"/>
Μετά την τεράστια επιτυχία των “Keeper of the Seven Keys”, οι HELLOWEEN μπαίνουν στις αρχές των 90s στην πιο δύσκολη φάση της καριέρας τους. Η δημιουργικότητα αλλά και η δημοτικότητά τους μετά την φυγή του Kai Hansen έχει μειωθεί αρκετά, το “Pink Bubbles Go Ape” και κυρίως το “Chameleon” απομακρύνουν σημαντικά την μπάντα από την μουσική ταυτότητα που τους καθιέρωσε, χωρίς να είναι απαραίτητα άσχημα άλμπουμ (το αντίθετο θα έλεγα), και βρισκόμαστε στο σημείο που το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει συνέχεια, αλλά αν μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση. Στα mid 90s εξάλλου πολλές μπάντες που μεγαλούργησαν στα 80s πέρασαν αντίστοιχη κρίση.
Η αποχώρηση του Michael Kiske μετά το “Chameleon” σηματοδοτεί το οριστικό τέλος της πρώτης εποχής των HELLOWEEN. Η επιλογή του Weiki να φέρει τον Andi Deris στο συγκρότημα όμως αλλάζει ριζικά τα δεδομένα. Δεν προσπαθεί να αντικαταστήσει ούτε δεν προσπαθεί να μιμηθεί τον Kiske, αλλά φέρνει μια εντελώς φρέσκια hard rock / melodic metal προσέγγιση που οδηγεί τη μπάντα σε νέους δρόμους. Παράλληλα, οι Michael Weikath και Roland Grapow αρχίζουν να λειτουργούν ως ένα πιο κατασταλαγμένο κιθαριστικό δίδυμο, ενώ η προσθήκη του drummer Uli Kusch που μόλις είχε πάρει «μεταγραφή» από τους GAMMA RAY του -στην απέναντι όχθη τότε- Kai Hansen δίνει μια πραγματικά “μοντέρνα” ρυθμική βάση: πιο σφιχτή, πιο τεχνική, πιο επιθετική.
Το “Master of the Rings” δεν λειτούργησε απλώς ως ένας ακόμη HELLOWEEN δίσκος αλλά ως το πρώτο επεισόδιο του επόμενου κύκλου της τεράστιας ιστορίας τους, η εκκίνηση της Deris era. Ενώ μάλιστα υπάρχει σαφής επιστροφή σε πιο heavy ήχο, το συγκρότημα ψάχνει να επιστρέψει στην Keeper αισθητική αλλά με μια νέα πλευρά στον ήχο τους: πιο mid tempo, πιο κοντά στο hard rock, ταυτόχρονα όμως άλλοτε πιο σοβαροί και άλλοτε πιο χαλαροί πάντα με την κλασική HELLOWEEN αισθητική. Αν σήμερα ζούμε την ωραιότερη εποχή της μπάντας με το reunion με Kiske/Hansen και την ταυτόχρονη συνύπαρξη με τους «νεότερους» Deris/Loble/Gerstner φυσικά με την εγγύηση των μόνιμων μελών Weikath/Grosskopf, το πιστώνουμε σε μεγάλο βαθμό στο “Master of the Rings” που έδωσε νέα ζωή στο σχήμα στην πιο δύσκολη εποχή της καριέρας τους.
Πάμε να δούμε πώς κατατάσσουμε τα κομμάτια σε αξιολογική σειρά.
The “Master of the rings” countdown:
- “Take Me Home” (4:25)
Rock n roll κατεύθυνση, βασική ιδέα αρκετά απλή, κάπως παραπέμπει στο στυλ αντίστοιχων ασμάτων του “Chameleon”, ίσως αποτελεί το μόνο τραγούδι που ενώνει το “Master of the Rings” με τον αμέσως προηγούμενο δίσκο. Το συγκεκριμένο track του Roland Grapow έμεινε στην αφάνεια και ελάχιστοι το θυμούνται σήμερα.
- “Still We Go” (5:09)
Η βασική ιδέα είναι σχετικά επίπεδη για HELLOWEEN standards και το refrain δεν καταφέρνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον. Συνθετικά δεν ξεχωρίζει, του λείπει εκείνη η κεντρική μελωδία που θα το έκανε να κολλήσει στο μυαλό. Μια ακόμη σύνθεση του Grapow που παρέπεμπε σε διαφορετικό ήχο από αυτόν που επιθυμούσε η fan base των HELLOWEEN, τραγούδι ελαφρώς καλύτερο του “Take me Home”.
- “The Game Is On” (4:40)
Παιχνιδιάρικο, με… Game Boy εισαγωγή, άμεσο και με πιο ανάλαφρη διάθεση. Εδώ οι HELLOWEEN δείχνουν ότι δεν φοβούνται να αφήσουν την “σοβαρότητα” πίσω και να παίξουν πιο απλά. Τραγούδι που θυμίζει το κλίμα κομματιών όπως το “Rise and Fall” ή ακόμη και του “Dr. Stein” -κυρίως στιχουργικά- κάτι που λειτουργεί θετικά. Ο Weikath με το συγκεκριμένο άσμα ανεβάζει το επίπεδο του άλμπουμ.
- “In the Middle of a Heartbeat” (4:30)
Κομμάτι με έντονη συναισθηματική φόρτιση και εξαιρετική ερμηνεία από τον Deris. Θυμίζει αρκετά τα solo άλμπουμ του Andi, άσμα που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, βασίζεται στο συναίσθημα και το κρατάει μέχρι το τέλος.
- “Why?” (4:11)
Και εδώ η ερμηνεία του Deris είναι απόλυτα συναισθηματική και μελοδραματική. Ωστόσο, συγκρινόμενο με τις μεγάλες μπαλάντες της μπάντας, κάπως είναι ένα κλικ πιο κάτω. Το τραγούδι προωθήθηκε τότε αρκετά από το συγκρότημα ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι HELLOWEEN στην εποχή του pumpkins united reunion το επέλεξαν να ακουστεί ως ντουέτο Deris/Kiske.
- “Irritation” (1:14)
Μια ωραιότατη ορχηστρική συμφωνική εισαγωγή του Weikath που παραπέμπει απευθείας στα “Keepers…” και δίνει το μήνυμα της μεγάλης επιστροφής.
- “Mr. Ego (Take Me Down)” (7:02)
Το πιο φιλόδοξο κομμάτι του δίσκου έχει την υπογραφή του Roland Grapow. Εκτεταμένη δομή, πολλές αλλαγές, και σχεδόν progressive προσέγγιση. Τραγούδι – προπομπός του “The Dark Ride” (2000), επική ατμόσφαιρα, εξαιρετική δουλειά στα drums, στις κιθάρες, στα πάντα. Υπήρξε τότε η φήμη ότι γράφτηκε για την αποχώρηση του Kiske.
- “Perfect Gentleman” (3:53)
Το πρώτο πραγματικό hit της Deris εποχής. Παιχνιδιάρικο, ειρωνικό, με έντονη μελωδία και ένα refrain που μένει αμέσως. Τελικώς έγινε από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της νέας -τότε- περιόδου των HELLOWEEN, τραγούδι που η εισαγωγή του ξεσηκώνει μέχρι και σήμερα τους οπαδούς στις περιοδείες της μπάντας.
- “Secret Alibi” (5:49)
Yπέροχες μελωδίες, χαβαλεδιαρικος αλλά και συναισθηματικός τόνος, ένα υπέροχο κομμάτι της Deris era. Ξεχωρίζει κυρίως για το παιχνιδιάρικο παίξιμο στις κιθάρες και για το γεγονός ότι σου μένει από την πρώτη στιγμή στο μυαλό όταν το ακούς. Κρίμα που δεν το παίζουν στα live.
- “Where the Rain Grows” (4:46)
Στο συγκεκριμένο track η μπάντα βρίσκει τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Το riff έχει καθαρή HELLOWEEN ταυτότητα, το refrain είναι δυνατό και η συνολική δομή δείχνει μια μπάντα που αρχίζει να ξαναπατάει γερά στα πόδια της. Έγινε αμέσως hit τότε, και όχι άδικα.
- “Sole Survivor” (4:33)
Tραγούδι δηλωτικό της νέας εποχής του σχήματος με τον Andi Deris στο μικρόφωνο. Απίθανη ενέργεια, συναισθηματική ένταση και πολύ καλή κιθαριστική συνεργασία Weikath/Grapow. Το refrain είναι άμεσο και λειτουργικό και το κομμάτι συνολικά δείχνει ότι οι HELLOWEEN μπορούν ακόμα να γράψουν “anthemic” υλικό χωρίς τον Kiske.
Δημήτρης Μελίδης
