Tuesday, April 28, 2026




Home Blog Page 90

SACRED STEEL – “Ritual supremacy” (Reigning Phoenix Music/ROAR Records)

0
Sacred Steel

Sacred Steel

Πατέρες.
Γέροντες Σοφοί.
Τοτέμ.
Θεμελιωτές.
Γκουρού.

Οι SACRED STEEL για την σκηνή στην οποίαν ανήκουν και για τους οπαδούς τους ανά τον κόσμο, είναι ακριβώς όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα. Και το καλύτερο σε αυτό, είναι πως όχι μόνο δεν το ξέρουν, αλλά αν τους το πεις, θα κοκκινήσουν από ντροπή, θα κατεβάσουν το κεφάλι και θα σου λένε «ευχαριστώ», μέχρι να βαρεθείς να ακούς τη λέξη. Το ξέρω από ιδία πείρα και εμπειρία, γι’αυτό στο λέω. Πως λέει η γνωστή διαφήμιση; «Έχω πάει!»

Η πρώτη γερμανική μπάντα που υπέγραψε ποτέ στην τιτάνια Metal Blade, εκ των σημαιοφόρων του heavy metal στα δύσκολα 90s και στα ακόμη δυσκολότερα early 00s, άτεγκτοι, αλύγιστοι, πεισματάρηδες, ξεροκέφαλοι και πάνω απ’όλα οπαδοί της μουσικής που υπηρετούν, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα love or hate συγκροτήματος, κυρίως λόγω των ιδιαίτερων και μοναδικών σε χροιά φωνητικών του Gerrit P. Mutz.

Πραγματικά, δεν έχω ακούσει/διαβάσει ένα «ενδιάμεσο» σχόλιο για πάρτη τους, δεν έχω συναντήσει κάποιον που να τους ξέρει και να έχει μια περισσότερο μετριοπαθή στάση. Ή θα υπάρχει κάθετη άρνηση, ή αποθέωση! Όμως, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, κανείς μα κανείς δε δύναται και δεν έχει το δικαίωμα να μην αναγνωρίσει την ιστορική τους σημασία και την σημαίνουσα θέση τους στο μεταλλικό στερέωμα.

Με ανανεωμένη σύνθεση λοιπόν και υπό την σκέπη της Reigning Phoenix Music από δω και στο εξής (ελπίζω για καιρό), οι συμπαθέστατοι true-μέταλλοι διακόπτουν μια δισκογραφική αποχή σχεδόν δέκα ετών και κυκλοφορούν το δέκατο άλμπουμ τους. Και τώρα, ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν είσαι οπαδός τους, μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωση, να ρίξεις προαιρετικά μια κλεφτή ματιά στον βαθμό, να κλείσεις την «καρτέλα» του browser και να παραγγείλεις το “Ritual supremacy”. Για σένα, δεν έχουν καμία απολύτως σημασία όσα γράφω, τα υποθέτεις, τα ξέρεις, ξέρεις και τι θα ακούσεις. Η αγαπημένη σου μπάντα δεν παρεκκλίνει της πορείας της, ούτε χιλιοστό! Θα τα πούμε λοιπόν σε άλλη παρουσίαση, άντε, καλές ακροάσεις!

Για όλους υμάς τους υπολοίπους, οι SACRED STEEL περιγράφονται ως (epic) heavy/power metal. Μην κάνεις όμως το λάθος να συνδυάσεις την «ταμπέλα» αυτή με τον τόπο καταγωγής τους. Εδώ δεν έχει Europower τσιχλόφουσκες, ψευδο-συμφωνικές «ορχήστρες», πλαστικά τυμπανάκια, κιθαρούλες πιο μαλακές και από πισινό μωρού και φωνητικά που θα αγαπήσουν τα παιδάκια στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς σου. Εδώ έχει ωμή βαρβαρότητα! Ο τραχύς, επιθετικός ήχος των SACRED STEEL έχει μονίμως καρφωμένη τη βελόνα της πυξίδας δυτικά και δείχνει περιοχές όπως το Los Angeles και το Texas.

Οι OMEN, οι HELSTAR, οι AGENT STEEL, ολόκληρο το αμερικανικό heavy/power/speed metal παρελαύνει στους δίσκους τους κι αυτό συμβαίνει και τώρα. Μόνο που, σε συνέχεια του προηγούμενου δίσκου τους, “Heavy metal sacrifice”, οι Γερμανοί έχουν μετριάσει (ή μήπως, κρύψει καλύτερα;) τα thrash/death στοιχεία που «έβγαζαν μάτι» στα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν από το 2002 και μετά. Βέβαια, τούτο δεν προδικάζει κάποια άλλη αλλαγή – το power/speed metal τους εξακολουθεί να μοιάζει με πεδίο μάχης!

Βρίσκουμε όμως και κομμάτια όπου υπάρχει μια διάθεση μικρής, έστω, αλλαγής. Αυτά είναι το “Entombed within the iron walls of Dis” (τίτλος να σου πετύχει…) όπου ακούμε την γνωστή μας, καλπάζουσα Maiden-ική riff-ο-λογία, το σχεδόν doom metal “Bedlam eternal” και τα πιο ατμοσφαιρικά “Covenant of grace” και “Let the blackness come to me”. Ποιο τραγούδι με κέρδισε περισσότερο; O OMEN meets RUNNING WILD μικρός ύμνος που τιτλοφορείται “Omen rider”. Μάλλον βρήκαμε το επόμενο classic, που θα είναι πάντα μέρος της setlist τους.

Για τους ήδη οπαδούς, τα γράψαμε. Για όσους θέλουν να ασχοληθούν έστω και τώρα με ένα από τα τιμιότερα συγκροτήματα εκεί έξω, τούτο το άλμπουμ και το διπλό “Live blessings” (από τα πιο εντυπωσιακά metal οπτικοακουστικά ντοκουμέντα του 21ου αιώνα) προτείνονται για μια πρώτη γνωριμία με την παρέα από το Ludwigsburg. Επίσης, καλό θα είναι να ακουστούν οι εξαίσιοι doomsters DAWN OF WINTER και οι power/progsters TRAGEDY DIVINE, ως άλλες πτυχές της καλλιτεχνικής φύσης του Gerrit P. Mutz. Γιατί τους δικούς μας BATTLEROAR σίγουρα τους ξέρουμε όλοι, έτσι δεν είναι;

Κλείνοντας, θα ήθελα να δώσω χαιρετισμούς στον φίλο μου τον Mathias Straub, αυτήν την ακούραστη μηχανή πίσω από τα drums, που μετά από σχεδόν τριάντα (!) χρόνια και εκατοντάδες shows, θυμάται ακόμη με πάσα λεπτομέρεια την πρώτη τους εν Ελλάδι συναυλία και τα πάντα γύρω από το θρυλικό venue ΡΟΔΟΝ, από την χωρητικότητά του και τη διαρρύθμισή του μέχρι την ακουστική του. Και έλα εσύ μετά, να μου πεις για μουσικούς που «αγαπούν το ελληνικό κοινό».

Η βαθμολογία αφορά τους «μυημένους». Οι υπόλοιποι, κάνετε… «ό,τι σας φωτίσει». Ή και όχι, προχωράμε.

7,5 / 10

Δημήτρης Τσέλλος

DIRKSCHNEIDER – “Balls to the wall Reloaded” (Reigning Phoenix Music)

0
Dirkschneider

Dirkschneider

Έχω γράψει κατά καιρούς ότι δεν είμαι καθόλου σύμφωνος με την ιδέα επαναηχογράφησης κλασικών δίσκων για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο βασικός εξ αυτών είναι ότι θεωρώ ότι ένας δίσκος αποτυπώνει μία μπάντα σε μία δεδομένη χρονική στιγμή και ο κόσμος έχει συνδεθεί με τον συγκεκριμένο ήχο που δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να «αλλοιώνεται» από νέες παραγωγές και νέες γενικότερα εκτελέσεις. Επιπλέον, η συντριπτική πλειοψηφία των επαναηχογραφήσεων είναι κατώτερες του original υλικού.

Όταν πληροφορήθηκα, λοιπόν, ότι ο πολυαγαπημένος μου Udo Dirkschneider –μαζί με τον Peter Baltes, για να μην ξεχνιόμαστε- αποφάσισαν να επαναηχογραφήσουν το “Balls to the wall” ήμουν πάρα πολύ επιφυλακτικός καθώς μιλάμε για το αγαπημένο μου άλμπουμ των ACCEPT αλλά και για έναν heavy metal ογκόλιθο γενικότερα. Το πρώτο αρνητικό συναίσθημα μετριάστηκε κάπως με την είδηση ότι θα συμμετείχαν σε κάθε τραγούδι γνωστοί τραγουδιστές. Κάπως έτσι πάτησα το “play”…

To πρώτο πράγμα που κάνει τρομερή εντύπωση είναι ότι τόσο η φωνή όσο και η ερμηνεία του Στρατηγού είναι ανατριχιαστικά ίδια με το original “Balls to the wall” ενώ τα χαρακτηριστικά δεύτερα φωνητικά είναι ξανά παρόντα με τη φωνή του Baltes να ξεχωρίζει ενώ θα πρέπει να πω ότι και σε αυτό τον τομέα όλη η μπάντα κάνει εξαιρετική δουλειά και έτσι δεν υπολείπεται από το original. Το δεύτερο σημείο είναι η παρουσία όλων εκείνων των επιφανών μουσικών οι οποίοι δίνουν, σίγουρα, μία άλλη διάσταση στις αρχικές εκτελέσεις χωρίς να μπαίνω φυσικά στη διαδικασία συγκρίσεων. Τρίτο και πολύ σημαντικό είναι ότι ο Udo πήρε συνειδητά την ορθή απόφαση να μείνει πιστός στο κλίμα των πρώτων εκτελέσεων χωρίς καμία διάθεση πειραματισμού που θα απογοήτευε όλους τους οπαδούς.

Έτσι είναι πράγματι πολύ ωραίο να ακούς τον Petrozza να τραγουδάει με τον Στρατηγό το “Fight it back”, τον Kiske να αναδεικνύει περαιτέρω τη μελωδική διάσταση του “Losing more than you’ve ever had”, τη Doro να μαγεύει στο “Winter dreams”, τον Dee Snider να «φτύνει» με απίστευτη ενέργεια τους στίχους στο “Losers and winners” αλλά και τον Nils Molin από τους DYNAZTY να εντυπωσιάζει στο “Head over hills”. Τα ονόματα των Ripper, Biff, Broden, Eriksson και Danko Jones συμπληρώνουν το παζλ των καλεσμένων.

Το “Balls to the wall Reloaded” παίρνει από μένα θετικό πρόσημο όσον αφορά στη σύλληψη και ενσάρκωση του όλου εγχειρήματος. Ο Στρατηγός μαζί με τον Baltes καταφέρνουν και διατηρούν στο ακέραιο τη φρεσκάδα και τη μαγεία του τεράστιου αυτού δίσκου ενώ αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όλο το συγκρότημα για την αψεγάδιαστη δουλειά του. Η παρουσία όλων των προαναφερθέντων τραγουδιστών συνετέλεσε τα μέγιστα στην περαιτέρω ανάδειξη των θρυλικών συνθέσεων και ειλικρινά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους γιατί το έργο τους ήταν δύσκολο. Τώρα, αν με ρωτήσετε, ποιο από τα δύο άλμπουμ θα βάζω να ακούσω θεωρώ ότι θα ήταν παράλογο αν επέλεγα κάτι άλλο από το original για όλους τους ευνόητους λόγους. Αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο εδώ, έτσι…;

Σάκης Νίκας

ROTTING CHRIST – “35 years of evil existence – Live in Lycabettus” (Season Of Mist)

0
Rotting

Rotting

Πέρσι στις 29 Ιουνίου οι ROTTING CHRIST γιόρτασαν τα 35 χρόνια συνεχούς πορείας και τώρα ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσουν την ηχογράφηση εκείνης της βραδιάς. Προσπαθήσαμε με την ανταπόκρισή μας να σας μεταφέρουμε ό,τι έγινε εκείνη τη βραδιά που άνοιξαν οι VARATHRON, που είναι συνοδοιπόροι τους όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι το τρίτο επίσημο live άλμπουμ τους μετά το “Non serviam” που ηχογραφήθηκε το 2007 στο Gagarin, όπως και το “Lucifer over Athens” το 2013. Ακούγοντας αυτά τα live άλμπουμ και συγκρίνοντάς τα με αυτό που κυκλοφορεί τώρα, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι σε συναυλιακό επίπεδο ο ήχος τους είναι σχεδόν ίδιος, αν και έχουν επί σκηνής άλλο line up. Κι εδώ, λοιπόν, ο ήχος είναι ισορροπημένος και οι εκτελέσεις όλων των κομματιών άρτιες.

Ιδιαίτερη σημασία για ένα ακόμα live άλμπουμ τους είναι να προσέξουμε κυρίως τα κομμάτια των τριών τελευταίων τους δίσκων που δεν έχουν ηχογραφηθεί σε επίσημη live κυκλοφορία. Έτσι από το “Rituals” επέλεξαν το “Άπαγε Σατανά”, στο οποίο το κοινό πριν ξεκινήσει ακούγεται να τραγουδά για να ευχηθεί στον Σάκη Τόλη, που είχε τα γενέθλια του. Από το “The heretics” επέλεξαν τα “Dies Irae”, “Fire, God and fear” και αποκορύφωμα με το “The raven” που το κράτησαν για το τέλος του main set.

Η επιλογή τους να παίξουν μόνο το “Like father, like son” από το “Pro Xristou”, το τελευταίο άλμπουμ για το οποίο περιοδεύαν εκείνη την περίοδο και συνεχίζουν τώρα μαζί με τους SATYRICON και BEHEMOTH. Θα ήταν αναμενόμενο να παίξουν αρκετά κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ, όπως συνήθιζαν μέχρι τώρα σε κάθε περίοδο τους, όμως αυτό δεν συμβαίνει και σε αυτόν τον live δίσκο. Ο δίσκος που επικεντρώθηκαν είναι το “Κατά τον δαίμονα εαυτού” με 5 κομμάτια, ένδειξη ότι τον θεωρούν τον πιο αντιπροσωπευτικό της πορείας τους. Στο δεύτερο μέρος κάνουν μια αναδρομή στους πρώτους τους δίσκους, επιλέγοντας συγκεκριμένα κομμάτια που συνηθίζουν να επιλέγουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ξεχωριστή στιγμή στους πρώτους στίχους του “King of a stellar war” που αφήνει ο Σάκης Τόλης να τους τραγουδήσει το κοινό. Το medley “Shadows follow/Archon” ακούγεται ξεχωριστό και τα κομμάτια της Century Media περιόδου αποκτούν γι’ άλλη μια φορά τη σύγχρονη ηχητική τους. Όλα τα άλμπουμ της δισκογραφίας τους εκπροσωπούνται με έστω ένα κομμάτι εκτός από το “Khronos”, το οποίο μάλλον θεωρούν ότι δεν αξίζει να είναι μέρος του επετειακού setlist τους.

Το άλμπουμ έχει τη ροή της συναυλίας εκτός από τα κομμάτια της πρώιμης περιόδου τους. Έτσι το “The sign of evil existence” δεν παρουσιάζεται τελευταίο όπως ήταν μέρος του encore μαζί με το “Non serviam”, που δεν συμπεριλαμβάνεται στο live άλμπουμ όπως και το προηχογραφημένο “Gloria de domino inferni”. Ακόμα και με αυτές τις αλλαγές η ροή της ακρόασης δεν δημιουργεί υπόνοια αλλαγής στη σειρά των κομματιών. Στο “Societas Satanas” ξυπνούν μνήμες από εκείνη τη βραδιά με το μεγάλο moshpit και τον χαμό που επικράτησε και δύσκολα αποτυπώνεται ηχητικά, παρά μόνο αν το βιώσεις σε παρόντα χρόνο.

Η συναυλία βιντεοσκοπήθηκε και κάποια κομμάτια έχουν ήδη παρουσιαστεί στο YouTube μεταφέροντας ιδανικά το κλίμα εκείνης της βραδιάς. Χωρίς σκηνικά και χωρίς καλεσμένους, οι ROTTING CHRIST κατάφεραν να γεμίσουν τον Λυκαβηττό, γεγονός που κανείς από τους οπαδούς τους δεν θα πίστευε μέχρι και τη φρενήρη πορεία τους από το 2007 και μετά. Το “35 years of evil existence – Live in Lycabettus”, είναι η ένδειξη του τι είναι ικανοί ακόμα να κάνουν στις συναυλίες τους και το επιστέγασμα μιας πορείας που έχει φέρει οπαδούς από το ευρύτερο φάσμα του σκληρού ήχου στη χώρα μας. Μένει να δούμε ποιο θα είναι το μέλλον τους, μιας και η δισκογραφική τους πορεία δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής στα τελευταία τους άλμπουμ.

Λευτέρης Τσουρέας

IOANNIS: Πέθανε ο ελληνικής καταγωγής σχεδιαστής εκατοντάδων αγαπημένων εξωφύλλων…

0
Ioannis

Ioannis

Ο Ιωάννης Βασιλόπουλος, γνωστός απλώς ως Ioannis, ένας διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης και σχεδιαστής, έφυγε από τη ζωή.

Γεννημένος στην Αθήνα, Ελλάδα, ο Ιωάννης έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1967 και μεγάλωσε επηρεασμένος από τα κόμικς, τα κινούμενα σχέδια, την τέχνη του φανταστικού και τη μουσική. Η μουσική ενέπνευσε τον θαυμασμό του για τα εξώφυλλα δίσκων, ειδικά για τα έργα των Roger Dean και Storm Thorgerson (Hipgnosis). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο πανεπιστήμιο, δημιούργησε το πρώτο του εξώφυλλο δίσκου και σκηνοθέτησε το μουσικό βίντεο του συγκροτήματος ART IN AMERICA, το οποίο προβλήθηκε στο MTV το 1983. Το εξώφυλλο αυτό συμπεριλήφθηκε αργότερα στο βιβλίο “1000 Record Covers” του Michael Ochs. Τα έργα του Ioannis παρουσιάστηκαν επίσης στα βιβλία “Fade To Black” του Martin Popoff και “Get The Led Out” του Denny Somach, με πρόλογο της Carol Miller.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, δημιούργησε βραβευμένες καμπάνιες, λογότυπα και έργα τέχνης για πελάτες όπως οι Universal Music, Sony Music, Starz, IFC Films, EMI, Virgin και XM Satellite Radio. Ο Ioannis σχεδίασε επίσης πάνω από 350 εξώφυλλα δίσκων και merchandise για συγκροτήματα όπως οι DEEP PURPLE, ALLMAN BROTHERS, BON JOVI, URIAH HEEP, STYX, BLUE ÖYSTER CULT, DREAM THEATER, KING CRIMSON, Bob Weir, ALAN PARSONS PROJECT, STARSHIP, Yngwie Malmsteen, VOIVOD, BIOHAZARD, SEPULTURA, LYNYRD SKYNYRD, FATES WARNING, QUIET RIOT, Johnny Winter, EXTREME, Jon Anderson (YES), Michael Bolton και άλλους.

Οργάνωσε πολλές εκθέσεις έργων του στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνέχισε να πουλά τα έργα του παγκοσμίως μέχρι τον θάνατό του.

Από κάτω είναι η ανακοίνωση του θανάτου του, από την οικογένειά του…

Oι Turnstile για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στις 11 Ιουνίου στο Θέατρο Πέτρας!

0
Turnstile

Turnstile

11.06.2025

Θέατρο Πέτρας

EJEKT FESTIVAL presents

TURNSTILE

And it’s been so loooong!

Η προπώληση ξεκινάει την Πέμπτη 10.04 στις 12.00 το μεσημέρι.

To EJEKT Festival παρουσιάζει τους Turnstile για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στις 11 Ιουνίου στο Θέατρο Πέτρας!

Oι Turnstile είναι η τελευταία μεγάλη ελπίδα της κιθαριστικής μουσικής. Tο συγκρότημα από τη Βαλτιμόρη έχει κατορθώσει το ακατόρθωτο: να ανανεώσει και παράλληλα να επαναφέρει στο mainstream προσκήνιο το hardcore punk! Αυτό το έκαναν με το περίφημο “Glow Up”, το 3ο album τους που κυκλοφόρησε το 2021 και πλέον θεωρείται κλασικό. Όπως οι Refused με το “The Shape Of Punk To Come”, έτσι και οι Turnstile μας έδειξαν όχι απλά τις δυνατότητες αλλά και τις προοπτικές του αγαπημένου είδους τους.

Χάρη σε τραγούδια όπως τα “Blackout”, “Mystery”, “Holiday”, “Underwater Boi”, ο δίσκος τους έφερε εκατοντάδες εκατομμύρια streams, 3 υποψηφιότητες για Βραβεία Grammy (!) και μια από τις πρώτες θέσεις σε όλες τις σημαντικές λίστες με τα “Καλύτερα της Χρονιάς” (NPR, Rolling Stone, Pitchfork, Billboard, The FADER, κλπ).

Ασφαλώς οι Turnstile δεν είναι το συγκρότημα του ενός album. Μας είχαν δείξει τι πάνε να κάνουν ήδη από το 2018 και το “Time & Space”, όπου μέσα σε μόλις σε 25 λεπτά διάρκειας και τραγούδια όπως τα “Real Thing”, “Generator” και “Moon”, μας έδειξαν πώς η hardcore βάση μπορεί να μπολιαστεί με emo, nu-metal, alternative και πολλά άλλα στοιχεία. Καθόλου τυχαία και αυτός ο δίσκος ήταν από τους κορυφαίους εκείνης της χρονιάς σε πολλές λίστες και βρέθηκε στο νο1 του Kerrang!

Οι Turnstile είναι πια ένα όνομά που φιγουράρει στις κορυφές των line-ups των μεγαλύτερων φεστιβάλ του πλανήτη, μια τιμή που δεν σταματούν να δικαιώνουν, με τις έξοχες live εμφανίσεις τους που γίνονται σημείο αναφοράς. Όποιος δεν έχει ζήσει τα mosh-pits που φτάνουν από την μία άκρη του εκάστοτε venue ως την άλλη, ας ετοιμαστεί για μια μεγάλη έκπληξη. Οι υπόλοιποι, γνωρίζουν.

Το 2025 είναι το έτος της πολυαναμενόμενης δισκογραφικής επιστροφής τους, με το νέο άλμπουμ τους “Never Enough” να κυκλοφορεί στις 6 Ιουνίου. Στη συναυλία τους στο Θέατρο Πέτρας θα το παρουσιάσουν για πρώτη φορά ζωντανά, μαζί με υλικό από όλη τη δισκογραφία τους.

Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
49€ – 53€ – 58€

Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται αποκλειστικά από τo www.more.com, τα Public και το υπόλοιπο δίκτυο του More.
Οι πωλητές των εισιτηρίων χρεώνουν έξοδα διαχείρισης ανάλογα με το τιμολόγιό τους.

Πληροφορίες: www.detoxevents.gr

BLACKMORE’S NIGHT: Η σύζυγός του δηλώνει ότι ο Ritchie υπέστη έμφραγμα ενάμιση χρόνο πριν και έχει έξι stent

0
Blackmore

Blackmore

Η Candice Night, σύζυγος του Ritchie Blackmore εδώ και 17 χρόνια και σύντροφός του τα διπλάσια σχεδόν, μίλησε στην Dawn Osborne του “TotalRock” σχετικά με το ενδεχόμενο επιστροφής του θρυλικού κιθαρίστα των DEEP PURPLE και RAINBOW σύντομα στην Ευρώπη για ζωντανές εμφανίσεις με το μακροχρόνιο μουσικό τους project τους,  BLACKMORE’S NIGHT. Συγκεκριμένα δήλωσε:

«Όσον αφορά το να πετάξει κάπου με αεροπλάνο αυτή τη στιγμή, ο καρδιολόγος του Ritchie του έχει πει να το αποφύγει. Είχε υποστεί έμφραγμα πριν περίπου ενάμιση χρόνο. Έχει έξι stent στην καρδιά. Και δεν μπορώ να πιστέψω ότι κλείνει τα 80 στις 14 Απριλίου – είναι τρελό, γιατί δεν του φαίνεται, ούτε φέρεται σαν 80, αλλά κάποια στιγμή τα ιατρικά θέματα σε προλαβαίνουν. Οπότε πρέπει να φροντίζουμε να τον κρατάμε χαρούμενο και υγιή. Αντιμετωπίζει ουρική αρθρίτιδα και κάποια αρθριτικά, και φυσικά η μέση του ήταν πάντα πρόβλημα εδώ και χρόνια. Οπότε γίνεται όλο και πιο δύσκολο — είναι ζόρικο — αλλά έχω δει ανθρώπους νεότερους απ’ αυτόν σε αναπηρικά καροτσάκια πάνω στη σκηνή να παίζουν το set τους. Νομίζω απλώς ότι δεν θέλει ο κόσμος να τον βλέπει έτσι. Εγώ βλέπω και την άλλη πλευρά — από την πλευρά του θαυμαστή, πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα ήταν απλώς ευτυχισμένοι που βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη μαζί του και τον ακούν να παίζει ό,τι κι αν επιλέξει. Οπότε, έχουμε συνεχώς αυτή τη συζήτηση — ή μάλλον ‘διαφωνία’ θα την πω, αλλά ας πούμε ‘συζήτηση’.

Πρόσφατα ήταν ξανά στον καρδιολόγο του και του είπαν ‘ας βάλουμε τα ταξίδια με αεροπλάνο σε αναμονή’. Ελπίζουμε να το τακτοποιήσουμε αυτό και να αλλάξει η κατάσταση. Αλλά θα σας ενημερώσω αν αλλάξει.»

METALLICA: Το “Master of puppets” ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο streams στο Spotify

0
Metallica

Metallica

Το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ “Master of puppets” των METALLICA, ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο streams στο Spotify και οι ίδιοι προέβησαν στο ακόλουθο σχόλιο:

«Είμαστε ενθουσιασμένοι να μοιραστούμε πως το “Master of puppets” μπήκε επίσημα στο Billions Club του Spotify – Σας ευχαριστούμε!»

Το Billions Club είναι μια λίστα αναπαραγωγής που ξεκίνησε το 2020 και περιλαμβάνει όλα τα τραγούδια που έχουν ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο streams στην πλατφόρμα. Μετά την επίτευξη αυτού του ορόσημου, το Spotify απονέμει στους καλλιτέχνες την τιμητική πλακέτα του Billions Club.

Έτσι, το  “Master of puppets”, ήρθε να προστεθεί δίπλα σε άλλα θρυλικά κομμάτια που έχουν πετύχει αυτό το ορόσημο, όπως τα “Nothing else matters” και “Enter sandman”, των ιδίων, το “Dream on” των AEROSMITH, το “Eye of the tiger” των SURVIVOR, το “Dancing queen” των ABBA, το “Paradise city” των GUNS ‘N ROSES κ.α.

Μέχρι στιγμής, σχεδόν χίλια τραγούδια έχουν φτάσει το ένα δισεκατομμύριο streams στο Spotify.

Το “Master of puppets” γνώρισε νέα άνθηση στις Η.Π.Α. πριν τρία χρόνια, όταν συμπεριλήφθηκε στην 4η σεζόν της δημοφιλούς σειράς του Netflix “Stranger Things”. Η ανανεωμένη δημοτικότητα του τραγουδιού του 1986 το οδήγησε για πρώτη φορά στην ιστορία των METALLICA στα charts του Billboard Hot 100.

Ο Nathan East αποκάλυψε ότι έπαιξε μπάσο σε δίσκο των JUDAS PRIEST αντί του Ian Hill!!!

0
East

East

Αποδεικνύεται ότι ο θρυλικός session μπασίστας Nathan East (Eric Clapton, Stevie Wonder, Chick Corea κ.ά.) έπαιξε σε άλμπουμ των Judas Priest αντί του ιδρυτικού μπασίστα του συγκροτήματος, Ian Hill, κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του ’80.

Σύμφωνα με τον East σε νέα συνέντευξή του στο American Music Supply, έπαιξε σε κάποιο άλμπουμ των Judas Priest εκείνη τη δεκαετία: «Απ’ ό,τι φαίνεται, αφού το διάβασες κάπου, μάλλον έχει κυκλοφορήσει πλέον. Ήταν οι Judas Priest. Και ξέρεις, μερικές φορές κάποιοι πρέπει να πάνε σε κέντρο αποτοξίνωσης ή κάτι παρόμοιο, αλλά το σόου πρέπει να συνεχιστεί».

Ο East δεν ανέφερε σε ποιο άλμπουμ έπαιξε, αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι ο μπασίστας των Judas Priest, Ian Hill, βρισκόταν σε αποτοξίνωση το 1986. Οι Judas Priest ηχογράφησαν το άλμπουμ “Turbo” από τον Δεκέμβριο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1986, οπότε μπορεί να πρόκειται για αυτό.

Ο East εξήγησε γιατί τον κάλεσαν οι Judas Priest: «Κοίτα, είμαι υπέρ του να κάνουν όλοι το καλύτερο που μπορούν για να είναι καθαροί. Γιατί τότε οι άνθρωποι συνήθιζαν να κάνουν άγρια πάρτι. Πολλοί από τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζομαι σήμερα είναι καθαροί και νηφάλιοι εδώ και δεκαετίες».

«Που είναι πραγματικά σημαντικό, αν σκεφτείς ότι σε αυτή τη δουλειά… Ο κόσμος πιστεύει “ωραία, θα μπω μέσα και θα γλεντήσω όσο πιο άγρια μπορώ”. Αλλά όχι, δεν μπορείς. Πολύ σύντομα αυτό θα σε καταστρέψει».

«Και έχω δει πολλούς ανθρώπους… Έχω πολλούς φίλους που απλά δεν τα κατάφεραν. Έμειναν σε αυτό το μονοπάτι και τελικά δεν τα κατάφεραν. Ευτυχώς, πάντα εκτιμώ όταν βλέπω κάποιον να παίρνει το χρόνο του για να ζητήσει βοήθεια».

Συνέχισε: «Κι έτσι, ενώ εκείνος [σ.σ. ο Hill] έπαιρνε βοήθεια, το άλμπουμ ηχογραφούνταν — “Έλα να παίξεις;”».

Ο East είπε επίσης ότι δεν θυμάται σε ποιο άλμπουμ έπαιξε, αλλά του είχαν πει ότι το όνομα του Hill θα εμφανιζόταν κανονικά στους συντελεστές, και όχι το δικό του. Φαίνεται ότι οι Judas Priest ήταν επίσης πολύ αυστηροί στο να παίζει ακριβώς όπως θα έπαιζε ο Hill: «Ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις που έπρεπε να τελειώσουν την ηχογράφηση. Κάποιος μάλλον είπε, “Φέρ’ τον, καθώς πάει από το Record Plant στο Sunset Sound”».

«Πήγαμε λοιπόν εκεί. Ήταν διασκεδαστικό. Και το κρατήσαμε πολύ απλό. Γιατί αν έπαιζα κάτι σαν… [παίζει ένα μπασιστικό fill] Μου έλεγαν “Μην το παίξεις αυτό! Αυτός δεν θα το έπαιζε ποτέ. Κράτα το απλό…” [παίζει μια απλή γραμμή μπάσου σε ριζικές νότες] Ούτε καν ένα slide. Αλλά ήταν μια ωραία εμπειρία. Μια ωραία πρόκληση».

JUDAS PRIEST: Ο κιθαρίστας τους, Richie Faulkner, αποκαλύπτει ότι μετά από εγκεφαλικό που υπέστη, αντιμετωπίζει μόνιμη εγκεφαλική βλάβη

0
Faulkner

Faulkner

Ο κιθαρίστας των JUDAS PRIEST, Richie Faulkner, μίλησε ανοιχτά για τα σοβαρά προβλήματα υγείας και τις σωματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια, από τότε που υπέστη ανεύρυσμα και πλήρη διάσχιση αορτής κατά τη διάρκεια συναυλίας στο φεστιβάλ “Louder Than Life”,  το 2021 στο Κεντάκι. Οι γιατροί χρειάστηκαν περίπου 10 ώρες για να ολοκληρώσουν την πρώτη του επέμβαση, η οποία περιλάμβανε αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας και ανερχόμενης αορτής, επιτρέποντάς του τελικά να επιστρέψει στις περιοδείες.

Σε νέα του συνέντευξη στο PremierGuitar, ο Faulkner αναφέρθηκε στην ανάρρωσή του:

«Ξαναβγήκαμε στον δρόμο το 2022 και έκτοτε είμαστε συνεχώς σε περιοδεία. Όμως υπάρχει και κάποια… “παράπλευρη απώλεια”. Δεν το ξέρει πολύς κόσμος – μόνο οι πολύ κοντινοί μου. Ένα μήνα μετά το περιστατικό, είχα πάει βόλτα τον σκύλο με τη Mariah (σύντροφός του) και την κόρη μας, τη Daisy. Ξαφνικά το ένιωσα να έρχεται. Το πρόσωπό μου μούδιασε, δεν μπορούσα να μιλήσω. Η Mariah με κρατούσε να μην πέσω. Οι γείτονες έσπευσαν να βοηθήσουν.

Δεν αισθανόμουν άνετα να το πω μέχρι τώρα και θα εξηγήσω γιατί, είναι μεγάλη ιστορία. Πήγαμε στο νοσοκομείο, ήταν ένας μήνας από το χειρουργείο και είχα μπουχτίσει από τους γιατρούς, όμως επέστρεψα πάλι εκεί. Μου είπαν ότι επρόκειτο για ένα παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, δηλαδή μικρό εγκεφαλικό. Μου έδωσαν φάρμακα. Αργότερα, διαπιστώθηκε πως ήταν κανονικό εγκεφαλικό. Η Mariah πιστεύει ότι έπαθα ένα ακόμα μέσα στο ασθενοφόρο. Δεν θυμάμαι τίποτα. Θυμάμαι μόνο μερικά “μικρά” επεισόδια μετά, όπως όταν ήμουν στο μπάνιο και έπεσα. Το νοσοκομείο μου είπε ότι αυτά τα μικρά επεισόδια είναι προειδοποιητικά για κάτι πιο μεγάλο. Και έτσι έγινε: το σοβαρό επεισόδιο ήρθε ενώ περπατούσαμε με τον σκύλο. Το πρόσωπό μου είχε πέσει, δεν μπορούσα να μιλήσω. Ένιωθα σαν να με τραβάει ένα βάρος προς τα κάτω.

Περίπου έναν χρόνο αργότερα, έκανα και δεύτερη εγχείρηση ανοικτής καρδιάς,  επειδή υπήρχε διαρροή. Πίστευα πως όλα ήταν εντάξει, όμως μετά από αυτό, παρατήρησα προβλήματα στο δεξί μου χέρι και πόδι. Νόμιζα ότι έφταιγαν τα δαχτυλίδια μου, αλλά τελικά βρήκαν βλάβη στο αριστερό μέρος του εγκεφάλου – που επηρεάζει τη δεξιά πλευρά του σώματος.  Δεν παίζω κιθάρα με το πόδι, ευτυχώς, αλλά το χέρι είναι το “μοτέρ”. Όλα άρχισαν να εξηγούνται. Μετά από μερικά τεστ βρήκαν τη ζημιά. Έχω πραγματική βλάβη στον εγκέφαλο. Νόμιζα ότι είχα εγκεφαλική βλάβη πριν για πλάκα, αλλά τώρα είναι αλήθεια», είπε γελώντας πικρά.

Σχετικά με το γιατί δεν είχε μιλήσει νωρίτερα δημόσια, ο Faulkner εξήγησε:

«Μόνο λίγοι κοντινοί μου άνθρωποι το ήξεραν. Υπήρχε φόβος. Οι εταιρείες με εμπιστεύονται, οι οπαδοί επίσης. Δεν ήθελα να το μάθουν και να χάσουν την πίστη τους. Δεν ήθελα να φαίνομαι λιγότερο ικανός. Και με τους PRIEST, παίζεις σε ένα επίπεδο… παγκόσμιας κλάσης. Και εγώ δεν αισθανόμουν έτσι. Ένιωθα σαν απατεώνας. Σκεφτόμουν, ‘μια μέρα κάποιος θα το καταλάβει. Θα πουν ότι δεν παίζω όπως παλιά’. Όταν ηχογραφούσαμε το “Invincible Shield”, δεν μπορούσα να παίξω αυτά που είχα γράψει στα demo.

Με τους ELEGANT WEAPONS στην περιοδεία του 2023, ένιωθα, ‘δεν μπορώ να το κάνω αυτό πια, τι συμβαίνει;’. Και όσο πιο πολύ εξασκούμουν, τόσο χειρότερα πήγαινε. Συνήθως βελτιώνεσαι όταν προπονείσαι. Εγώ χειροτέρευα.»

Θυμίζουμε ότι ο κιθαρίστας ενσωματώθηκε το 2011 στους JUDAS PRIEST ως αντικαταστάτης του K.K Downing.

“Retro shrines and vintage graves…” – A GRAVEYARD retrospective

0
Graveyard

Graveyard

Όταν οι Σουηδοί doom/stoner rockers NORRSKEN διαλύθηκαν το 2000, μετά από μόλις ένα single κάποια demos, δύο μπάντες δημιουργήθηκαν από τις στάχτες τους. Η μια αμέσως, όταν ο Magnus Pelander έφτιαξε τους WITCHCRAFT. H άλλη, θα έπρεπε να περιμένει έξι χρόνια, μέχρι οι Joakim Nilsson και Rikard Edlund να βρουν τον Axel Sjöberg και τον Truls Mörck και να σχηματίσουν τους GRAVEYARD, στην ανάγκη τους να παίξουν ευθύ, «παλιακό» rock. Οι GRAVEYARD όχι μόνο πέτυχαν, αλλά λογίζονται ως σημείο αναφοράς στην όλη αναβίωση του retro, late 60s – late 70s rock/metal.

Το έχω ξαναπεί, η αναβίωση αυτή, η «αναγέννηση» μιας όχι απλά «χρυσής» αλλά πλατινένιας δεκαετίας για τον ευρύτερο «σκληρό» ήχο, όπου μπήκαν όλες μα όλες οι βάσεις για την μετέπειτα πορεία του, ήταν ένα από τα καλύτερα και πλέον αναζωογονητικά πράγματα που θα μπορούσαν να συμβούν. Μέσω αυτού, ήρθαν πολλοί νέοι ακροατές σε έμμεση και αργότερα άμεση επαφή με εποχή και τα συγκροτήματά της, που τους φαίνονταν παρωχημένα, ξεπερασμένα και καθόλου ενδιαφέροντα. Κι αν δε με πιστεύεις, ρώτα πχ τον King Diamond, να σου πει τη γνώμη του για το «φαινόμενο GHOST».

Κλείνω το μάτι όλο νόημα και συνεχίζω.

Από την εποχή των πρώτων τους live shows και του demo το οποίο όταν «ανέβασαν» στην σελίδα τους στο Myspace έγινε η αιτία να τους ανακαλύψει ο Tony Presedo, ιδρυτής της Tee Pee Records, έχει κυλήσει μπόλικο νερό στο αυλάκι για τους GRAVEYARD. Το ενθουσιώδες ντεμπούτο που έφερε το όνομά τους (Graveyard) έδωσε την σκυτάλη στο αριστουργηματικό “Hisingen blues” και αυτό έφερε τον πρώτο χαμό στα charts, μια sold out ευρωπαϊκή headlining club περιοδεία, ένα βραβείο Grammy, και τις λίστες με τα “best of 2011” να υποκλίνονται η μια μετά την άλλη… Τελικά, το ότι οι GRAVEYARD απέκτησαν εκείνη την εποχή τη δική τους μάρκα μπύρας, ήταν το πλέον αμελητέο!

Έκτοτε, ακολούθησαν εξαιρετικοί δίσκοι. Το Lights out (2012), ένα απίστευτα ενεργητικό και γεμάτο «ηλεκτρισμό» άλμπουμ, για μια αρκετά μεγάλη μερίδα οπαδών, ίσως και να ξεπέρασε το απίστευτο “Hisingen blues”. Μετά από αυτό, το 2015, ήρθε το «φευγάτο» “Innocence & Decadence”, άλλο ένα εξαίσιο δείγμα «παλιακού» rock, που είχε να «κονταροχτυπηθεί» με τα προηγούμενα δύο αριστουργήματα, ηττήθηκε, αλλά έδωσε έναν σπουδαίο αγώνα! Ακούσαμε και για πρώτη φορά (gospel) γυναικεία φωνητικά στους GRAVEYARD με τούτο το άλμπουμ, ακούσαμε και έναν (περίπου) blast beat ρυθμό στα τύμπανα στο “From a hole in the wall”, τι άλλο να κάνουν οι τύποι; Να καταπιούν σπαθιά;

Με το Peace (2018), οι GRAVEYARD επανήλθαν μετά από βραχύβια παύση κι έκαναν μια γενικότερη «σούμα» της μέχρι τότε καριέρας τους, συγκεντρώνοντας στοιχεία από κάθε δίσκο, για να έρθει το μελαγχολικό, εσωστρεφές “6” (2023) να μας «πήξει» στο συναίσθημα. Όλα τα παραπάνω, καθιέρωσαν τους GRAVEYARD σαν ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα groups του λεγόμενου “vintage rock” κινήματος. Οι LED ZEPPELIN, οι CREAM, οι GRAND FUNK RAILROAD, οι BLACK SABBATH, οι BLUE CHEER, η Janis Joplin και ο Jimi Hendrix, όλοι αυτοί οι τιτάνες του παρελθόντος και άλλοι τόσοι, βρήκαν ξανά, μέσω των Σουηδών, χώρο στους ακροατές του «σήμερα», «φόρεσαν ολοκαίνουργια ρούχα» και εκτιμήθηκαν εκ νέου, ή και για πρώτη φορά!

Γιατί οι GRAVEYARD δεν «αναμάσησαν» ποτέ και δεν αντέγραψαν!

Ως οπαδοί οι ίδιοι που εκτίμησαν και μελέτησαν σε βάθος το rock, μπόλιασαν τη μουσική τους με όλη εκείνη την πρωτότυπη μοναδική μαγεία, χωρίς click tracks, «ψεύτικα» τύμπανα, autotune ή «κόλπα στο στούντιο». Μόνο ψυχή, μαζί με την όπως πάντα, προ-απαιτούμενη καλή τεχνική κατάρτιση (Σουηδοί, γαρ). Όσο για τις συναυλίες τους, σαν αυτή που θα απολαύσουμε στις 12 Απριλίου στο FLOYD; Φίλε μου, όσες φορές κι αν έχουν έρθει, δεν πρόκειται ποτέ να τους βαρεθούμε. Κάθε τους εμφάνιση είναι μια rock γιορτή!

Και να ξέρεις, ανυπομονώ!

Δημήτρης Τσέλλος

Διάθεση εισιτηρίων:

  • Τηλεφωνικά στο 2117700000
    • Online more.com / Floyd.gr
    • Φυσικά σημεία: Καταστήματα Νova, Public, Ευριπίδης, Yoleni’s, Viva Spot Τεχνόπολης

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece