοι δεν γράφονται για να εντυπωσιάσουν, αλλά για να μιλήσουν. Για εκείνες τις νύχτες που δεν σε παίρνει ο ύπνος, για τα βάρη που δεν φαίνονται, για την ανάγκη να λυτρωθείς.
Η μουσική τους είναι επική αλλά γεμάτη oriental χρώματα, βαριά riff και συμφωνικές εκρήξεις. Μελωδίες που χτίζουν και γκρεμίζουν εσωτερικούς κόσμους.Στα φωνητικά συμμετέχει ο Rob Lundgren, γνωστός από τα solo projects και τις συνεργασίες του στο διεθνές metal στερέωμα, η σύνθεση και η ενορχήστρωση έγινε από τον Νίκο Τζουάννη, ενώ η παραγωγή έχει την υπογραφή του Mike G.
Το πρώτο single, “Break Thy Chains”, είναι ένα τραγούδι για την αίσθηση του εγκλωβισμού και την προσπάθεια να ξεφύγεις. Όχι ενάντια σε κάποιον άλλο, αλλά απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Sanctum Pyre σημαίνει: “ιερή πυρά”. Και κάθε τραγούδι είναι ακριβώς αυτό -μια θυσία. To “Break the chains” το ακούτε πατώντας παρακάτω.

Photo Source: Black & Damned

Το γερμανικό heavy metal συγκρότημα BLACK & DAMNED κυκλοφόρησε ένα ολοκαίνουργιο μουσικό βίντεο για το τελευταίο του single: μια δυνατή διασκευή της θρυλικής επιτυχίας του Falco, “Jeanny”, γιορτάζοντας την 40ή επέτειο από την αρχική κυκλοφορία του τραγουδιού το 1985.
Ο κιθαρίστας Micha Vetter θυμάται την πρώτη του συνάντηση με το κομμάτι: “Τότε, ως 17χρονος, αυτό το τραγούδι με άρπαξε αμέσως από τα @@@! Η ιστορία και τα συναισθήματα του τραγουδιού με συνεπήραν εντελώς. Ήμουν θαυμαστής του Falco για μερικά χρόνια, αλλά αυτό το τραγούδι κάηκε κατευθείαν στον εγκέφαλό μου! Ο Falco ήταν ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης για μένα. Δεν τον έβλεπα απλώς ως τραγουδιστή, ήταν απλώς η επιτομή ενός αληθινού καλλιτέχνη. To “Jeanny” δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι, ήταν ένα μνημείο που είχε δημιουργήσει! Και τώρα, για την 40η επέτειο, θέλαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε αυτό το τραγούδι. Φυσικά, το τραγούδι έπρεπε να παραμείνει όσο το δυνατόν πιο πρωτότυπο, αλλά θέλαμε επίσης να δημιουργήσουμε μια έκδοση που να ακούγεται σαν BLACK & DAMNED. Ως metal συγκρότημα, έπρεπε φυσικά να συμπεριλάβουμε ένα μικρό σόλο κιθάρας και θέλαμε το τραγούδι να ακούγεται βομβαρδιστικό. Γι’ αυτό το κάναμε «μεγάλο» με μια πλήρη ορχήστρα. Και επειδή τα πάντα σχετικά με το πρωτότυπο ήταν τέλεια, σχεδιάσαμε ακόμη και το video μας όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πρωτότυπο, ώστε οι θαυμαστές του Falco να μπορούν να ξαναζήσουν εκείνες τις μέρες μέσα από τη δική μας εκδοχή».

Δύο από τις πιο εμβληματικές φωνές του hard rock, ο Miljenko Matijevic των STEELHEART κι ο Jeff Keith των TESLA ανεβάζουν τη θεροοκρασία καθώς συνεργάζονται για να παραδώσουν μια σπινθηροβόλα νέα διασκευή της ζωντανής εκδοχής των FΟGHAT του θρυλικού κλασικού τραγουδιού των Willie Dixon / Muddy Waters και Etta James, “I Just Want to Make Love To You”.
Το αναμενόμενο single κυκλοφορεί παγκοσμίως σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες. Γεμάτο ωμή δύναμη, παιχνιδιάρικη ενέργεια και αναμφισβήτητη χημεία, το κομμάτι είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός φόρος τιμής – είναι μια γιορτή της φιλίας στην πιο ηλεκτρισμένη της μορφή. Ο Matijević και ο Keith φέρνουν το ξεχωριστό στυλ και την εξαιρετική φωνητική τους ικανότητα, εμποτίζοντας το θρυλικό τραγούδι με ένα μοντέρνο τράνταγμα και τη δική τους χαρακτηριστική φωτιά. Είναι μια συνεργασία που σφυρηλατήθηκε όχι μόνο στο μουσικό ταλέντο, αλλά και στη γνήσια συντροφικότητα που μοιράζονται αυτοί οι δύο θρύλοι της ροκ.
“Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τη μουσική , έχει να κάνει με τη διασκέδαση, να τρέφεται ο ένας από την ενέργεια του άλλου και να αφήνει αυτή τη σπίθα να φωτίζει το στούντιο”, λέει ο Matijević. Ο Keith συμφωνεί, προσθέτοντας: “Κάθε φορά που o Miljenko και εγώ μαζευόμαστε, είναι φανταστικό. Είμαστε μεγάλοι θαυμαστές αυτού του τραγουδιού και ανυπομονούσαμε να βουτήξουμε και να το κάνουμε δικό μας”.
Ολοκληρώνοντας τον κύκλο του τραγουδιού, το δίδυμο έλαβε την έγκριση του Roger Earl των FOGHAT, ο οποίος επικροτεί τον φόρο τιμής τους. Περισσότερο από μια απλή μουσική συνεργασία, οι κοινές συνεντεύξεις τους είναι γνωστές για την  αφήγηση ιστοριών rock ‘n’ roll, το γέλιο και τα παρασκήνια, δίνοντας στους θαυμαστές μια ματιά στη βαθιά σύνδεση που οδηγεί τις high voltage παραστάσεις τους.

https://www.youtube.com/watch?v=a6mulNdbgFU&list=RDa6mulNdbgFU&start_radio=1

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

A day to remember… 5/10 [W.A.S.P.]

0
WASP

WASP

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ:  “Still not black enough” – W.A.S.P.
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Raw Power / Castle
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Blackie Lawless
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Blackie Lawless – φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο.
Bob Kulick – lead κιθάρα
John Shadowinds – lead κιθάρα
Frankie Banali – ντραμς

Το χαμένο βήμα των W.A.S.P.

Η περίπτωση του Blackie Lawless είναι μια περίεργη περίπτωση, μυστήριος τύπος βρε παιδί μου. Ξεπήδησε στην Αμερικάνικη σκηνή σαν σίφουνας, προκλητικός με οργή και θυμό. Με (ψεύτικα φυσικά)  αίματα, βασανιστήρια, ωμά κρέατα, αποκεφαλισμούς και όλα αυτά τα ωραία!  Αυτόνομος, ανεξάρτητος με τους W.A.S,P. να έχουν μια προσωπικότητα μοναδική και ξεχωριστή στην σκηνή των 80s και έναν επιθετικό ήχο πολύ προσωπικό.  Είναι ένα κεφάλαιο μόνος του ο άτιμος. Παρόλο που και για τους W.A.S.P. και γι’ αυτόν ο χρόνος στάθηκε σκληρός απέναντι τους, σήμερα εξακολουθεί σε ένα μεγάλο σημείο να απολαμβάνει τις δόξες του παρελθόντος έστω και εάν ουσιαστικά η μπάντα πλέον είναι το απόλυτο προσωπικό του project, παρά οτιδήποτε άλλο. Για τα προσωπικά μου γούστα, το  “Still not black enough” είναι ένα από τα καλύτερα heavy metal άλμπουμ των 90s, ένα από τα πέντε καλύτερα της μπάντας και το πιο έντονα προσωπικό του Blackie. Έχει πολύ θυμό και επιθετικότητα, πολύ οργή, αλλά και πολύ έντονο συναίσθημα μαζί με έντονη προσωπική του ένταση και έκφραση. Τα έχει όλα, αλλά εάν είχε και την παραγωγή του “The crimson Idol” τότε θα μιλούσαμε διαφορετικά. Δυστυχώς η παραγωγή του άλμπουμ ήταν και είναι φυσικά, μετριότατη με αποτέλεσμα να το αδικεί κατάφορα.

Έτσι που λέτε, το 1995 οι W.A.S.P. κυκλοφόρησαν έναν δίσκο που, έμεινε (λογικά)  στην σκιά  του αριστουργήματος “The crimson idol” το οποίο είχε κυκλοφορήσει τρία χρόνια νωρίτερα. Το “Still not black enough” είχε μεν τη λάμψη των 80s  αλλά δεν είχε τη δισκογραφική υποστήριξη που έπρεπε, εξ ου και η μάλλον κακή παραγωγή. Είναι ενδεικτικό εκείνων των χρόνων ότι ενώ το “The Crimson idol” ήταν ένα άλμπουμ σχετικά πετυχημένο εμπορικά, όχι όμως στην Αμερική αφού μόνο τα singles του γνώρισαν επιτυχία στα Billboard Charts, παρόλα αυτά το συμβόλαιο με την Parlaphone EMI χάθηκε. Έτσι για δείτε πόσο αλλάξουν τα πράγματα, το “Still not black enough” πρώτα κυκλοφόρησε Ευρώπη και Ιαπωνία (Αύγουστο και Οκτώβριο του 95)  από την Raw Power/Castle Communication και την επόμενη χρονιά, τον Αύγουστο του 1996, στην Αμερική! Ένα σχεδόν χρόνο αργότερα.

Όπως και το “The Crimson idol” έτσι και το “Still not black enough” ήταν να κυκλοφορήσουν σαν προσωπικά άλμπουμ του Blackie, αλλά για εμπορικούς ξεκάθαρα λόγους αυτό δεν έγινε ποτέ. Πρόκειται όμως για έναν από τους πιο ειλικρινείς και σκοτεινούς δίσκους της καριέρας του, έναν δίσκο όπου ο ηγέτης των W.A.S.P. άφησε στην άκρη τις ονειρώξεις και τους εφιάλτες του Jonathan και έβαλε σε πρώτο ρόλο τον ίδιο του τον εαυτό, τους προσωπικούς τους εφιάλτες,  την προσωπική του οργή, την δική του θλίψη  να ξεχειλίσουν από το κάθε αυλάκι του άλμπουμ. Tο άλμπουμ ήταν «δύσκολο» και αντιεμπορικό, αλλά είναι γεμάτο με τραγούδια που κουβαλούν το βάρος της ψυχής του Blackie, ίσως πιο δυνατά από οποιοδήποτε άλλο.

Η κυκλοφορία του,  η αλήθεια είναι, πως ανάλογα με την έκδοσή του, ποικίλει στο τι τραγούδια περιέχει και αυτό είναι αρνητικό. Άλλα τραγούδια στην Ευρώπη, επιπλέον τραγούδια στην Ιαπωνία και ακόμα μερικά στην Αμερικάνικη έκδοση. Κουραστικό ρε φίλε… Τέλος πάντων.. Εγώ είχα αγοράσει την Ευρωπαϊκή έκδοση φυσικά και με αυτή πορεύομαι τριάντα χρόνια τώρα..  Α ναι, υπάρχει και μια πειρατική έκδοση που περιέχει τα πάντα! Κάπου έλεος δηλαδή!

Πάμε και στο περιεχόμενο μιας και αυτό είναι το ρεζουμέ της όλης κατάστασης! Κοιτάχτε να δείτε, όταν έχετε ένα άλμπουμ που ξεκινά με τα “Still not black enough”, “Black forever” και “Scared to death” δηλαδή τρεις ύμνους, το άλμπουμ είναι καλό. Τέρμα και τελείωσε! Τα δυο πρώτα είναι W.A.S.P. δυναμίτες με τον ήχο της μετά “Headless children”/ “The crimson idol”  εποχής, και το τρίτο, για πρώτη φορά παρακαλώ, ακούμε  γυναικεία δεύτερα φωνητικά. Απλά σου σηκώνει την τρίχα και ανεβάζει ακόμα πιο πολύ το επίπεδο! Πόσο τρομακτική ερμηνεία και εδώ από τον Blackie! Μετά έχουμε το συγκλονιστικά οργισμένο “Goodbye America”, (ηχητικά μοιάζει με αδερφάκι του “Chainsaw Charlie”) το οποίο για κάποιο λόγο ακόμα και σήμερα ακούγεται τόσο επίκαιρο! Σε κάποιες εκδόσεις ενδιάμεσα υπάρχει το επίσης πολύ δυναμικό “Skinwalker” και αυτό εκφραστικό και θυμωμένο! Η διασκευή στο “Somebody to l love” των JEFFERSON AIRPLANE, είναι ωραία και δείχνει τις ρίζες του Blackie αλλά δεν την έχει ανάγκη το άλμπουμ καθώς δε του προσθέτει κάτι κατά την ταπεινή μου άποψη.

Το άλμπουμ έχει και δυο πολύ όμορφες μπαλάντες τα “Keep holding on” και “Breathe”, με τις ρίζες τους σαφώς στα “Forever free” και “Hold on to my heart” αλλά όλοι ξέρουμε ότι συχνά πυκνά ο αγαπημένος μας Blackie με χάρη αντιγράφει τον εαυτό του! Έτσι δεν είναι; Η ερμηνεία του όμως είναι κατ’ εμέ ανεπανάληπτη και εδώ. Μέσα από την ψυχή του!  Συνεχίζουμε με Chuck Berry! “Rock n roll to death” (το έχουμε ξανακούσει στο “First blood…Last cuts”, ξεκάθαρο rock n’ roll όπως τα “Blind in Texas” και “Wild child”. Για να φτάσουμε στο πιο αδικημένο ever τραγούδι των W.A.S.P. Κανονική ψυχοθεραπεία στο κατασκόταδο του “I can’t”. Μια δημόσια εξομολόγηση του Blackie; Ποιος ξέρει… Το άλμπουμ θα κλείσει με το εκφραστικό και πολύ δυναμικό “No way out of here”, όχι όμως κάτι ιδιαίτερο.. Από εκεί και πέρα ανάλογα την έκδοση που θα σας λάχει αλλού υπάρχει η διασκευή στους QUEEN με το “Tie your mother down”, ακόμα μια διασκευή στο “Whole lotta Rosie” των  AC/DC. Για να σας ζαλίσω λίγο ακόμα, στην Αμερικάνικη έκδοση ακούμε και ακόμα ένα τραγούδι το “One tribe”, οκ ενδιαφέρον, αλλά δεν έδινα λεφτά για να το έχω και αυτό.

Σήμερα το “Still not black enough” αποκαλείται, μάλλον άδικα, «το χαμένο αδερφάκι του “The crimson idol”, και ναι, είναι ένα cult classic που δείχνει τον Blackie πιο ανθρώπινο και αληθινό από ποτέ, γεφυρώνοντας το θεατρικό μεγαλείο του “The crimson Idol”, με την  με την ωμή σκληρότητα του πολύ αμφιλεγόμενου  “Kill.Fuck.Die.” που ακολούθησε. Αν είχε καλύτερη παραγωγή ρε φίλε…

Δημήτρης Σειρηνάκης

A day to remember… 4/10 [SOULFLY]

0
Soulfly

Soulfly

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dark ages” – SOULFLY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Roadrunner
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Max Cavalera
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Max Cavalera – φωνητικά, 4-string κιθάρα, berimbau, sitar, didgeridoo
Marc Rizzo – lead κιθάρα, flamenco κιθάρα
Bobby Burns – μπάσο
Joe Nunez – ντραμς

2005 και ο Max Cavalera, ήταν ακόμα σε σπουδαία φόρμα μετά και το πολύ καλό “Prophecy” της προηγούμενης χρονιάς. Τότε, δηλαδή, που μπορούσε να κυκλοφορεί κάθε χρόνο καλούς δίσκους και είχε την απαιτούμενη έμπνευση, διότι λίγα χρόνια μετά, δημιούργησε νέα project ανέβασε τον πήχη και η έμπνευση πήγε περίπατο…

Όπως φανερώνει και ο τίτλος, πρόκειται για έναν σκοτεινό δίσκο, που κυρίως οφειλόταν όχι μόνο στον θάνατο του Dimebag Darrell τον προηγούμενο χρόνο, με τον οποίο ήταν πολύ καλοί φίλοι, αλλά και τον χαμό του μόλις οχτώ μηνών εγγονού του, Moses. Εμένα όμως, μου αρέσει πολύ κυρίως για το ότι σε πολλά τραγούδια, νιώθω το πνεύμα των κλασικών και αγαπημένων δίσκων των SEPULTURA, όπως το “Arise”.

Και δεν είναι μόνο το “Arise again”, που και μόνο λόγω τίτλου, σε ταξιδεύει στα χρυσά χρόνια των SEPS, αλλά και κορυφαία τραγούδια όπως το “Carved inside”, το “Frontlines” και το “Babylon”. Εννοείται ότι υπάρχουν οι κλασικές hardcorίλες του Max, όπως το «σφηνάκι» “Molotov”, στο οποίο μάλιστα, κάνει φωνητικά ο Billy Milano των S.O.D. Έχει την πλάκα του, βέβαια, ότι τα ηχογράφησαν από το τηλέφωνο. Πόσο πιο old school πια;

Φυσικά και οι tribal στιγμές είναι παρούσες σε πάρα πολλά σημεία, διάσπαρτα στο άλμπουμ, κάτι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό για τους SOULFLY από την αρχή της καριέρας τους, μάλλον trademark θα το χαρακτήριζα. Το “Dark ages” ηχογραφήθηκε σε πέντε διαφορετικές χώρες (Σερβία, Τουρκία, Ρωσία, Γαλλία και ΗΠΑ), με πλειάδα γνωστών και αγνώστων καλεσμένων, κατά την επίσης προσφιλή συνήθεια του Cavalera, ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια.

Πρέπει να πω, πάντως, ότι όπως σχεδόν κάθε δίσκος με 16 τραγούδια, έτσι και το “Dark ages”, κάπου «ξεχειλώνει», ιδιαίτερα προς το τέλος με τα πιο πειραματικά σημεία, όπως το τελείωμα του “Staystrong” που παρατραβάει αλλά και το instrumental “Soulfly V”, που κλείνει τον δίσκο κι έχει και hidden track (άντε να το κάνεις πλέον αυτό στην ψηφιακή εποχή), οι συσσωρευμένες καλές στιγμές στο ξεκίνημα όμως, μας αφήνουν μόνο με θετικές εντυπώσεις.

Did you know that:

  • Στην ελληνική έκδοση του CD, η τότε εταιρία διανομής του δίσκου στην Ελλάδα, FM Records, είχε προσθέσει στην jewel case έκδοσή του, μία πένα από το επετειακό project της εταιρίας τους, το Roadrunner United, κάνοντάς την σχετικά συλλεκτική.

Σάκης Φράγκος

A day to remember… 3/10 [DEFTONES]

0
Deftones

Deftones

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Adrenaline” – DEFTONES
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ – Maverick Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – Terry Date / DEFTONES
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Chino Moreno
Κιθάρες – Stephen Carpenter
Μπάσο – Chi Cheng
Τύμπανα – Abe Cunningham

Τα μέλη των DEFTONES έπαιζαν μαζί από πιτσιρικάδες, επηρεασμένοι από την thrash metal σκηνή και το hardcore/punk των ’80s, καθώς και από αρκετά μουσικά ρεύματα εκτός του ακραίου ήχου, όπως το new wave, το hip-hop, τη reggae κ.α. Έχοντας έντονη συναυλιακή δραστηριότητα χωρίς ακόμα κάποια επίσημη δισκογραφική δουλειά, άρχισαν να εμφανίζονται εκτός του Sacramento που αποτελούσε τη βάση τους, σε πόλεις όπως το Los Angeles και το San Francisco, μαζί με συγκροτήματα όπως οι KORN, οι οποίοι έκαναν κι αυτοί τότε τα πρώτα τους βήματα. Παράλληλα, πραγματοποίησαν περιοδεία με μία από τις μεγαλύτερες τους επιρροές, τους BAD BRAINS, καθώς και με τους MONSTER MAGNET.

Σε ένα από αυτά τα live, τους εντόπισαν στελέχη της Maverick Records, νεοσύστατης τότε εταιρείας με τη Madonna ως μία από τις ιδρύτριες και τους υπέγραψαν. Ο ίδιος ο Terry Date, παραγωγός με μακρά πορεία στη metal σκηνή και συνεργασίες με συγκροτήματα όπως οι PANTERA, PRONG και SOUNDGARDEN, ανέφερε ότι το τηλεφώνημα για να γνωρίσει τους DEFTONES προήλθε από τον Guy Oseary (μετέπειτα μάνατζερ των U2), ο οποίος του είπε απλώς: «Έλα αύριο να τους δεις στην πρόβα» κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία τους.

Οι DEFTONES μπήκαν στα Bad Animal Studios στο Seattle με τον Terry Date στην παραγωγή και ηχογράφησαν σχεδόν εξολοκλήρου live τα τραγούδια που έπαιζαν ήδη στις συναυλίες τους. Ο Date αργότερα χαρακτήρισε το “Adrenaline” ως έναν δίσκο μετάβασης, από τον ωμό, straight thrash metal ήχο με punk επιρροές, σε ένα ύφος που συνδύαζε πλέον στοιχεία από hip-hop αλλά και πιο εσωτερικές, συναισθηματικές αποχρώσεις. Ο ίδιος παραδέχεται ότι δεν πέτυχε τότε τον low-end ήχο που επιθυμούσαν, κάτι που κατάφερε καλύτερα στον επόμενο δίσκο τους, “Around the Fur”.

Οι επιρροές από συγκροτήματα της εποχής όπως οι HELMET, PANTERA και SMASHING PUMPKINS είναι εμφανείς, ενώ το nu-metal δεν είχε ακόμα εδραιωθεί ως το απόλυτο νέο ρεύμα. Παρόλα αυτά, η αίσθηση παρακμής, απομόνωσης και μηδενισμού που εξέπεμπαν μουσικά και κυρίως στιχουργικά οι DEFTONES με το “Adrenaline” κατέστησε τον δίσκο, μαζί με το ομώνυμο ντεμπούτο των KORN, μία από τις πιο επιδραστικές κυκλοφορίες του ιδιώματος. Αν και οι DEFTONES κινήθηκαν γρήγορα σε διαφορετικά καλλιτεχνικά μονοπάτια, αυτή η πρώτη τους δουλειά έθεσε τις βάσεις για έναν ήχο που επηρέασε δεκάδες συγκροτήματα στη συνέχεια.

Τα μέλη των DEFTONES ήταν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, όπως και οι επιρροές που έφερναν. Οι heavy κιθάρες προέρχονταν από το metal background του Stephen Carpenter, τα τύμπανα του Abe Cunningham είχαν φοβερό groove, οι μπασογραμμές του Chi Cheng έφερναν μία πιο chill διάθεση, ενώ ο Chino Moreno ακουγόταν τη μία στιγμή εύθραυστος και την επόμενη να ουρλιάζει γεμάτος απόγνωση. Σύμφωνα με τον Terry Date, ένα από τα πρώτα άλμπουμ που αγαπούσαν τα μέλη του συγκροτήματος στο λύκειο ήταν το “Swass” του Sir Mix-a-Lot, γεγονός που δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένες ήταν οι hip-hop επιρροές στον ήχο τους.

Σε τραγούδια όπως το “Bored”, ο Chino ακούγεται σα να βρίσκεται κυριολεκτικά στον δικό του κόσμο, με τον Terry Date να του δίνει πλήρη ελευθερία να εκφραστεί, να μπαίνει στο τραγούδι όταν και όπως θέλει, να διαλύει το μικρόφωνο και να συνεχίζει να ηχογραφεί με αυτό. Γενικότερα, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων υπήρχε έντονο το αίσθημα της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Ο Moreno έχει δηλώσει ότι μεγάλο μέρος των στίχων γράφτηκε αυθόρμητα στο στούντιο, καθώς πολλά κομμάτια ξεκίνησαν από demo με ασαφείς φωνητικές γραμμές και το τελικό αποτέλεσμα περιείχε σημαντικό ποσοστό αυτοσχεδιασμού.

Ο Moreno ήταν επίσης αυτός που έφερε επιρροές από συγκροτήματα όπως οι DEPECHE MODE και THE CURE, ενώ δήλωνε έντονα επηρεασμένος και από τον H.R. των BAD BRAINS. Αυτά τα στοιχεία αναπτύχθηκαν περισσότερο στις μετέπειτα κυκλοφορίες των DEFTONES, αλλά ήδη από το “Adrenaline” υπήρχαν ψήγματα σχεδόν όλων των χαρακτηριστικών που θα αγαπήσουμε από τη μπάντα στο μέλλον.

Αυτή η πιο heavy και οργισμένη πλευρά των DEFTONES συνεχίζει να λατρεύεται από πολλούς οπαδούς, ακόμη κι αν ακούγεται άγουρη. Δεν είναι τυχαίο ότι τραγούδια όπως τα “Root”, “Engine No. 9” και φυσικά το “7 Words”, στο οποίο ο Moreno ουρλιάζει σε σημείο παραμόρφωσης εκφράζοντας την αγανάκτησή του για όλους και για όλα, παραμένουν σταθερά στο live ρεπερτόριο της μπάντας μέχρι και σήμερα.

Το “Adrenaline” κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου 1995, με μία συσκευή αναρρόφησης που λειτουργεί ως αποσυμφορητικό για μωρά να δεσπόζει στο εξώφυλλο, προκαλώντας διάφορα σχόλια. Το άλμπουμ έφτασε στη θέση 23 του Billboard Heatseekers Chart και οι DEFTONES ξεκίνησαν ασταμάτητη περιοδεία, παίζοντας μαζί με τους LIFE OF AGONY, ANTHRAX, Ozzy Osbourne, KORN, WILL HAVEN, MAN WILL SURRENDER, HUMAN WASTE PROJECT και φυσικά στην περιοδεία με τους PANTERA και WHITE ZOMBIE.

 Did you know that:

  • Το “7 Words” των Deftones, γραμμένο από τον Chino Moreno όταν ήταν μόλις 16 ετών, είναι ένα ξέσπασμα ενάντια στην καταπίεση και την εξουσία. Στιχουργικά, εκφράζει την οργή ενός εφήβου απέναντι στην αστυνομική βία και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ο τίτλος παραπέμπει στη φράση “you have the right to remain silent”, συμβολίζοντας την επιβολή σιωπής από τις αρχές.
  • Ο Chino Moreno επέμενε να αφήνουν πρώτα τη μουσική να «τρέξει» και να προσθέτει φωνητικά στο τέλος, σαν να συνομιλεί με τα υπόλοιπα όργανα.
  • Το τραγούδι “Teething”, παρότι δεν συμπεριλήφθηκε στο “Adrenaline”, γράφτηκε την ίδια περίοδο και εντάχθηκε στο soundtrack της ταινίας “The Crow: City of Angels”. Παράλληλα, ο Chino Moreno συμμετείχε στη διασκευή του “Wicked” του Ice Cube, που περιλήφθηκε στο άλμπουμ “Life is Peachy” των KORN το 1996.

Κώστας Αλατάς

A day to remember… 3/10 [BULLET FOR MY VALENTINE]

0
Bullet

Bullet

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The Poison” – BULLET FOR MY VALENTINE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Visible Noise (UK) / Trustkill Records (US) / Sony BMG
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Colin Richardson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά / κιθάρα – Matthew Tuck
Κιθάρα  – Michael “Padge” Paget
Μπάσο – Jason “Jay” James
Τύμπανα – Michael “Moose” Thomas

Το 2005 αποτέλεσε μια χρονιά-σταθμό για τη metalcore σκηνή. Ανάμεσα στις τότε ανερχόμενες μπάντες που διεκδικούσαν μια θέση στον ήλιο του εμπορικού ήχου στο διεθνές μουσικό στερέωμα, οι BULLET FOR MY VALENTINE, ξεχώρισαν με μια κυκλοφορία που σήμερα θεωρείται πλέον κλασική: το ντεμπούτο άλμπουμ τους “The Poison”. Σήμερα, ακριβώς είκοσι χρόνια αργότερα, το άλμπουμ θεωρείται τόσο από τους οπαδούς του σχήματος όσο και από τον παγκόσμιο ειδικό μουσικό τύπο ως βασικό σημείο αναφοράς του ήχου της δεκαετίας του 2000.

Δίσκος που αρχικά κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου 2005 στη Βρετανία, αλλά για την αμερικανική κυκλοφορία του χρειάστηκαν αρκετοί μήνες ακόμα (δηλαδή ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, στις 14/2/2006), το “The Poison” έσκασε στην αγορά προβάλλοντας με ορμή και πειστικότητα την ταυτότητα της μπάντας, συνδυάζοντας μελωδίες και επιθετικότητα, με μια «σκοτεινή» ρομαντική διάθεση και θεματικές γύρω από σχέσεις, πάθη και διαλυμένες αγάπες που έπαιζαν καθοριστικό ρόλο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε και το όνομα του σχήματος που παραπέμπει ακριβώς σε αυτό.

Από μουσικής άποψης ο δίσκος κινείται στο γνωστό -τότε νεωτερικό- υβρίδιο metalcore και heavy metal, με έντονες βέβαια και τις  επιρροές από thrash, emo και post-hardcore. Ανακατεμένες ευρωπαϊκές και αμερικάνικες επιρροές του σκληρού ήχου, που αν θέλετε να το δούμε με τα μάτια της τότε εποχής, ήταν σαν κάποιος να είχε βάλει στο μπλέντερ τον ήχο των … IN FLAMES ή AT THE GATES μαζί με πρώιμους METALLICA, MEGADETH και φυσικά IRON MAIDEN. Και σαν να μην φτάνει αυτό, να έχεις και αυτή την ιδιαίτερη συνύπαρξη εμπορικών radio friendly vocals με… κραυγές και ουρλιαχτά. Στις κιθάρες οι  Michael Paget και Matt Tuck δίνουν πόνο με μεγάλα riffs, δυνατές μελωδίες και έντονα ρυθμικά περάσματα, ενώ στα φωνητικά ο Tuck ισορροπεί όπως είπαμε κάπου ανάμεσα στα μελωδικά καθαρά μέρη και τις αναμενόμενες «κραυγές», έναν συνδυασμό που ειδικά εκείνη την περίοδο αποτελούσε εγγύηση για εμπορική επιτυχία και το άνοιγμα σε μεγαλύτερα κοινά του σκληρού ήχου.

Στο intro του δίσκου έχουμε συμμετοχή των Φινλανδών APOCALYPTICA με τα διάσημα έγχορδα τους δίνοντας αμέσως έναν ατμοσφαιρικό τόνο στο εγχείρημα, ενώ βασικός συνθετικός άξονας του δίσκου χτίζεται γύρω από την αντίφαση πιο εμπορικών στιγμών όπως το «All These Things I Hate (Revolve Around Me)» με τις ακουστικές του κιθάρες και τα καθαρά του  φωνητικά, (κάτι που τους άνοιγε τον δρόμο σε ένα ευρύτερο ακροατήριο) και των μεγάλων τους «metalcore meets heavy metal» hits όπως το απίστευτο «Tears Don’t Fall» που έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα σπουδαιότερα metal hits της δεκαετίας, με τον συνδυασμό συναισθηματικής μελωδίας και επιθετικού riffing. Κάθε κομμάτι παρότι υπάγεται σε αυτό τον βασικό άξονα που αναφέραμε έχει τη δική του συμβολή στη συνολική δυναμική του δίσκου και προσφέρει στο τελικό αποτέλεσμα.

Σήμερα η κληρονομιά του “The Poison” δεν είναι μόνο το ότι (ως ντεμπούτο) έβαλε τους BULLET FOR MY VALENTINE στον χάρτη, αλλά και ότι αποτελεί ένα δίσκο που ακούγοντας τον σου μεταφέρει με ακρίβεια το πνεύμα της εποχής του, είναι ένα άλμπουμ που αξίζει να ακουστεί από κάθε νέο ακροατή του «σκληρού» ήχου. Το “The Poison” αποτελεί μια διαχρονική υπενθύμιση του τι μπορεί να πετύχει μια μπάντα όταν καταφέρνει να παντρέψει με φαντασία κάποιες (φαινομενικά μόνο) μουσικές αντιφάσεις. «Τα ετερώνυμα έλκονται» δεν λενε;

Did you know that:

– Η εμπορική πορεία του άλμπουμ ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Στις ΗΠΑ έφτασε μέχρι τη θέση #128 στο Billboard 200 και #2 στο Heatseekers chart. Μέσα στα επόμενα χρόνια, το “The Poison” πούλησε πάνω από 1,6 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ έλαβε χρυσό στη Βρετανία και στις ΗΠΑ και πλατινένιο στη Γερμανία.

Δημήτρης Μελίδης

Underground Halls Vol. 218 – “Riding the Winds of Time…” – The WINGS OF STEEL special edition/Track by track analysis

0
Wings

Wings

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν κάποια συγκροτήματα, στον ευρύτερο χώρο του hard rock και του heavy metal που όχι μόνο έχουν τραβήξει πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας πολύ περισσότερο από την πλειοψηφία, αλλά όταν με τον οποιονδήποτε τρόπο αποφασίζουν να «μιλήσουν», μονοπωλούν το ενδιαφέρον «κοινού και κριτικών», όπως λέει η γνωστή, τετριμμένη φράση. Και δεν αναφέρομαι εννοείται στα μεγάλα, mainstream acts τύπου JUDAS PRIEST ή HELLOWEEN, τα οποία έχουν τέτοιο εκτόπισμα που όταν κυκλοφορούν για παράδειγμα νέο δίσκο, «παγώνει» το οτιδήποτε γύρω τους. Αναφέρομαι σε αυτούς που νιώθουν «βασιλιάδες» στις μικρότερες «κατηγορίες».

Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι Αμερικανοί WINGS OF STEEL, έστω κι αν μέχρι στιγμής, «περιορίζονται» στο underground metal. Έγιναν ευρέως γνωστοί με το εκπληκτικό τους ντεμπούτο “Gates of twilight”, ένα άλμπουμ που έπεσε ως «κεραυνός εν αιθρία» στο ανυποψίαστο ακροατήριο. Ανατρέχοντας στην παρουσίασή του, διαβάζω πως είχα γράψει τα εξής: «Η μπάντα έχει σπουδαίες δυνατότητες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δουλέψει επάνω σε αυτές και να αποδείξει επίσης πως δεν είναι αποκλειστικά studio project, έχοντας διάρκεια και συνέπεια. Αν το πράξει, το μέλλον είναι δικό της. Είμαι επίσης βέβαιος, πως η υπογραφή συμβολαίου με καλή εταιρεία, είναι θέμα χρόνου…»

Μέχρι στιγμής, στο μόνο που «έπεσα έξω», είναι στο ότι οι WINGS OF STEEL συνεχίζουν δίχως εταιρεία πίσω τους, ως αφεντικά του εαυτού τους. Η μετέπειτα πορεία τους, μας έδειξε πως κάθε άλλο παρά studio project έμειναν. Έδωσαν πολλές συναυλίες, έπαιξαν σε σημαντικές σκηνές του χώρου, τους είδαμε και στη χώρας μας. Μικρό μέρος μόνο της αδιαμφισβήτητης ικανότητάς τους στο «σανίδι», αποτυπώθηκε στο ζωντανά ηχογραφημένο “Live in France”. Τόπος του «εγκλήματος» το Le Splendid της Lille, όπου οι WINGS OF STEEL μας θύμισαν για ποιους λόγους υπήρξαν εποχές που αγοράζαμε μετά μανίας live άλμπουμ.

Φέτος, η ώρα της κρίσης έφτασε νωρίτερα για τη μπάντα από το Los Angeles. Συνήθως, ο κρίσιμος δίσκος είναι ο τρίτος. Αυτός στέκει σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τον καλλιτέχνη και κρίνει αν η μέχρι τότε επιτυχία που γνώρισε του άξιζε 100% ή ήταν πρόσκαιρη. Αν το μέλλον του ανήκει ή όχι. Η αξία όμως του “Gates of twilight” και κυρίως ο πάταγος που έκανε, επιτάχυναν τις εξελίξεις. Και έρχεται το μόλις δεύτερο κατά σειρά full length, με τίτλο Winds of Time, να αποδείξει αν οι WINGS OF STEEL είναι ή όχι μια ακόμη… φούσκα, ένας ακόμη διάττων αστέρας. Πάμε λοιπόν να δούμε τα τραγούδια του ένα προς ένα και στο τέλος, το συμπέρασμα θα είναι σίγουρα ασφαλές.

Winds of Time” (10:42)
Το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, το ακούσαμε πρώτη φορά στο Up The Hammers XIX. Αλήθεια, θέλει πολλά «κότσια» και μεγάλα «καρύδια», να παρουσιάσεις ένα καινούργιο, ακυκλοφόρητο κομμάτι με πάνω από δέκα λεπτά διάρκεια, μπροστά σε ένα κοινό που είχε έρθει να ακούσει το ήδη λατρεμένο υλικό του EP “Wings of steel” και του ντεμπούτου full length “Gates of twilight”. Και ακόμη μεγαλύτερα, για να του δώσεις τον ρόλο του πρώτου single, σε μια εποχή όπου ο κόσμος ακούει μουσική επιφανειακά, κατά κύριο λόγο. Όταν το “Winds of Time” «τρέχει», θυμίζει τις γρήγορες στιγμές των FIFTH ANGEL του συγκλονιστικού πρώτου δίσκου. Όταν ρίχνει ταχύτητες, ακούγονται οι W.A.S.P του “The Crimson Idol” και οι «διπλομποτιές» του “One” των METALLICA.

Saints and sinners” (02:46)
Εδώ έχουμε καθαρό 80s heavy metal, ταχύ και υπερδυναμικό, σαν να μπήκαν στο studio παρέα οι ANNIHILATOR με τους JUDAS PRIEST, να έβαλαν σκοπό να συνθέσουν ένα τραγούδι – μίξη του “King of the kill” και του “Rapid fire” και το… πείραμα να τους βγήκε τέλεια. Οπότε, καταλαβαίνεις… Με δεδομένο το γεγονός πως το “Fall in line” παραμένει ιδανικό ώστε να ξεκινούν οι συναυλίες των WINGS OF STEEL με αυτό, το “Saints and sinners” φαντάζει το ΑΠΟΛΥΤΟ back to back track, για να κερδηθούν οι εντυπώσεις από το πρώτο, σκάρτο δεκάλεπτο.

Crying” (04:24)
Μια υπέροχη σύνθεση, ένα μικρό διαμάντι, το οποίο σε μεταφέρει σε χρόνο dt στην εποχή που το hard rock και το heavy metal κυριαρχούσαν στο MTV. Θα το χαρακτήριζα «διαμάντι» μόνο και μόνο για το solo του! Ναι, είναι ξεκάθαρο πως οι WINGS OF STEEL του 2025 είναι πολύ πιο “metal” από “hard rock”. Φαίνεται όμως πως δε θέλουν (ή δεν μπορούν) να απωλέσουν τον hard rock χαρακτήρα τους, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω αποθεώνεται στο πρώτο τους EP και σε μεγάλο μέρος του ντεμπούτου!

Burning sands” (06:17)
Ας οργιάσει λίγο (ή μήπως πολύ;) η φαντασία μας και ας φτιάξουμε ένα εντελώς τρελό σενάριο… Το ημερολόγιο γράφει 1993. Οι JUDAS PRIEST, με τον Rob Halford να είναι ακόμη ο frontman τους, βρίσκονται σε ένα studio στην Florida, για να ηχογραφήσουν τον διάδοχο του “Painkiller”. Σε διπλανό δωμάτιο, βρίσκεται ο Yngwie Malmsteen, ο οποίος προβάρει τις πρώτες ιδέες του “The seventh sign”. Παλιοί γνώριμοι από την εποχή του Hear ‘n’ Aid project ο Rob με τον Yngwie, αποφασίζουν να βάλουν στο «κόλπο» τους Tipton/Downing και να συνθέσουν ένα κομμάτι από κοινού. Αυτό λοιπόν είναι το “Burning sands”, το οποίο στην αρχή και στο τέλος είναι σαρωτικό όπως το θέλουν οι Βρετανοί ενώ στη μέση, για «ένα και κάτι» λεπτό, αποθεώνεται το oriental neoclassical power metal όπως θέλει ο Σουηδός (πάλαι ποτέ) μαέστρος. Πρόσθεσε σε αυτό και τα καλύτερα κουπλέ ολόκληρου του δίσκου, μην σου πω και ολόκληρου του 2025 κι έχεις την πλήρη εικόνα.

“To die in Holy War” (05:19)
Η αποθέωση του US metal! Μια σύνθεση στα χνάρια των RIOT V, της οποίας η ταχύτητα και ο άκρατος δυναμισμός, δεν στερούν τίποτα από τον λυρισμό και τον ρομαντισμό της. Υπέροχες οι διπλές αρμονικές, εκτυφλωτικό το solo με συγκλονιστική κορύφωση και ο τρόπος με τον οποίο η lead κιθάρα «τραγουδά» κάτω από το refrain στο τελείωμα του τραγουδιού, φέρνει ρίγη συγκίνησης σε κάθε πιστό οπαδό του καλύτερου metal που ακούσαμε ποτέ από τις Η.Π.Α.

Lights go out” (04:59)
Αργό, βαρύ, με πολλές επιρροές από BLACK SABBATH εποχής Ronnie James Dio και από τα πιο doom τραγούδια της προσωπικής καριέρας του αειμνήστου, «τεραστίου κοντού», σαν το “Egypt (and the chains are on)”. Το πρώτο αυτού του στυλ που ακούμε από τους WINGS OF STEEL. Αν τους ταιριάζει και αν τα πάνε καλά; Μα εννοείται, δεν τα ρωτάνε αυτά τα πράγματα! Το ερώτημα που γεννάται, είναι αν αυτό μέλλει να είναι το πρώτο και συνάμα το τελευταίο, ή θα έχουμε και… συνέχεια!

We rise” (06:36)
Το δεύτερο κατά σειρά single και ταυτόχρονα η καλύτερη στιγμή του άλμπουμ, εάν και εφόσον λατρεύεις τους QUEENSRYCHE, έχεις το “The Warning” πάνω από τα πάντα στην ιεράρχηση της δισκογραφίας τους και θα μπορούσες με χαρά να δεχτείς εκείνο το power metal, με μια περισσότερο hard rock διάθεση. Το έπος “Liar in love” βρήκε και τυπικά τον διάδοχό του σε τούτο το ανθεμικό αριστούργημα και ο συντάκτης που γράφει αυτές τις γραμμές, δαγκώνει σίδερα από την πώρωση!

Flight of the eagle” (08:21)
Δε νομίζω πως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί καλύτερο «κλείσιμο» για ένα τέτοιο άλμπουμ. Μια σπουδαία μπαλάντα, με την πραγματική, σωστή έννοια του όρου, ικανή να δημιουργήσει στον ακροατή μια έντονη αλλαγή συναισθημάτων. Και τούτο διότι αν και γενικά το σύνολο του “Winds of Time” δεν είναι σκοτεινό και πεσιμιστικό, στο μεγαλύτερο μέρος του “Flight of the eagle” υπάρχει μια περίεργη «μουντάδα» και μια ξεχωριστή υποβλητικότητα, ενώ στο τέλος είναι σαν να ανοίγει ο ουρανός και να σε λούζει ένα εκτυφλωτικό φως! Καθηλωτικό!

Αυτά είναι τα οκτώ κομμάτια από τα οποία αποτελείται το “Winds of Time”. Πάμε τώρα να δούμε και κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες, κάποια συγκεκριμένα στοιχεία που «κάνουν τη διαφορά»:

Α) Η παραγωγή του Damien Rainaud
Εκτός από πολύ καλή δουλειά στα τύμπανα, ο Damien Rainaud, με πολύ σεβαστή θητεία ως μουσικός αλλά και πίσω από κονσόλες, παρά το νεαρό της ηλικίας του, επιμελείται και μιας εξαιρετικής παραγωγής, η οποία έρχεται και «δένει» με την συνθετική δεινότητα των WINGS OF STEEL. Ο Damien δημιουργεί ένα τεράστιο ηχητικό τείχος με απίστευτη καθαρότητα και πάνω απ’όλα, το ιδανικό, το τέλειο ηχόχρωμα! Ηχόχρωμα που είναι τόσο ταιριαστό με την όλη αισθητική της μπάντας, σε βαθμό που δεν αφήνει περιθώρια για κακεντρεχή σχόλια περί “retro tribute”. Μήπως έχουμε μπροστά μας τον νέο Arthur Rizk; Μήπως τελικά, αυτοί που ξέρουν καλύτερα από όλους πώς να κάνουν σύγχρονο τον παραδοσιακό ήχο δεν είναι οι «παραδοσιακοί», αλλά οι «ακραίοι»; Σαν τον Damien Rainaud των ONCE HUMAN;

Β) Η κιθάρα του Parker Halub
Αν και ο όρος “guitar hero” παραπέμπει σε βιρτουόζους κιθαρίστες που θέλουν να είναι τα αδιαφιλονίκητα «αφεντικά» κι έχουν τα προσωπικά τους σχήματα για να προωθούν τη δική τους εικόνα και εν τέλει να θρέφουν το «εγώ» τους, ο Parker Halub μόνον ως τέτοιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ο τύπος «λάμπει» με την απόδοσή του και δεν είμαι καθόλου υπερβολικός. Riffing, leads, αρμονίες, όλα είναι βγαλμένα από τη «μήτρα» της «χρυσής εποχής» του heavy metal και έχουν την «στόφα» του κλασσικού. Αν ζούσε και δημιουργούσε στα 80s, θα είχε το status ενός George Lynch ή ενός John Norum και κάποιος εκ των Ozzy, Dio ή Coverdale, θα τον είχε «τσιμπήσει» για πάρτη του.

Γ) Τα φωνητικά του Leo Unnermark
Ο 28χρονος frontman των WINGS OF STEEL είναι, σε ολόκληρη τη διάρκεια του “Winds of Time”, απλά εκπληκτικός. Η φωνή του έχει πολύ μεγάλο εύρος, μεταβαίνει από χαμηλές σε υψηλές νότες με χαρακτηριστική ευχέρεια και νομίζω πως, αν και ακόμη δεν το έχει δοκιμάσει, θα έχει καταπληκτική χροιά και σε πιο «τραχιά» φωνητικά. Στο “Burning sands” για παράδειγμα που τραγουδά αρκετά χαμηλά, για τα γνωστά του δεδομένα, με εξέπληξε θετικά σε υπερθετικό βαθμό. Μπορώ δε να ισχυριστώ ότι, όσον αφορά την κατηγορία του και τη γενιά του, καλύτερος στην πιάτσα, δεν υπάρχει. Ο Todd Michael Hall των RIOT V βρήκε τον διάδοχό του.

Το γενικότερο συμπέρασμα:

Με το “Winds of Time”, οι WINGS OF STEEL κάνουν αυτό που πρέπει: Αποκτούν «αύρα» μεγάλου ονόματος. Με τρεις εξαίσιες studio κυκλοφορίες, τέσσερεις μαζί με το live άλμπουμ τους, διατρανώνουν πως δεν μπορούν πια να περιορίζονται στα πλαίσια του NWOTHM και του underground, εκτός αν αυτό γίνεται με τους δικούς τους, αρχηγικούς όρους. Αλλιώς, πιθανότατα αυτή εδώ να είναι η τελευταία φορά που τούτη η στήλη τους φιλοξενεί. O «αέρας» τους, η σκηνική τους παρουσία και το ολοκληρωμένο show τους, για όποιον τους έχει δει έστω και σε video, ο τρόπος που προσεγγίζουν τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία, όλα είναι χαρακτηριστικά στοιχεία μεγάλου συγκροτήματος.

Και όσον αφορά καθαρά τη μουσική, καταφέρνουν να αφομοιώσουν τις επιρροές τους με τέτοιο τρόπο, που τελικά αποκτούν και τυπικά έναν δικό τους, χαρακτηριστικό ήχο. Κάτι που στις μέρες μας τείνει να γίνει φαινόμενο προς εξαφάνιση, μιας και ελάχιστες είναι οι μπάντες που το καταφέρνουν αυτό. Αν τώρα, συνδυάσουμε όλα τα παραπάνω, δε γίνεται παρά να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως οι WINGS OF STEEL είναι το συγκρότημα πάνω στο οποίο κατά βάση θα στηριχτεί, θέλει δε θέλει, ο λατρεμένος μας 80s hard/heavy/power ήχος, για να «ζήσει» στα επόμενα χρόνια.

Γιατί οι WINGS OF STEEL είναι “the flame that burns the candle”

(9 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: WINGS OF STEEL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Winds of Time”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Independent
STUDIO ΣΥΝΘΕΣΗ:
Leo Unnermark – Φωνητικά
Parker Halub – Κιθάρα, μπάσο
Damien Rainaud – Τύμπανα
LIVE ΣΥΝΘΕΣΗ:
Leo Unnermark – Φωνητικά
Parker Halub – Κιθάρα
Stefan Bailet – Κιθάρα
Mathieu Trobec – Μπάσο
Marcel Binder – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site 
Bandcamp
Facebook
Spotify
Deezer 
Instagram
YouTube 
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Wings of Steel” (EP, Independent, 2022)
“Gates of Twilight” (Independent, 2023)
“Live in France” (Live, Independent, 2024)
“Winds of Time” (Independent, 2024)

TRIBULATION – A journey into gothic metal psychedelia!

0
Photo by Damón Zurawski
Photo by Damón Zurawski

Οι Σουηδοί TRIBULATION, που έρχονται για μία και μοναδική συναυλία στην Αθήνα, την Παρασκευή 3 του Οκτωβρίου στο Temple, έχουν εξελιχθεί από τις death metal ρίζες τους σε ένα μοναδικό μείγμα gothic, black metal και ψυχεδέλειας και ο Γιώργος Γκούμας κάνει μια μικρή αναδρομή στην δισκογραφία τους, εξερευνώντας τα διάφορα μουσικά μονοπάτια που έχουν πάρει κατά την διάρκεια της καριέρας τους.

Το “The Horror” (2009), το ντεμπούτο άλμπουμ τους είναι ένας ωμός και επιθετικός δίσκος death/thrash. Αναδεικνύει την αρχική ένταση του συγκροτήματος και προετοίμασε το έδαφος για τις μελλοντικές τους εξερευνήσεις. To “The Formulas of Death” (2011) εμβάθυνε σε πιο προοδευτικά και ατμοσφαιρικά τοπία, συνδυάζοντας το death metal με πολύπλοκες συνθέσεις. Με το “The Children of the Night” (2015) υιοθέτησαν έναν πιο gothic ήχο, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα στοιχεία κλασικού ροκ και ψυχεδέλειας. Η θεατρικότητα του άλμπουμ και τα μελωδικά hooks σηματοδότησαν μια σημαντική στροφή στην μουσική τους πορεία.

Το “Down Below” (2018) συνέχισε να φλερτάρει με το gothic, προσθέτοντας την ίδια στιγμή στοιχεία folk. Τραγούδια όπως τα “The Lament” και “Here Be Dragons” αναδεικνύουν το συνδυασμό επιθετικότητας και μελωδίας τους. Το ‘Where the Gloom Becomes Sound’ (2021) τελειοποίησε τον gothic metal ήχο τους, με χαρακτηριστικά κομμάτια όπως τα “Daughter of the Djinn” και “Funeral Pyre.” Η συμπερίληψη του ορχηστρικού κομματιού “Lethe” που καθοδηγείται από πιάνο αναδεικνύει τη διάθεσή τους να πειραματιστούν πέρα από τα παραδοσιακά όρια του metal.

Ο τελευταίος δίσκος τους, “Sub Rosa in Æternum” (2024) εισάγει gothic φωνητικά και μια πιο εκλεπτυσμένη προσέγγιση στο gothic rock. Και τραγούδια όπως τα “Hungry Waters” και “Murder in Red” δείχνουν τον ώριμο ήχο τους που προσεγγίζει και τον Σκανδιναβικό ήχο από μπάντες όπως TO/DIE/FOR, CHARON ή THE 69 EYES αλλά ακόμα και τους THE DAMNED ή DANZIG στην πιο gothic εποχή τους εκεί στα 80s. Το ταξίδι των TRIBULATION αντικατοπτρίζει ένα συγκρότημα που δεν φοβάται να εξελιχθεί, ωθώντας συνεχώς τα όρια του metal ενώ διατηρεί έναν μοναδικό και συναρπαστικό στυλ που σίγουρα θα συνεπάρει τους λάτρεις του σκοτεινού, μυστικιστικού ήχου.

Ραντεβού στο Temple!

Γιώργος Γκούμας

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece