Sunday, April 26, 2026




Home Blog Page 6

Underground Halls Vol. 234 – CRUEL FORCE & TOMORROW’S OUTLOOK

By
Rock Hard
-
0
halls

halls

«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: CRUEL FORCE
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Haneda”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Shadow Kingdom Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Michael Doll (aka Carnivore) – Φωνητικά
Kevin M. (aka Teutonic Slaughter) – Κιθάρες
Spider – Μπάσο
GG Alex – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Tidal
YouTube
Spotify

Αλήθεια τώρα, πόσες και πόσες φορές έχετε ακούσει την έκφραση «ώριμο» για ένα άλμπουμ μιας μπάντας, με πρόσχημα την αλλαγή στον ήχο της και το αποτέλεσμα να είναι ένα ωραιότατο γεώμηλο; Ευτυχώς σε αυτήν την κατηγορία ΔΕΝ ανήκει το “Haneda”, το τέταρτο άλμπουμ των Γερμανών speed/thrashers CRUEL FORCE. Εδώ οι αγαπημένοι μου αυτοί λεβέντες, παρουσιάζουν την πιο ώριμη αλλά συνάμα ίσως την καλύτερη δουλειά τους και πάμε να τα πούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Το “Dawn of the axe” του 2023, ήταν ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Το συμπεριέλαβα στη λίστα μου με τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς και αν θες να διαβάσεις για αυτό, μπες στο vol. 154 όπου ο Δημήτρης τα εξηγεί αναλυτικότατα. Στο “Haneda” όμως, οι CRUEL FORCE έχουν ένα κάπως διαφορετικό πρόσωπο, καθώς απομακρύνονται κάπως από τις proto-black επιρροές τους. Από την άλλη δείχνουν να πατούν πιο γερά σε πιο καθαρόαιμες thrash ρίζες, εξερευνώντας παράλληλα και άλλες παραμέτρους, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι άκρως εντυπωσιακό.

Από την εισαγωγή του μονόλεπτου instrumental “The cross”, καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι διαφορετικό έχουν ετοιμάσει εδώ οι CRUEL FORCE. Το “Whips-a-swinging” που σκάει αμέσως μετά επιβεβαιώνει και με το παραπάνω το γεγονός αυτό. Δύο πράγματα αμέσως προκαλούν εδώ την προσοχή: Τα ένα είναι το κόψιμο στο μέσον του κομματιού που θυμίζει με ωραίο τρόπο το ανάλογο στο “Wake up dead” των MEGADETH. Το δεύτερο είναι η εμφανής εκτελεστική βελτίωση των μελών της μπάντας, ιδίως του Slaughter στις κιθάρες, κάτι που θα γίνει ακόμα πιο έντονο στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου.

Συνέχεια χωρίς ανάσα με το απίστευτο “Savage Gods” που παραπέμπει στους WHIPLASH εποχής “Power and pain” ενώ το “Sword of iron” που ακολουθεί κινείται στα ίδια εξαιρετικά πλαίσια, με το εντελώς hard rock solo του, που ακούγεται σαν tribute στον συμπατριώτη τους θεό Michael Schenker, να κλέβει την παράσταση. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ. Το “Crystal skull” που ακολουθεί είναι το πρώτο αμιγώς instrumental της μπάντας όπου μέσα σε πέντε λεπτά οι CRUEL FORCE ξεδιπλώνουν με μαεστρία τις μουσικές τους αρετές.

Ανέφερα παραπάνω ότι η μπάντα δεν έχει απομακρυνθεί εντελώς από τις black metal επιρροές της και στα τρία επόμενα κομμάτια, τα “Warlords”, “Black talon” και “Titan’s awakening”, ενώ κατά βάση επικρατεί το thrash, τα ψήγματα του black είναι ευδιάκριτα, δείχνοντας ότι «το αίμα νερό δεν γίνεται». Όσο για το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο, έχουμε άλλη μία έκπληξη, καθώς μιλάμε για ένα εννιάλεπτο έπος, που του δίνει τον άτυπο τίτλο του μεγαλύτερου σε διάρκεια τραγουδιού της καριέρας τους (ξεπερνώντας κατά δύο λεπτά το “Realm of sands” από το προηγούμενο άλμπουμ τους) το οποίο εντυπωσιάζει με τις φοβερές εναλλαγές του.

Πολύ το αναλύσαμε όμως και πάμε στο «δια ταύτα». Το “Haneda” είναι το πιο ώριμο, το πιο ποικιλόμορφο και ίσως το καλύτερο άλμπουμ των CRUEL FORCE μέχρι στιγμής. Ενδεχομένως οι πιο παραδοσιακοί οπαδοί τους, να τους κατηγορήσουν για ξεπούλημα και απομάκρυνση από τις ρίζες τους. Μην πέσετε όμως σε αυτήν την παγίδα, γιατί θα χάσετε την ευκαιρία να ακούσετε έναν από τους καλύτερους thrash δίσκους της χρονιάς. Εγώ προειδοποίησα και αμαρτίαν ουκ έχω!

(8,5 / 10)

Θοδωρής Κλώνης

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TOMORROW’S OUTLOOK
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Black waves”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Battlegod Productions/Sörvik Rock Music
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Tony Johannessen – Φωνητικά
Øystein Kvile Hanssen – Κιθάρες
Valentino Francavilla – Κιθάρες
Andreas Stenseth – Μπάσο
Tobias Øymo Solbakk – Τύμπανα
Trond Nicolaisen – Σύνθεση, στίχοι, management
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Facebook
Spotify
Instagram
Deezer
Tidal
YouTube

Οι TOMORROW’S OUTLOOK, μέχρι τώρα, περνούσαν συνεχώς κάτω από τον πήχη. Ο λόγος; Η θέληση που έδειχναν για σπουδαία πράγματα, στα όρια της μεγαλομανίας, η οποία δεν συνοδευόταν από τα ανάλογα αποτελέσματα. Τόσο το πρώτο τους άλμπουμ, με τίτλο “34613” (2012), όσο και το δεύτερο κατά σειρά, το “A voice unheard” (2018), χαρακτηρίζονταν από μια πληθώρα καλεσμένων μουσικών (αν ξεκινήσω να αναφέρω ποιος και τι, θα μας πάρει η νύχτα), όλοι τους σημαίνοντα ως και θρυλικά ονόματα, αλλά στην καλύτερη απλά αξιόλογα αποτελέσματα, όσον αφορά το επίπεδο των συνθέσεων. Δίχως να μπορούν να εκμεταλλευτούν τους καλεσμένους τους, οι Νορβηγοί ακούγονταν σαν ένα από τα τόσα και τόσα metal σχήματα που έχουν κάθε καλή διάθεση, θέλουν, αλλά στο τέλος αδυνατούν να κάνουν το βήμα παραπάνω.

Κι έρχεται που λες το “Black waves”, να αλλάξει τελείως την άποψη που είχα σχηματίσει. Τι μου επιφύλαξε η ακρόασή του; Μια μεγάλη έκπληξη! Οι TOMORROW’S OUTLOOK άφησαν στην άκρη τα μεγαλεπήβολα σχέδια, τα οποία τελικά μάλλον μια τρύπα στο νερό κατάφεραν, «μαζεύτηκαν», απέκτησαν σταθερό line-up, έγιναν ΚΑΝΟΝΙΚΟ συγκρότημα και τώρα πια, στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Επίσης, επιστράτευσαν τον Rado Javor, που ανέλαβε να τους βγάλει επιτέλους από τα ερασιτεχνικά standards όσον αφορά το artwork – ειδικά αυτό του ντεμπούτου είναι το λιγότερο αστείο, μην πω τίποτε άλλο – και τον πολύπειρο μάστορα Sascha Paeth, στη θέση του παραγωγού.

Εκεί όμως που η βελτίωση είναι θεαματική και πραγματικά τους «έβγαλα το καπέλο» όσον αφορά την αλλαγή της εικόνας τους προς το καλύτερο, είναι σε αυτό που μετρά περισσότερο όλων και δεν είναι άλλο από τη μουσική, τα τραγούδια. Ηχητικά λοιπόν, οι TOMORROW’S OUTLOOK έχουν πλήρως κατασταλάξει σε αυτό που τους ταιριάζει περισσότερο, κρατούν το heavy/power metal που έπαιζαν στους δύο προηγούμενους δίσκους, το προσαρμόζουν απόλυτα στις δικές τους ικανότητες (μη γράφοντας τραγούδια για τον τάδε και τον δείνα) κι έτσι παίζουν, κατά το κοινώς λεγόμενον, «πολύ καλή μπάλα».

Η βασικότερη επιρροή των Νορβηγών είναι ο Bruce Dickinson, με δίσκους όπως το “Accident of Birth” και “Tyranny of souls” και οι post – 2000 IRON MAIDEN. Και με σημείο εκκίνησης αυτούς, επεκτείνονται προς το (σοβαρό) europower, ευρωπαϊκές μπάντες που ναι μεν παίζουν power metal αλλά αυτό είναι «διαφορετικής» υφής, σαν τους TAD MOROSE και προς κλασσικότερα των κλασσικών heavy metal σχήματα, σαν τους RUNNING WILD. Η μουσική τους είναι εμπνευσμένη, άρτια εκτελεσμένη και εξαίσια ερμηνευμένη, με έναν ήχο καθαρό και δυνατό και μεγάλο ατού τον Tony Johannessen, ο οποίος, σαφέστατα επηρεασμένος από τον Bruce Dickinson, αποδεικνύεται σε ιδανικό ερμηνευτή των νέων τραγουδιών.

Άλλη μια πτυχή της επιμέλειας που δείχνει το συγκρότημα στο πως «πλασάρει» το υλικό του, είναι κι αυτή του καλογραμμένου φολκλορικού concept που αποτελεί την πηγή έμπνευσης μεγάλου μέρους των στίχων. Το “Black waves” είναι ένα άλμπουμ εμπνευσμένο σε σημαντικό ποσοστό από την ιστορία, τους μύθους και τη λαϊκή παράδοση των παρακτίων οικισμών της αφιλόξενης, σκληρής Νορβηγικής Θάλασσας και δίχως να έχω στίχους μπροστά μου, από τα όσα ακούω, είναι πολύ ωραία δοσμένο και μπορώ να πω πως «σηκώνει» και συνέχεια, υπό τη μορφή διλογίας ή και τριλογίας.

Πάνω σε αυτό, επειδή πληροφορούμαστε ότι η μπάντα βρίσκεται σε συνθετικό οργασμό και ήδη δουλεύει (!) το υλικό της επόμενης δουλειάς της, να πω ότι δε θα ήθελα να βιαστεί. Ας δουλέψει τα κομμάτια μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο κι ας αφήσει το “Black waves” να κάνει τον «κύκλο» του. Η βιασύνη, σε περιπτώσεις σαν αυτή, συνήθως δε βγάζει σε καλό. Γενικά όμως, το ρεζουμέ είναι πως οι TOMORROW’S OUTLOOK μπαίνουν για τα καλά στην κούρσα με τα πολύ αξιόλογα σχήματα, από τα οποία τουλάχιστον εγώ, περιμένω πολύ καλά πράγματα στο εγγύς μέλλον. Όσοι πιστοί στο σοβαρό, μετρημένο, δυναμικό heavy/power metal, προσέλθετε. Έχει και διασκευή στους ARIA μέσα, στο “The calm”.

(8 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

A day to remember… 3/4 [QUEENSRYCHE]

By
Rock Hard
-
0
Queensryche

Queensryche

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Operation: Mindcrime II” – QUEENSRYCHE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Rhino / Warner Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jason Slater
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Geoff Tate – φωνή
Michael Wilton – κιθάρες
Eddie Jackson – μπάσο
Mike Stone – κιθάρες

Το πρώτο μέρος του  “Operation: Mindcrime” ήταν σίγουρα ένας δίσκος σταθμός για την ιστορία του heavy metal. Όπως συμβαίνει όμως σχεδόν πάντα με τα sequel, το δεύτερο μέρος ποτέ δεν μπορεί να φτάσει το μεγαλείο του πρώτου. Έχει αναλυθεί ανελλιπώς το πόσο μέτριος δίσκος είναι το  “Operation: Mindcrime II”. Δεν θα αναλώσω τις επόμενες γραμμές στο να συγκρίνω το κάθε τραγούδι του πρώτου με του δεύτερο. Αυτή η σύγκριση είναι αχρείαστη, και σίγουρα υποβαθμίζει την προσπάθεια που έκανε ο Geoff Tate στο part II. Η αναφορά στον τραγουδιστή, αντί στο συγκρότημα, δεν είναι τυχαία, αφού ο Tate είναι αποκλειστικά ο κινητήριος μοχλός αυτής της δουλειάς.

Μπορεί ο δίσκος να φέρει το λογότυπο του συγκροτήματος, μπορεί όλα τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να αναφέρονται (εκτός του Rockenfield), όμως στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου μία συλλογική δουλειά. Αντιθέτως είναι το μουσικό παιδί αποκλειστικά του τραγουδιστή, μαζί με τον Jason Slater, τον οποίο διάλεξε για να κάνει την παραγωγή και ουσιαστικά μαζί να συνθέσουν να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν. Ίδιο τους τα πήγαν τόσο καλά που θα συνεργαζόταν μαζί αρκετές φορές και στο μέλλον. Παρά την ανώμαλη σχέση μεταξύ τους, οι QUEENSRYCHE είχαν περιοδεύσει το 2005, παίζοντας ολόκληρο το πρώτο “Mindcrime” και προετοιμάζοντας το έδαφος για το δεύτερο. Για όλους εμάς όμως που ελπίζαμε στο ότι το δεύτερο αυτό σκέλος θα είναι ισάξιο του πρώτου, το αποτέλεσμα μας απογοήτευσε οικτρά. Ούτε οι κιθάρες, ούτε οι φωνητικές γραμμές, ούτε τα τύμπανα μπορούσαν να συγκριθούν. Ακόμα και σε επίπεδο παραγωγής, όπως και οι μελωδίες ή τα χορωδιακά ρεφρέν μας έλειπαν και μας λείπουν.

Όταν το 1988 η QUEENSRYCHE κυκλοφόρησαν το “Operation: Mindcrime”, εμπορικά δεν περίμεναν ότι θα φτάσει την επιτυχία που τελικά έφτασε, όμως η επιτυχία αυτή δεν ήρθε όσο γρήγορα όσο θα ήθελαν. Συγκεκριμένα, ακόμα και στην περιοδεία με τους METALLICA, η ανταπόκριση του κοινού μπορεί να ήταν θετική αλλά οι πωλήσεις δεν έφταναν τα επιθυμητά νούμερα, με την πίεση από την εταιρεία τους να μεγαλώνει. Η καταξίωση ήρθε μετά την κυκλοφορία και την επιτυχία του επόμενου τους δίσκου ,του “Empire” το οποίο ήρθε δύο ολόκληρα χρόνια αργότερα. Ακόμα και με το “Promised land”, του 1994, οι QUEENSRYCHE είχαν τεράστια ανταπόκριση στην αγορά, δίχως να ακολουθούν μια συγκεκριμένη μουσική φόρμουλα.

Η καμπή όμως ήρθε μετά και συγκεκριμένα από το 1997 και το “Hear in the now frontier”, έως και το 2006 που κυκλοφόρησε το “Operation: Mindcrime II”. Αυτή η μουσική ατονία του συγκροτήματος μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες. Η αποχώρηση του βασικού σύνθετη και κιθαρίστα Chris DeGarmo, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 90, oι διαμάχες ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος, αλλά και γενικότερη εμπορική κάμψη του μουσικού αυτού είδους εκείνη την περίοδο.

Έτσι σε πολλούς το δεύτερο αυτό μέρος έχει μείνει ως η πιο πετυχημένη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος μετά το 1994 κάτι με το οποίο εγώ προσωπικά διαφωνώ, διότι είτε σας αρέσει είτε όχι, άλμπουμ όπως το “Q2K” ή το “Hear…” είναι πολύ ανώτερα από αυτό. Δεν είναι ούτε επανάσταση, δεν είναι ούτε καινοτομία, δεν είναι ούτε καν νοσταλγία. Μουσικά το άλμπουμ αναμασάει πολλές από τις συνθετικές ιδέες τόσο του πρώτου μέρους όσο και των άλμπουμ που τόσο πολύ κατέκρινε το fan base του συγκροτήματος τα προηγούμενα χρόνια. Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα πρέπει να αναφέρουμε ότι το  “Operation: Mindcrime II” έχει αρκετές σοβαρές και ευχάριστες μουσικές ιδέες. Τραγούδια όπως το “I’m American” (όσο κι αν με εκνευρίζουν τα κακο-προγραμματισμένα τύμπανα), “One foot in hell”, “Hostage”, “The hands”, “Signs say go”, “Hostage”, “The hands” είναι αξιόλογα. Παράλληλα όμως πατάει αρκετά και στα προηγούμενα τρία άλμπουμ τα οποία ο περισσότερος κόσμος θάβει. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να βρούμε ομοιότητες με το “Q2K”, το “Hear in the now frontier” και το “Tribe”, σε συνθέσεις όπως το “Speed of light” και το “Signs say go” για παράδειγμα.

Η ιστορία, μας μεταφέρει 18 χρόνια αργότερα (όσα δηλαδή πέρασαν από την κυκλοφορία τους πρώτου μέρους). Ο Nikki βγαίνει από την φυλακή και έχει σκοπό να εκδικηθεί τον Dr. X. Βέβαια η ιστορία του “Operation: Mindcrime II” δεν είναι πολύ απλή. Αντιθέτως, έχει αρκετές αλλαγές σκηνικού, τροπής, κάποια περιστατικά τα οποία είναι τελείως απρόσμενα, αν και σε γενικές γραμμές η πλοκή δεν έχει μεγάλο βάθος. Ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στο τραγούδι “The chase”, όπου ο Tate κάνει ντουέτο με τον θεό Ronnie James Dio, ο οποίος δέχτηκε να τραγουδήσει τα μέρη που αντιστοιχούν στον Dr. X για ένα και μόνο τραγούδι. Τόσο η χροιά του ταλαντούχου αυτού τραγουδιστή, όσο και η θεατρική του ερμηνεία αλλά και οι ερωταποκρίσεις με τον Tate, δημιουργούν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα η οποία ανεβάζει πάρα πολύ την αξία αυτού του τραγουδιού.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά περίσσιες σάλτσες ή υπερβολικό αλατοπίπερο και δεν έχουν σχεδόν τίποτα να προσφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα και στην υστεροφημία αυτής της κυκλοφορίας. Επειδή πιστοί φίλοι του συγκροτήματος υπάρχουν πάρα πολλοί στην χώρα μας, γνωρίζω ότι πολλοί απ’ αυτούς είναι κολλημένοι είτε στον τίτλο, είτε στην ιστορία, είτε στο ντουέτο, η απλά στην φωνή του Geoff Tate και εξυμνούν το άλμπουμ. Όμως αν πραγματικά βγάλουμε τις παρωπίδες και ασχοληθούμε με αυτό που έχει πραγματικά σημασία, δηλαδή τις ερμηνείες και τις συνθέσεις, τότε εύκολα θα κατανοήσουμε ότι η συγκεκριμένη κυκλοφορία με τα βίας ξεπερνάει το μέτριο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως η ομαδική δουλειά, δεν μπορεί να ξεπεραστεί από την μονόπλευρη προσπάθεια. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν φτάνει ούτε κοντά. Δεν είναι τυχαίο, πως σήμερα, 20 χρόνια αργότερα, ουδείς ασχολείται με το δεύτερο μέρος, ενώ όλοι μας εξακολουθούμε να προσκυνούμε το πρώτο.

Did you know that:

  • Οι εσωτερικές διαμάχες είχαν γιγαντωθεί για τα καλά. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το μονόπλευρο κουπί του Tate. Ναι, λατρεύουμε την φωνή του και εύκολα θα αγκαλιάζαμε την επέκταση της ιστορίας του Nikki, όμως μουσικά το άλμπουμ είναι ρηχό, άνευρο και σε μεγάλο βαθμό ακούγεται κυνικό. Αν και μέχρι σήμερα δεν έχουν μαθευτεί όλες οι λεπτομέρειες, λέγεται πως τόσο ο Wilton, o Jackson όσο και ο Rockenfield, ήταν αντίθετοι στο να ασχοληθούν με το concept και να επιστρέψουν στο μουσικό ύφος του “Mindcrime”.
  • Η κόντρα με τον Scott Rockenfield είχε πια πάρει άλλη τροπή. Σε σημείο που ο drummer, δεν ακούμπησε… ούτε μπαγκέτα στο άλμπουμ. Ο τραγουδιστής προτίμησε να βάλει ακόμα και ψηφιακά τύμπανα (στο “I’m American”) από το να τον φέρει να παίξει. Βέβαια, ακόμα και τα μέρη του Michael Wilton στις κιθάρες και του Eddie Jackson στο μπάσο αντικαταστάθηκαν, ή απλά γράφτηκαν δίχως αυτούς.
  • Η συνεργασία με τον Jason Slater θα συνεχιζόταν για αρκετά χρόνια, ακόμα και στα προσωπικά σχήματα του Geoff Tate.
  • Το management επίσημα το έτρεχε η σύζυγος του Geoff Tate, η Suzan Tate (μήπως κάποιοι κάνουν παραλληλισμούς με τους SEPULTURA και την κυρία Cavalera;) κάτι που σίγουρα μεγάλωνε το χάσμα ανάμεσα στον τραγουδιστή και τους υπόλοιπους. Αυτή η ιστορία ξεκίνησε ένα χρόνο νωρίτερα, το 2005, όταν και άρχισε να ζωντανεύει η ιδέα για την προσέγγιση της ιστορίας του “Operation: Mindcrime”, κάτι που έμελλε να το παρατραβήξουν και να τους οδηγήσει στα δικαστήρια λίγα χρόνια αργότερα.

Γιώργος “One foot in Hell” Κουκουλάκης

A day to remember… 03/04 [LACUNA COIL]

By
Rock Hard
-
0
Lacuna

Lacuna

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Karmacode” – LACUNA COIL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Waldemar Sorychta
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Cristina Scabbia
Φωνητικά – Andrea Ferro
Μπάσο, keyboards, programming – Marco Coti Zelati
Drums – Cristiano Mozzati
Κιθάρες – Cristiano Migliore
Κιθάρες – Marco Biazzi

Κάποια πράγματα για το “Karmacode” των LACUNA COIL είχαμε πει και πέρυσι τέτοιο καιρό, όταν ο υποφαινόμενος κλήθηκε να βάλει τα τραγούδια τους σε αξιολογική σειρά. Επειδή όμως μιλάμε για τον ίσως καλύτερο δίσκο της πολυάριθμης δισκογραφίας των Μιλανέζων, καλό θα ήταν να πούμε και δύο λογάκια παραπάνω, ώστε να γίνει αντιληπτό γιατί δικαιούται να φέρει τον τίτλο του καλύτερου. Άλλωστε ήταν και αυτό που τους έφερε την παγκόσμια αναγνώριση.

Το φορτίο που είχε να κουβαλήσει το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν αρκετά βαρύ, καθώς έπρεπε να διαδεχτεί το άκρως επιτυχημένο “Comalies”. Οι περιοδείες ήταν ασταμάτητες, το gothic metal σαν genre εξακολουθούσε να πουλάει, όμως έπρεπε να γίνει το επόμενο βήμα, ώστε το brand LACUNA COIL να μείνει στην επικαιρότητα. Τρία χρόνια λοιπόν μετά την επίσημη κυκλοφορία του “Comalies”, ο συνθετικός πυρήνας Zelati/Scabbia/Ferro, παρέα με τους τότε συνοδοιπόρους τους, μπαίνουν για τελευταία φορά στα ένδοξα Woodhouse Studios και με την κλασική καθοδήγηση του Waldemar Sorychta είχαν την τεχνογνωσία να δημιουργήσουν κάτι που θα έφερε επάξια το όνομα του συγκροτήματος στο εξώφυλλο.

Εν τέλει, σχεδόν ένα χρόνο μετά, το “Karmacode”  θα βρίσκονταν στις προθήκες των δισκοπωλείων και θα έκανε πάλι πάταγο. Αν και υπήρχαν πιο εμπορικές κατευθύνσεις στις περισσότερες συνθέσεις, με ακρογωνιαίο λίθο το single “Closer”, ως αντιστάθμισμα υπήρχαν και συνθέσεις που θεωρούνται κλασικές. Το “Our truth” έχω πει ξανά ότι είναι για εμένα το πλέον χαρακτηριστικό LACUNA COIL track, τα “In visible light” και “To the edge” κάνουν γέφυρες με τον πρότερο έντιμο βίο της, ενώ ακόμη και ο επίλογος με τη διασκευή του “Enjoy the silence” ενθουσίασε μέχρι και τον ίδιο τον Dave Gahan των DEPECHE MODE.

Το τέταρτο άλμπουμ για λογαριασμό της Century Media (που δισκογραφούν ανελλιπώς στην ίδια εταιρία από το ξεκίνημά τους μέχρι σήμερα) από την παρέα της Cristina Scabbia ήταν και αυτό που ήταν και το πιο μοσχοπουλημένο στην ιστορία της εταιρίας. Οι ανά τον κόσμο αρένες πολλαπλασιάστηκαν, οι mainstream ραδιοφωνικοί παραγωγοί ανέφεραν on air το όνομά τους και το ίδιο το συγκρότημα δεν θα ήταν ίδιο από το σημείο αυτό μέχρι και σήμερα. Το “Karmacode” ήταν το εφαλτήριο για να ξεφύγουν (έστω και για λίγο) από τα στενά metal πλαίσια και να αναγνωριστούν από ευρύτερα ακροατήρια.

Γιώργος Κόης

MALTA METAL WEEKEND με EUROPE, KREATOR, DORO και πολλούς άλλους

By
Rock Hard
-
0
Malta

Malta

Το 2025 εξαπολύσαμε για πρώτη φορά ένα νέο θηρίο στη Μεσόγειο: το concept του MALTA METAL WEEKEND δεν έκανε απλώς ντεμπούτο – εξερράγη! Με γίγαντες όπως οι DREAM THEATER, OPETH και APOCALYPTICA να ηγούνται της επίθεσης, σπάσαμε τη σιωπή και ταρακουνήσαμε το νησί μέχρι τα θεμέλιά του.

Αλλά δεν τελειώσαμε μαζί σου.

Το 2026, η τρέλα επιστρέφει πιο εκδικητική από ποτέ. Ετοιμάσου για τρεις νύχτες ηχητικής καταστροφής αυτόν τον Νοέμβριο, καθώς καταλαμβάνουμε ξανά το Eden Arena, στην καρδιά του St. Julians. Για ένα μεγάλο weekend, μετατρέπουμε την πρωτεύουσα της νυχτερινής ζωής του νησιού σε ένα αληθινό καταφύγιο από ατσάλι.

ΤΡΕΙΣ ΝΥΧΤΕΣ. ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ. ΧΩΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΛΑΣΗΣ. ΑΠΟΛΥΤΟ ΧΑΟΣ.

Είτε λατρεύεις το Extreme Metal, είτε ζεις για τους θρύλους του Classic Metal, είτε αναζητάς την ψυχή του Melodic Metal, έχουμε το οπλοστάσιο για να ικανοποιήσουμε την πείνα σου. Οι ενισχυτές βουίζουν. Η σκηνή είναι έτοιμη. Ετοιμάσου για headbanging μέχρι τελικής πτώσης. Το MALTA METAL WEEKEND έρχεται για σένα…

DAY 1 – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ:

KREATOR
PARADISE LOST
OMNIUM GATHERUM
ANGELCRYPT

DAY 2 – ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ:

DORO
DIRKSCHNEIDER – παίζοντας το Balls To The Wall των ACCEPT
CANDLEMASS
ANVIL
ANCHORITE

DAY 3 – ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ:

EUROPE – The Final Countdown 40th Anniversary Tour
ADRIAN VANDENBERG – My Whitesnake Years
GUS G. ft. RONNIE ROMERO
ATOMIC FLAME

(πλήρη βιογραφικά όλων των συγκροτημάτων περιλαμβάνονται στο EPK)

Ετοιμάσου να ζήσεις το απόλυτο metal festival στο Malta Metal Weekend, που θα πραγματοποιηθεί από 13 έως 15 Νοεμβρίου 2026 στο Eden Arena, στο St. George’s Bay, St. Julians, Μάλτα. Οι πόρτες ανοίγουν στις 17:00 κάθε ημέρα, ενώ εισιτήρια για μεμονωμένες ημέρες αλλά και πακέτα τριημέρου είναι διαθέσιμα ΤΩΡΑ.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ:

https://www.maltametalweekend.com

SOCIAL MEDIA :

Facebook: https://www.facebook.com/maltametalweekend

Instagram: https://www.instagram.com/MaltaMetalWeekend

X.com: https://x.com/MaltaMetalWkend

TikTok: https://www.tiktok.com/@maltametalweekend

Youtube: https://www.youtube.com/@MaltaMetalWeekend

ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ:

Για ακόμη μία φορά, το φεστιβάλ MALTA METAL WEEKEND πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Rock Hard.

Το Rock Hard είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους οργανισμούς heavy metal παγκοσμίως και ένα από τα κορυφαία περιοδικά στην Ευρώπη από την ίδρυσή του στη Γερμανία το 1983.

Κυκλοφορεί ως περιοδικό σε Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία και Ιταλία, με εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες κάθε μήνα και ακόμη περισσότερους ακόλουθους στα social media. Με τα χρόνια, το Rock Hard έχει ταυτιστεί με την αμεροληψία, την αντικειμενικότητα και την ανεξαρτησία, τιμώντας το παρελθόν ενώ ταυτόχρονα δίνει έμφαση στο παρόν και το μέλλον της heavy metal μουσικής. Οι συνεντεύξεις, οι κριτικές δίσκων και το αποκλειστικό περιεχόμενό του αποτελούν σημείο αναφοράς και πυροδοτούν συζητήσεις μεταξύ των φίλων της heavy μουσικής.

JAPAN FESTIVAL: 4-5 Απριλίου στο εκθεσιακό κέντρο Περιστερίου

By
Rock Hard
-
0
Japan

Δελτίο Τύπου

5ο επετειακό Japan Festival 2026

Ένα διήμερο γεμάτο Ιαπωνία!

4 και 5 Απριλίου στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου.

 

Η μεγαλύτερη γιορτή για τον Ιαπωνικό πολιτισμό επιστρέφει! Δεκάδες καλλιτέχνες, φωτογράφοι, καλλιγράφοι, cosplayers, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς, κομίστες mangaka, gamers, ικεμπανίστες, χειροτέχνες, αθλητές, μουσικοί και χορευτές θα ταξιδέψουν το ελληνικό κοινό στην μαγεία της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου στις 4 και 5 Απριλίου, στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου. Εκεί θα συναντηθούν όψεις του σύγχρονου, αλλά και του παραδοσιακού πολιτισμού της για να αποτυπώσουν την ακαταμάχητη γοητεία της Ιαπωνίας.

Ο απόλυτος cosplay διαγωνισμός θα πλημμυρίσει την κεντρική σκηνή του 5ου επετειακού Japan Festival και χαρισματικοί cosplayers θα ζωντανέψουν αγαπημένους anime και manga χαρακτήρες για να διεκδικήσουν το μεγάλο έπαθλο, ένα ταξίδι ζωής όπου οι νικητές θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο Cosplay Contest της Hiroshima!

Παράλληλα, το φεστιβάλ θα κάνει zoom σε όλα όσα αγαπάμε για την Ιαπωνία μέσα από το διαγωνισμό φωτογραφίας, όπου φωτογράφοι καλούνται να αποτυπώσουν με τις κάμερές τους την ομορφιά και την αισθητική της Ιαπωνίας, όπου και αν αυτή φανερώνεται!

Οι χάρτινες ήρωες των manga θα γίνουν ξανά πρωταγωνιστές και οι δημιουργοί mangaka ετοιμάζονται να ακονίσουν τα μολύβια τους και να διασταυρώσουν τις πένες τους για το διεθνή διαγωνισμό Manga του 5ου Japan Festival!

Οι εκπλήξεις δεν σταματούν εκεί! Φέτος το φεστιβάλ επεκτείνεται με επιπλέον χώρους και οι επισκέπτες θα μπορούν να ανακαλύψουν συλλεκτικές χειροτεχνίες από 80 crafters, μοναδικά προϊόντα από 40 καταστήματα, να εμπνευστούν απο τις εικαστικές εκθέσεις 20 καλλιτεχνών, να εντρυφήσουν στην Ιαπωνική κουλτούρα μέσα από 65 workshops, να εμβαθύνουν τις γνώσεις τους μέσα από 15 ομιλίες, να παρακολουθήσουν προβολές ταινιών, anime και ντοκιμαντέρ, να ακονίσουν το μυαλό τους παίζοντας παραδοσιακά επιτραπέζια παιχνίδια, να δοκιμαστούν σε retro κονσόλες, αλλά και να συγκινηθούν από τους performers της κεντρικής σκηνής του Japan Festival!

Η προπώληση εισιτηρίων ανοίγει στις 14 Φεβρουαρίου!

Website, εισιτήρια, social media: https://linktr.ee/japanfestivalgr

Tο Ιαπωνικό Φεστιβάλ ανανεώνει και φέτος την υποστήριξή του στο Be the Miracle.

Το Japan Festival είναι μία διοργάνωση της Rising Sun Productions:

Παναγιώτης Άγριος (Υπεύθυνος Διοργάνωσης, Δημόσιες Σχέσεις)

Ντορίτα Παπαδόδημα (Οργάνωση & Εκτέλεση Παραγωγής)

Επιμέλεια εικαστικών εκθέσεων: Ομάδα Artkor

 

Yatta! Τα καταφέραμε!

Το 5ο επετειακό Japan Festival μπαίνει στην τελική ευθεία με ανανεωμένο πρόγραμμα! Δεκάδες workshops, ομιλίες, live streaming, συναυλίες, performances, cosplay, εικαστικές εκθέσεις, ρετρό κονσόλες και πολλά ακόμη, σε περιμένουν εκεί που χτυπάει η καρδιά της Ιαπωνίας!

 

Σύζευξη πολιτισμών

Η Ambassador του φεστιβάλ Κική Κόδα θα μεταφέρει τους επισκέπτες νοερά στην Ιαπωνία μέσα από μία ομιλία για τη νοοτροπία, την καθημερινή ζωή και τον τρόπο σκέψης των Ιαπώνων, ενώ ο καθηγητής Κόσουκε Φουκούντα, PhD, μέσα από τις μελέτες του για το έργο και τα ταξίδια του Νίκου Καζαντζάκη στην Ιαπωνία, θα διαφωτίσει το κοινό σε άπταιστα ελληνικά για την εμπειρία του συγγραφέα στην Οσάκα το 1935. Οι φίλοι του φεστιβάλ θα έχουν την ευκαιρία να γράψουν τα δικά τους χαϊκού, να διεγείρουν τη φαντασία τους και να αφυπνιστούν ως προς τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Ιαπωνίας υπό την καθοδήγηση της ψυχολόγου Σταυρούλα Σανίδα Μ.Sc., ή να παρακολουθήσουν το ντοκιμαντέρ “The Lit-up calm” του Hisashi Arima που αφηγείται την συγκινητική ιστορία των κατοίκων της πόλης Suzu μετά από δύο καταστροφικούς σεισμούς και την προσπάθειά τους να επαναφέρουν την ετήσια γιορτή matsuri στην πλήρη του αίγλη, βρίσκοντας την κινητήριο δύναμη να ξαναχτίσουν την πόλη τους. Θα μπορούν, επίσης, να βυθιστούν σε ένα σύμπαν από αμέτρητους μύθους, θεούς, αυτοκράτορες, θρύλους, πνεύματα και αλλόκοτες ιστορίες που αποκτούν πρόσωπο και φωνή στο βιβλίο του Ανδρέα Πατσαλίδη, γνωστού και ως Τζαπανέσκ, που θα παρουσιάσει το βιβλίο του ΤΖΑΠΑΝΕΣΚ και θα συνομιλήσει με όσους μοιράζονται την ίδια αγάπη για τον κόσμο της Ιαπωνίας.

 

Ο οπτικός λυρισμός της Ιαπωνίας

Οι Ιάπωνες συνηθίζουν να βλέπουν την ομορφιά σε κάθε τι που τους περιβάλλει, ακόμα και στα παλιά, τα φθαρμένα, τα ατελή, τα ταπεινά και τα τυχαία. Η λιτή γοητεία των παραδοσιακών τεχνών της Ιαπωνίας δηλώνει το παρόν στο Japan Festival. Η Νεκταρία Δασακλή, Συντηρήτρια Αρχαιοτήτων, θα συστήσει στο κοινό το Kintsugi, την παραδοσιακή τεχνική επισκευής κεραμικών με χρυσό που έρχεται να θεραπεύσει το σπασμένο αντικείμενο αναγνωρίζοντας τη φθορά ως φορέα μνήμης και αξίας, ενώ η Μαιτρ της ιαπωνικής καλλιγραφίας Mizuki Imamura θα προσφέρει μια βαθιά Ιαπωνική εμπειρία: μέσα από την αφοσίωσή της στη δεξιοτεχνία του πινέλου, θα μυήσει τους επισκέπτες στη “ζώσα τέχνη” του Shodo, όπου κάθε πινελιά συναντά την πνοή του καλλιτέχνη.

 

Στις αίθουσες του φεστιβάλ, ένας κόσμος ομορφιάς θα αναδυθεί με την Χρυστάλλα Καραϊσαρίδου και την Ikebana, την ιαπωνική τέχνη της αναζωογόνησης του άνθους που μπορεί αφυπνίσει το έμφυτο κάλλος που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο, ενώ η ιαπωνική μάσκα Oni στο εργαστήριο του Diabolu περιμένει τους επισκέπτες να τη μεταμορφώσουν μέσα από τη διαδικασία της ζωγραφικής και του μοντελισμού.

 

Οι άπειρες δυνατότητες ενός απλού υλικού συναρπάζουν την Alex Lucky Origami, μια Πολιτικό Μηχανικό που έχει διπλώσει εκατοντάδες χαρτιά origami και εντοπίζει την άρρηκτη σύνδεσή τους με τα μαθηματικά ή τη γεωμετρία, όπως στην περίπτωση του αρχιτέκτονα Masahiro Chatani που χρησιμοποίησε origami για να αναπαραστήσει σχέδια σε τρεις διαστάσεις, ανοίγοντας νέες προοπτικές πειραματισμού με το φως και την σκιά. Ύμνος στην εφευρετικότητα των Ιαπωνων είναι και το Rakugo, μια μορφή αφήγησης ιστοριών που επινόησαν βουδιστές μοναχοί για να κάνουν πιο θελκτικά τα κηρύγματα τους. Ο Kimochi – από τους πιο ταλαντούχους αφηγητες Rakugo στην Ιαπωνία – θα ξετυλίξει αστείες και λυπητερες ιστορίες αποκλειστικά για το κοινό του φεστιβάλ.

 

Μεταξύ 1794–1795 ένας καλλιτέχνης που εργαζόταν με το όνομα Tōshūsai Sharaku δημιούργησε πάνω από 140 ξυλογραφίες Ukiyo-e με ηθοποιούς Kabuki, παλαιστές σούμο κ.α. και στη συνέχεια εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος. Προσεγγίσεις στο έργο του μυστηριώδη καλλιτέχνη Sharaku και τα σημεία σύγκλισης με το έργο του Henri de Toulouse-Lautrec θα ανιχνεύσει η Νεκταριάννα Κ. Σαλιβέρου. Την μαγεία των manga – κληρονομιά των ukiyo-e σύμφωνα με ορισμένους μελετητές – θα γνωρίσουν από έναν βραβευμένο Έλληνα mangaka που ζει και εργάζεται στην Ιαπωνία, τον Gyro Doujima, με την παρουσίασή του και το εντυπωσιακό live painting που θα ετοιμάσει ειδικά για το φεστιβάλ.

 

Το Pop Culture στα καλύτερά του

Η κεντρική σκηνή θα φιλοξενήσει τον απόλυτο διαγωνισμό cosplay με headliners τις Yvaine Dazzling και Olivia Chan που θα παρουσιάσουν την επική αναμέτρηση των πιο ταλαντούχων cosplayers της χώρας! Οι νικητές θα ταξιδέψουν στην Ιαπωνία στο διεθνές Pop Culture Festival της Hiroshima όπου θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα!

 

Η λάμψη της “Sailor Moon” θα φωτίσει την κεντρική σκηνή με την μουσικοχορευτική cosplay performance που θα παρουσιάσουν οι THE SUPERNOVAS σε συνεργασία με την Blue Hair Veela, ενώ η Ελληνίδα cosplayer και crafter AngieV θα μοιραστεί τα μυστικά της για την τέλεια cosplaying πόζα και φωτογράφηση σε ένα μοναδικό workshop. Όσο για τους “ψαγμένους” fans, αυτοί θα μπορούν δοκιμάσουν τις γνώσεις τους στον πιο ανατρεπτικό Anime Quiz Game με οικοδεσπότη τον γνωστό voice actor και ραδιοφωνικό παραγωγό Τάσο Νταπαντά από το Greek Otaku Radio, και να κερδίσουν συλλεκτικά δώρα, αλλά και exclusive anime merchandise!

 

Μουσική: πέρα από σύνορα

Ξεχωριστός καλεσμένος για φέτος είναι ο Ιάπωνας μουσικός παραγωγός και ερμηνευτής KOHEI με τα εκφραστικά φωνητικά και έμπνευση από την J-pop και J-rock, που συνδυάζει την ποπ κουλτούρα με live εμφανίσεις γεμάτες ενέργεια και υπόσχεται μια συναυλία γεμάτη συγκινήσεις!

 

Τα αγαπημένα “λαϊκά” της Ιαπωνίας, τραγούδια της περιόδου Showa, θα γεμίσουν τη σκηνή με πάθος και συναίσθημα μέσα από τις ερμηνείες του συναρπαστικού Άγγλου τραγουδιστή LJ English, με τις δυνατές ερμηνείες και τα υπέροχα tailor made κοστούμια του, ενώ η W♪shcheerful θα συστήσει στο ελληνικό κοινό ένα ευρύ φάσμα της ιαπωνικής μουσικής, ξεκινώντας από τις νοσταλγικές μελωδίες του kayōkyoku μέχρι τη σύγχρονη J-pop.

 

Το μακρινό 2007 ο Δημήτρης Ραπακούσιος άκουσε για πρώτη φορά το Tsugaru shamisen – ένα έγχορδο της Βόρειας Ιαπωνίας – και ταξίδεψε 8 φορές στο Aomori, τη γενέτειρα αυτού του οργάνου, για να μαθητεύσει δίπλα στον μεγάλο Shibutani Kazuo Sensei. Ο βιρτουόζος πλέον του shamisen θα μοιραστεί στην σκηνή του Japan Festival τους ήχους και τις μουσικές της αγροτικής αυτής περιοχής που αντηχουν το βαρύ της χειμώνα, το γλυκό φθινόπωρο, και την άνοιξη των ανθισμένων κερασιών.

 

Bushidō, «Ο Δρόμος του Πολεμιστή»

Το Ιαπωνικό Φεστιβάλ τιμά τον τρόπο ζωής των σαμουράι και τη συνεισφορά τους στις πολεμικές τέχνες και προσκαλεί τους καλύτερους δασκάλους για να συστήσουν τις πρακτικές τους! Η πιο αναγνωρίσιμη πολεμική τέχνη της Ιαπωνίας, το Καράτε ή “Άδειο Χέρι”, ξεκίνησε στα νησιά Ryukyu της Okinawa και αργότερα το στυλ Shotokan που δίδασκε ο Funakoshi Sensei εξαπλώθηκε σε όλη την υφήλιο: ο Σάββας Μαστραππάς, 8 Dan, που έχει αγωνιστεί σε διεθνή πρωταθλήματα, έχει διακριθεί σε πανελλήνια καιθ έχει υπάρξει προπονητής της Εθνικής Ομάδας του Fudokan-Shotokan Karate, θα βρεθεί στο φεστιβάλ μαζί με τους συνεργάτες του για να παρουσιάσουν αυτή την απαράμιλλη πολεμική τέχνη. Πιο πνευματικό είναι το Aikido, που δεν απαιτεί μυϊκή δύναμη, αλλά πλήρη εναρμόνιση με την κίνηση του αντιπάλου ώστε να επιτευχθεί το μέγιστο αποτέλεσμα· οι Sensei Παναγιώτης Άγριος από το Athens Bushido Center και ο Sensei Χρήστος Κουτελιέρης από το Hellenic Inochikan Aikikai θα συστήσουν στο φεστιβάλ αυτή τη τέχνη που εστιάζει στην προσωπική ανάπτυξη. Ξεχωριστή θέση έχουν και οι πολεμικές τέχνες της Okinawa, το Yuishinkai και το Ryukyu Kobujutsu, που θα εκπροσωπήσει ο Νίκος Τσουπάκης με περισσότερα από 25 χρόνια συνεχούς διδασκαλίας.

 

Μυαλό κοφτερό σαν katana

Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να ακονίσουν το μυαλό τους με ιαπωνικά επιτραπέζια παιχνίδια στρατηγικής. Υπό την καθοδήγηση του πιστοποιημένου Δασκάλου Πέτρου Ζαζάνη θα ανακαλύψουν τι κάνει τόσο εθιστικό το Go – το παλαιότερο ίσως επιτραπέζιο παιχνίδι του κόσμου – ή να πειραματιστούν με τους γρήγορους ρυθμούς και τις ανατροπές του Οθέλλο μαζί με τον Ανδρέα Λίτσα της Ένωσης Ελλήνων Παικτών Οθέλλο. Με τον Κώστα Βλάχο θα εξερευνήσουν παραδοσιακά παιχνίδια όπως το Mahjong, το Shogi ή τις “λουλουδοκάρτες” Hanafuda – ενός παιχνιδιού που διαμορφώθηκε την περίοδο Edo και σήμερα ο μεγαλύτερος ενεργός κατασκευαστής Χανάφουντα είναι η Nintendo που ξεκίνησε το 1889.

 

Κοσμική ενέργεια

Το 9 Star Ki είναι μία μέθοδος Ιαπωνικής Αστρολογίας που προσφέρει ένα ολοκληρωμένο σύστημα ανάλυσης του χαρακτήρα και των ταλέντων ενός ανθρώπου, αλλά και της δυναμικής του στη ζωή ή τις σχέσεις· οδηγός στα μυστικά των άστρων θα είναι ο Φάνης Χαζάκης, ενώ η δασκάλα Reiki και Life Coach Naoko Ishikawa θα μυήσει το κοινό του φεστιβάλ στο ki, έναν όρο που περιγράφει την αναπνοή, το πνεύμα και τη φύση των πραγμάτων, μια δύναμη ζωής που υπάρχει παντού, αλλά και την ιαπωνική face lifting μέθοδο.

 

Αυτά και άλλα πολλά σε περιμένουν στο επετειακό 5ο Japan Festival! Μην το χάσεις!

 

 

JOE LYNN TURNER: Live στο Gagarin 205 τον Σεπτέμβριο

By
Rock Hard
-
0
Turner

Turner

27 Σεπτεμβρίου
Gagarin 205

JOE LYNN TURNER

Performing the greatest hits of Rainbow, Deep Purple & classic rock favorites

O Joe Lynn Turner έρχεται στο Gagarin στις 27 Σεπτεμβρίου! Η θρυλική φωνή του AOR που τόσο λατρεύτηκε μέσα από τις συνεργασίες του με τους Rainbow, Yngwie Malmsteen’s Rising Force και Deep Purple, θα παρουσιάσει τα hits της μεγάλης καριέρας του, καθώς και classic rock favorites.

Η εντυπωσιακή μουσική πορεία του Joe Lynn Turner εκτείνεται σε πέντε δεκαετίες. Ίδρυσε τους Fandango το 1977 και τραγούδησε σε τέσσερις δίσκους. Μετά από πρόσκληση του Ritchie Blackmore, βρέθηκε στους Rainbow. Τα φωνητικά του έδωσαν ώθηση στο πρωτοποριακό άλμπουμ “Difficulty to Cure” που έγινε χρυσό στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1981. Ένα χρόνο αργότερα, ξεχώρισε στο “Straight Between the Eyes”, με τη μεγάλη επιτυχία «Stone Cold». Το 1988 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Odyssey” μαζί με τον περίφημο βιρτουόζο Yngwie Malmsteen για το project του Rising Force. Έπειτα, συνεργάστηκε ξανά με τον Blackmore για το άλμπουμ Slaves and Masters των Deep Purple. Παράλληλα, έχει κυκλοφορήσει και 11 προσωπικούς δίσκους, ενώ έχει συνεργαστεί στις ηχογραφήσεις πολλών καλλιτεχνών (Cher, Billy Joel, Riot, Bonnie Tyler, κλπ).

Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

 

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
26€, 28€

Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται από τo www.more.com, τα καταστήματα Public και το υπόλοιπό δίκτυο του More.

Πληροφορίες: www.detoxevents.gr / 2109636489

NMB (NEAL MORSE BAND) – “L.I.F.T” (Inside Out)

By
Rock Hard
-
0
NDB

NDB

Με το άκουσμα του πρώτου single από το νέο άλμπουμ των NMB ομολογώ ότι χάρηκα πολύ όχι μόνο γιατί είναι ένα ωραίο κομμάτι (έστω και σε μονταρισμένη μορφή) αλλά γιατί διαπίστωσα πως ο Mike Portnoy θα κρατήσει το σχήμα αυτό ανάμεσα στα πολλά που αναγκαστικά άφησε πίσω του με την επιστροφή στους DREAM THEATER. Πρόκειται για το μοναδικό σχήμα στο παρόν που ηγείται από τον Neal Morse και στο οποίο νιώθω ότι ακούω το γνώριμο σύμπαν του μουσικού από το Nashville αλλά όχι σαν μια σόλο δουλειά πλαισιωμένη από ταλαντούχους μουσικούς στο προσκείμενο.

Οι NMB, άσχετα από το όνομα του ιδρυτή στον τίτλο, είναι ένα αυτοτελές σχήμα που γράφει μουσική σαν σύνολο με γνώμονα τις εμμονές του Morse, κάτι που βοηθά τον αγαπητό μου prog δημιουργό να βρίσκει γνήσια έμπνευση και να μην επαναλαμβάνεται σε σημείο που να κουράζει (πόσες φορές έχω γράψει για την κούραση που επιφέρει κάθε καινούργιο ατελέσφορο project του Morse και πως τα έχουμε ακούσει όλα πολλάκις).  Έτσι λοιπόν, το πέμπτο άλμπουμ του γκρουπ με τον τίτλο “L.I.F.T” τους βρίσκει σε καλή φόρμα παίζοντας το γνώριμο prog rock τους με όρεξη και μεταδοτική ενέργεια.

Μπορεί ο δίσκος να μην αποτελεί κάτι το ρηξικέλευθο (νομίζω πως από βετεράνους του είδους, δεν μπορούμε πλέον να αναμένουμε κάτι όντως ρηξικέλευθο) αλλά, όπως συνέβη και με το “Parasomnia” και τους DREAM THEATER, ένιωσα τη θέρμη και αγαλλίαση του οικείου, την αίσθηση πως, μετά από μια μακρά απουσία, έχω γυρίσει στο σπίτι μου όπου νιώθω άνεση και ασφάλεια. Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό, ειδικά όταν μιλάμε για ένα καλογραμμένο άλμπουμ με συγκεκριμένο μουσικό αποτύπωμα και συνοχή.

Έχοντας αυτό υπόψη, το “L.I.F.T” συνοψίζει όμορφα και σε ένα φιλικό προς τον (prog) ακροατή πακέτο, λίγο-πολύ όλη τη δισκογραφία του γκρουπ. Πιο συγκεκριμένα, ηχεί σαν μια μίξη του αριστουργηματικού “The similitude of a dream” και του τελευταίου, πιο pop, “Innocence and danger” με ένα concept πάνω στην αναζήτηση του Θείου που πλέον δεν με εκπλήσσει ούτε ενδιαφέρει ιδιαίτερα (κάτι που μου δίνει το έναυσμα να συγκεντρωθώ στη μουσική). Το άλμπουμ είναι σίγουρα φιλόδοξο με την γνωστή overture τύπου εισαγωγή και την μεγάλη κατακλείδα με μια επική prog μπαλάντα που συνεπαίρνει με το συναίσθημα.

Το άλμπουμ ακούγεται μονοκόμματα μιας και κάθε κομμάτι ρέει στο επόμενο χωρίς διάλειμμα. Ανάμεσα στους δύο πόλους, υπάρχει πολλή μα πολύ μουσική, περιπετειώδης συνθέσεις με απίστευτες εναλλαγές (αυτό το “Hurt people” κατεβάζει σαγόνια) και μια ιδανική μίξη των GENESIS, MARILLION, DREAM THEATER και SPOCK’S BEARD με τις pop καταβολές του Morse που μας πάνε στην gospel, την country και singer/songwriter παράδοση αλλά, πάνω απ’ όλα, στους BEATLES. Δηλαδή, κλασσικός Neal Morse μόνο που εδώ έχει τον Mike Portnoy να κρατάει τα μπόσικά και τον υπέρ ταλαντούχο Eric Gilette στην κιθάρα, ως έναν νεότερο John Petrucci, που τραγουδά με ένταση και μια νεανική ενέργεια. Επίσης, έχει ξεκάθαρα βελτιωθεί πάρα πολύ ως τραγουδιστής (και ως ντράμερ και πληκτράς, δηλαδή ένας ολοκληρωμένος μουσικός).

Αν μη τι άλλο, με το περιπετειώδες όσο και μετρημένο παίξιμο του και την εκπληκτική του ερμηνεία στο μικρόφωνο, ο Gilette είναι ο MVP του γκρουπ. Και ναι, ομολογώ πως σε φάσεις αναφωνώ «νισάφι πια» με τα υπερβολικά χαρούμενα κομμάτια και περάσματα που υμνούν τον Θεό και την αγάπη του, αλλά μετά βρίσκω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά αυτά τα ρεφραίν και τις μελωδίες. Πως τα καταφέρνει ο Neal Morse και γράφει συνέχεια, μα πραγματικά συνέχεια, τόσο πιασάρικα και μεταδοτικά κομμάτια δεν ξέρω. Στο τέλος βρίσκω τον εαυτό μου να τραγουδά για την αγάπη του Θεού και την αναγέννηση του ανθρώπου ομολογώντας πως ο Morse τα κατάφερε πάλι. Και κατάφερε να γράψει μαζί με τους Gilette, Portnoy, Randy George και Bill Hubauer έναν κλασσικό NMB δίσκο που υπόσχομαι θα ικανοποιήσει κάθε οπαδό του είδους και ειδικά του γκρουπ και του τρομερού διδύμου Morse/Portnoy ειδικότερα.

8 / 10

Φίλιππος Φίλης

CRYPTIC SHIFT – “Overspace & Supertime” (Metal Blade)

By
Rock Hard
-
0
Cryptic Shift

Cryptic Shift

Το τεχνικό, προοδευτικό death metal όπως ακριβώς θα πρέπει να ακούγεται και να παίζεται εν έτη 2026. Ξεκινάμε αυτή την παρουσίαση κατευθείαν με το πόρισμα της πρώτης ακρόασης, για να είμαστε ξεκάθαροι και να διατηρήσουμε τον ενθουσιασμό μας για αυτό που μόλις βιώσαμε με τη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των deathsters από το Leeds της Μεγάλης Βρετανίας, CRYPTIC SHIFT.

Με το ντεμπούτο τους “Visitations from Enceladus” είχαν ήδη φανερώσει αρκετές από τις πτυχές του δημιουργικού τους οίστρου. Έξι χρόνια αργότερα, όμως, με το “Overspace & Supertime”, οι CRYPTIC SHIFT παρουσιάζουν ένα ακόμη πιο φευγάτο προσωπείο που δύσκολα τιθασεύεται, αλλά ταυτόχρονα σε παρασύρει με το θράσος και τη φαντασία του, ενώ τρία από τα τέσσερα μέλη της μπάντας συμμετέχουν και στους SLIMELORD, άλλο ένα φιλόδοξο σχήμα της βρετανικής death metal σκηνής, ενισχύοντας τη συνοχή και πιστοποιώντας την αξία τους στο progressive death metal.

Το vibe του video για το “Hexagonal Eyes (Diverity Trepaphymphaszym)”, λίγο πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ, έδινε την αίσθηση πως ανακάλυπτες μια ξεχασμένη βιντεοκασέτα με γραμμένη εκπομπή από το “Headbangers Ball” του MTV πίσω στο 1991, ενώ το δέος που προκάλεσε ήταν τέτοιο ώστε η δεκάλεπτη διάρκειά του να περνά σχεδόν σε δεύτερη μοίρα, δημιουργώντας προσμονή για το άλμπουμ, ακριβώς όπως συνέβαινε εκείνη την εποχή.

Η sci-fi αισθητική των NOCTURNUS, οι ευθείες jazz fusion αναφορές στον Allan Holdsworth, η new age φιλοσοφία των CYNIC, η τσίτα των VEKTOR, η στρυφνότητα των GORGUTS κι εκείνη η αίσθηση δημιουργικής υπέρβασης που θυμίζει την περίοδο όπου οι PESTILENCE έσπρωχναν τα τεχνικά τους όρια στο “Testimony of the ancients”, αποτελούν απλώς ένα μικρό κομμάτι του ψηφιδωτού που συνθέτει το “Overspace & Supertime”.

Αυτό που κάνει το άλμπουμ να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η τεχνική του πληρότητα, αλλά και η αίσθηση ότι οι CRYPTIC SHIFT λειτουργούν σαν ένα συγκρότημα που έχει πλέον πλήρη επίγνωση του ηχητικού του σύμπαντος. Οι συνθέσεις απλώνονται σε μεγάλες διάρκειες χωρίς να καταλήγουν σε άσκοπη επίδειξη δεξιοτεχνίας. Αντίθετα, μοιάζουν να λειτουργούν σαν κεφάλαια μιας ευρύτερης αφήγησης, όπου τα riffs, οι μελωδικές παρεκκλίσεις και τα διαστημικά interludes υπηρετούν την ίδια κινηματογραφική ροή.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο δίσκος διατηρεί αδιάκοπα τη δυναμική του. Οι CRYPTIC SHIFT ισορροπούν ανάμεσα στη φρενήρη thrash ενέργεια και σε πιο ανοιχτές, σχεδόν κοσμικές στιγμές που ακουμπούν σε ψυχεδελικά ή ambient τοπία, θυμίζοντας πόσο γόνιμη μπορεί να γίνει η συνάντηση του extreme metal με πιο προοδευτικές ιδέες. Παρά την πολυπλοκότητα, το άλμπουμ παραμένει συγκροτημένο, η τεχνική υπηρετεί πάντα τη συνολική εμπειρία, ενώ ακόμη και στις πιο εκρηκτικές στιγμές υπάρχει μια αίσθηση δομής και κατεύθυνσης που κρατά τον ακροατή δεμένο με την αφήγηση.

Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που μοιάζει να γεφυρώνει εποχές. Από τη μία ανακαλεί την περίοδο όπου το progressive death metal αναζητούσε νέους ορίζοντες στις αρχές των 90s, από την άλλη ακούγεται απόλυτα σύγχρονος σαν μια φυσική εξέλιξη εκείνων των ιδεών μέσα από τη ματιά μιας νέας γενιάς μουσικών. Σε μια περίοδο όπου και οι BLOOD INCANTATION παρουσίασαν τη δική τους φιλόδοξη εκδοχή του progressive death metal με το “Absolute elsewhere”, οι CRYPTIC SHIFT μοιάζουν με κοντινούς τους συγγενείς, λιγότερο ψυχεδελικοί αλλά με την ίδια διάθεση να σπρώξουν το είδος πέρα από τα συνηθισμένα του όρια.

Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του “Overspace & Supertime”. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη τεχνικά εντυπωσιακό άλμπουμ, αλλά για μια δουλειά που δείχνει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει το progressive death metal όταν υπάρχει φαντασία, φιλοδοξία και η διάθεση να κοιτάξεις λίγο πιο πέρα από τον ορίζοντα του είδους.

9 / 10

Κώστας Αλατάς

THE GEMS – “Year Of The Snake” (Napalm Records)

By
Rock Hard
-
0
The Gems

The Gems

Οι γυναίκες εκτός από την πάντα ξεχωριστή θέση που έχουν στις καρδιές των απανταχού ανδρών, κατέχουν και μια άκρως δυναμική παρουσία στην μουσική, αφού πρωταγωνιστούν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με μερικές από αυτές να αποτελούν στην ευρύτερη rock σκηνή, έναν μουσικό φάρο για τις νεότερες γενιές. Η λίστα μεγάλη και δεν υπάρχει λόγος αναφοράς, αφού όλοι λίγο πολύ ξέρουν τι έχει προσφέρει η γυναίκεια παρουσία στην μουσική, με πάρα πολλές να «κεντάνε» με τις νότες τους. Έτσι κάθε σχήμα που έχει τουλάχιστον μια, πάντα θα χρήζει της προσοχής του κοινού, άσχετα αν αρέσκεται στο τελικό προϊόν που προσφέρει, σαν ιδίωμα.

Οι THE GEMS είναι ένα νεοσύστατο συγκρότημα του οποίου οι μουσικοί είναι πρώην μέλη των THUNDERMOTHER, αφού η τραγουδίστρια Guernica Mancini, η drummer Emlee Johansson και η  κιθαρίστρια και μπασίστρια Mona Lindgren, ένωσαν τις δυνάμεις, θέλοντας να κάνουν το επόμενο βήμα στην καριέρα τους. Όντας στο προηγούμενο συγκρότημά τους, τα μέλη των THE GEMS, έπαιξαν σε μεγάλα φεστιβάλ όπως το Wacken Open Air και το Sweden Rock Festival, κάτι που σίγουρα τους έχει δώσει μια μικρή ώθηση έτσι ώστε να κάνουν τα επιθυμητά σωστά βήματα, κάτι που αποδείχτηκε στην παρθενική τους δουλειά “Phoenix” το 2024. Ένα άλμπουμ που απέσπασε θετικά σχόλια αλλά έδωσε και την δυνατότητα στις 3 μουσικούς να πραγματοποιήσουν δυναμικές ζωντανές εμφανίσεις για την προώθηση του δίσκου.

Φέτος αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν την δεύτερη δισκογραφική τους προσπάθεια “Year of the snake”, θέλοντας, ίσως πρωτίστως, να δηλώσουν με την μουσική τους, ότι όλα τα θετικά σχόλια που υπάρχουν, δεν έχουν γίνει τυχαία. Ακούγοντας και την νέα δισκογραφική τους κίνηση, σίγουρα θα συμφωνήσεις ότι καλώς υπάρχουν, αφού μπορεί το τελικό αποτέλεσμα των τραγουδιών να μην είναι κάτι πρωτότυπο ή πρωτοποριακό, είναι όμως πολύ καλά αποδομένο και όση ώρα ασχολείσαι μαζί τους, αυτό που λαμβάνεις είναι μόνο θετικό.

Τα μέλη του γκρουπ, όντας και τα 3 μαζί στο παρελθόν σε ένα σχήμα που έχει κάνει αίσθηση, ήταν κάπως αναπόφευκτο να μην ξεφύγουν/αποφύγουν από/το στυλ έκφρασης που έγιναν γνωστές. Έτσι ακούγοντας την νέα δουλειά τους, όσοι έχετε ακούσει τους THUNDRMOTHER, θα βρείτε αρκετές ομοιότητες στην φόρμουλα δομής της δημιουργίας της εκάστοτε σύνθεσης, αφού το προηγούμενο σχήμα που συμμετείχαν αποτελεί επιρροή. Το πολύ σημαντικό όμως είναι ότι δεν κόπιαραν το παρελθόν τους αλλά «πάτησαν» πάνω σε αυτό έχοντας το σαν βάση του στυλ που θέλουν να εκφράζονται, δημιουργώντας κάτι που τους ανήκει.

Τα τραγούδια που εμπεριέχονται στο “Year of the snake”, έχουν ένα κοινό παρονομαστή που είναι ο άκρατος δυναμισμός και ο ηχητικός τσαμπουκάς σε κάθε σημείο. Από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο τραγούδι τους, αυτό που θα λάβεις είναι μια μοναδική μίξη μοντέρνου hard rock με rock’n’roll. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση θα σου έρθουν πολύ εύκολα στο μυαλό γκρουπ όπως οι νεότεροι EUROPE, ECLIPSE, MOTORHEAD, ZZ TOP, AC/DC, AIRBOURNE, SISTER SIN, KISSIN’ DYNAMITE, THE DEAD DAISIES αφού υπάρχουν διάσπαρτα στοιχεία από αυτούς, σε ό,τι ακούς.

Αν λοιπόν τα παραπάνω συγκροτήματα είναι των γούστων σου, τότε σίγουρα και το δεύτερο άλμπουμ των THE GEMS, λογικά, θα σου αρέσει. Το συγκρότημα έχει δώσει μεγάλη βαρύτητα έτσι ώστε η πληθώρα των τραγουδιών τους να έχουν άπλετη και διάχυτη, μια μοναδική ενέργεια που προκύπτει μέσα από κάθε νότα, που σίγουρα δεν θα σε αφήσει ακίνητο αλλά θα θέλεις να χορέψεις. Τα κομμάτια συνδυάζουν με αρμονικό τρόπο από την μια τα πιασάρικα ριφ και τις παραμορφωμένες κιθάρες με τις φωνητικές αρμονίες μιας frontwoman που ξέρει να κατευθύνει την σύνθεση όπως εκείνη νομίζει ανάλογα κα τις αλλαγές στο tempo.

Από την άλλη τα ωραία refrain, με κάποια να είναι και ευκολομνημόνευτα, ταιριάζουν με τις γενικότερες μελωδίες που υπάρχουν. Τα τρία κορίτσια έχουν καταφέρει να δώσουν στις συνθέσεις τους ένα μουσικό εύρος που προσδίδει μια ιδιαίτερη αξία σε κάθε μια. Ακούγοντας τες, νοιώθεις το κύμα ενέργειας από το έντονο groove και μπρίο που προκύπτει, με την rock ‘n’ roll γοητεία να  αναδύεται μέσα από τα riff και την όλη ατμόσφαιρα του άλμπουμ. Στο album συμμετέχει στο τραγούδι “Gravity” ο Tommy Johansson (MAJESTICA, ex-SABATON), ο οποίος μαζί με την bluesy φωνή της Mancini, έχει δημιουργήσει ένα ντουέτο που ερμηνεύει ένα από τα ωραιότερα «ραδιοφωνικά» τραγούδια για φέτος.

Το “Year of the snake” είναι ένα άλμπουμ που δηλώνει παρών στο σήμερα με την συνταγή του παρελθόντος, ηχεί σε κάθε του σημείο φρέσκο, όντας «φτιαγμένο» από ένα συγκρότημα που ξέρει τι θέλει και πώς να το προσφέρει στο κοινό. Μια δουλειά που δεν θα αλλάξει το ρου της μουσικής ιστορίας, αλλά αν μη τι άλλο όση ώρα ασχοληθείς μαζί της, θα περάσεις καλά. Όποιος απολαμβάνει ακόμα τους ήχους της δεκαετίας του ’80, εμποτισμένους και εμπλουτισμένους με αυτούς του σήμερα, θα πρέπει να μην προσπεράσει τους THE GEMS και την δεύτερη δουλειά τους, αφού δεν θα χάσει τον χρόνο του.

7,5 / 10

Θοδωρής Μηνιάτης

EXHUMED – “Red asphalt” (Relapse)

By
Rock Hard
-
0
Exhumed

Exhumed

3,5 χρόνια μετά το φοβερό “To the dead”, οι EXHUMED επιστρέφουν στο τόπο του μακελειού! Οι Αμερικάνοι death/grind θρύλοι, δεν χρειάζονται θεωρώ συστάσεις στη παρούσα φάση. Από το “Gore metal” (1998) ως και σήμερα η σημαία του είδους περήφανα κυματίζει από αυτά τα πνευματικά τέκνα των Βρετανών θεών CARCASS. Φυσικά, οι Αμερικάνοι είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Η βρωμιά, η ατόφια SLAYER-ίλα και ο Αμερικάνικος hardcore αέρας σε σημεία, τους προσδίδουν έναν παραπάνω χαρακτήρα, που τους καθιστά ξεχωριστούς και άμεσα αναγνωρίσιμους. Η πορεία τους δε, από το reunion του 2010 και πέρα, τους έχει πάει “τρένο”, έχοντας κερδίσει ακόμα περισσότερο κοινό από αυτό που θα ήλπιζαν ενδεχομένως πριν από αυτό. Σταθερή μορφάρα του χώρου ο μπροστάρης Matt Harvey που παντού είναι ανακατεμένος με κάποιο τρόπο.

Κάπως έτσι, φτάνουμε στον 9ο δίσκο τους “Red asphalt” και από το εξώφυλλο καταλαβαίνεις που πηγαίνει η δουλειά! Όργανα χυμένα στην άσφαλτο, το Υπουργείο Μεταφορών προειδοποιεί “μην οδηγείτε και το ακούτε”. Η τριάδα “Unsafe at every speed”/”Red asphalt”/”Shock trauma” σκοτώνει τα πάντα στο πέρασμα της με τα λίγα ξεσπάσματα να είναι είτε για τα φοβερά μελωδικά solos, είτε για κάποιο πιο mid-tempo riff ίσα ίσα για να πάρουμε κάποια ανάσα. Κατά τα άλλα, σαν να μην πέρασε μέρα από το “To the dead“! Τόσο υφολογικά, όσο και από πλευράς έμπνευσης. Και αυτή τη φορά, το υλικό είναι και μικρότερο σε διάρκεια κατά 3 λεπτά περίπου! Φυσικά δεν είναι όλα στα κόκκινα από πλευράς ταχυτήτων. Το “Shovelhead“ κατεβάζει τις ταχύτητες, με το υπέροχο του mid-tempo riff που οδηγεί όλο το κομμάτι, σαν ιδανική ανάπαυλα από τις υψηλές ταχύτητες.

Βέβαια, μετά, το “The iron graveyard“ σε ρίχνει πάλι στο pit, ενώ το μεσαίο riff όπως κόβει το γκάζι είναι τρομακτικά πωρωτικό, ίσα ίσα πριν μπει το solo! Ξεχωρίζει επίσης η εισαγωγή με το μπάσο (που γενικά έχει χρόνο σε διάφορα breaks δεξιά και αριστερά ενώ η παραγωγή το κολακεύει) του “Crawling from the wreckage“ που μας βγάζει από τα συντρίμμια, βρώμικους και διαλυμένους, μόνο και μόνο για να μας ξαναδείρει! Το σφηνάκι ούτε δύο λεπτών “Symphorophilia” και το “Signal thirty” κάνουν φοβερό ζευγαράκι δολοφονίας λίγο πριν το τέλος. Όχι ότι μας λυπάται καθόλου το “The fumes”, κάθε άλλο. Είναι απλά πιο πολυποίκιλο σε ρυθμούς (μέχρι και κιθαριστικές αρμονίες ακούμε μέσα) αλλά παρόλα αυτά είναι καθαρόαιμα thrash-αριστό. Και κάπως έτσι, ούτε 37 λεπτά μουσικής λαμβάνουν τέλος. Για ακόμα μια φορά πέρασα υπέροχα! Πάμε τώρα στα συμπεράσματα μας.

Οι EXHUMED έχουν πλέον βρει από το reunion και πέρα έναν ήχο που και τους έχει χτίσει κοινό και παίρνει κεφάλια σαν να είναι το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο. Το “Red asphalt” το επιβεβαιώνει εμφατικά για 6η συνεχόμενη φορά μετά το reunion και μας καλεί να επενδύσουμε τον οβολό μας επάνω του και να το λιώσουμε όπως του αξίζει. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο τα άλατα του σβέρκου μας.

8,5 / 10

Γιάννης Σαββίδης

1...567...2,780Page 6 of 2,780
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece