"/>
Για περισσότερο από μια δεκαετία, αυτός ο δίσκος υπήρχε ως ένας μύθος στον εκτενή κατάλογο του Devin Townsend—ένα project που ο ίδιος επανειλημμένα περιέγραφε ως το «έργο της ζωής» του. Τώρα που είναι επιτέλους εδώ, το αποτέλεσμα είναι ακριβώς αυτό που θα περίμεναν οι θαυμαστές του: μεγαλοπρεπές, επικό, βαθιά προσωπικό και περιφρονητικό ως προς τη συμβατική σύνθεση τραγουδιών. Πρόκειται για μια πλήρως ορχηστρική και χορωδιακή rock opera που εξερευνά τη μεταμόρφωση, την αυτοαποδοχή και την επώδυνη διαδικασία της αποβολής του παλιού εαυτού.
Αντί να προσφέρει μια ακόμη συλλογή τραγουδιών progressive metal, ο Townsend δημιούργησε κάτι που πλησιάζει περισσότερο σε μια θεατρική εμπειρία. Μεγαλοπρεπείς ορχηστρικές ενορχηστρώσεις, χορωδίες, ηλεκτρονικές υφές, κινηματογραφικά ενδιάμεσα και περιστασιακές εκρήξεις μεταλλικής επιθετικότητας, συνυφαίνονται σε μια συνεχή αφήγηση. Το άλμπουμ συχνά μοιάζει περισσότερο με soundtrack μιας φανταστικής ταινίας παρά με ένα παραδοσιακό rock δίσκο.
Αυτό που κάνει το δίσκο αξιοσημείωτο είναι η φιλοδοξία του. Λίγοι καλλιτέχνες θα επιχειρούσαν έναν διπλό δίσκο 24 κομματιών που θα περιλαμβάνει μια συμφωνική ορχήστρα (North Netherlands Symphony Orchestra) και χορωδίες ηχογραφημένες σε διάφορες χώρες, και ακόμη λιγότεροι θα μπορούσαν να το κάνουν να ακούγεται συμπαγές και ισορροπημένο.
Από την άλλη, μιλάμε για ένα δίσκο που απαιτεί την απόλυτη συγκέντρωση του ακροατή, με σχετικά λίγα ανεξάρτητα τραγούδια, hooks ή riffs που εντυπώνονται αμέσως στη μνήμη. Εάν περιμένετε την αμεσότητα άλμπουμ όπως το “Addicted!” ή το “Epicloud” μπορεί και να απογοητευτείτε λίγο.
Ωστόσο, αυτά τα μειονεκτήματα μάλλον φαίνονται ασήμαντα όταν τα βλέπουμε σε σχέση με το ευρύτερο επίτευγμα του άλμπουμ. Ο Townsend ανακηρύσσει τον εαυτό του ασυμβίβαστο, δεν απλοποιεί ποτέ τον εαυτό του και δεν ζητά ποτέ συγνώμη για την υπερβολική του φιλοδοξία. Σε μια εποχή που πολλά άλμπουμ έχουν σχεδιαστεί για αποσπασματική ακρόαση ή ως ένα απλώς μουσικό υπόστρωμα καθώς κάνουμε κάτι άλλο, ο Townsend δημιούργησε κάτι που επιβάλλεται να ακούγεται αδιάκοπτα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Το άλμπουμ αντιπροσωπεύει την αποκορύφωση της μουσικής και θεματικής ταυτότητας του Townsend: χάος και τάξη, χιούμορ και ειλικρίνεια, heavy metal και ήρεμες μελωδίες, το ψάξιμο και αποδοχή του εαυτού. Το αν τελικά θα αποτελέσει το αριστούργημά του θα παραμείνει υπό συζήτηση (ακόμα και υπό αμφισβήτηση) για πολύ καιρό, αλλά αναμφίβολα μιλάμε για ένα δίσκο-σταθμό στην καριέρα του.
9,5 / 10
Γιώργος Γκούμας
