"/>
Με το μυαλό ακόμα να είναι θολό από τις μπύρες, το σώμα να πονάει από το mosh pit, τον αυχένα να θυμίζει ότι το head banging δεν το σηκώνω όπως παλιά, σχηματίζεται μόνο ένα χαμόγελο και λέω, τι ζήσαμε για ακόμα μία φορά αυτό το καλοκαίρι. Η Πλατεία Νερού για ακόμα μία φορά γεμάτη. Κόσμος χαρούμενος, παρέες που ανταμώνουν μετά από καιρό ή και που σχεδίαζαν όλο τον χειμώνα τις οικονομίες τους για να ανταπεξέλθουν στη καλοκαιρινή επέλαση των συγκροτημάτων.
Θα επικεντρωθώ στην 9η του Ιουλίου, που η αλήθεια είναι, για πολλούς από εμάς, ήταν μία βραδιά που περιμέναμε πολλά χρόνια, σχεδόν 30 χρόνια για τους PANTERA (Dimebag θα είσαι για πάντα εδώ) και άλλα 20 χρόνια για τους TRIVIUM. Σε αυτή την ημέρα λοιπόν, κλήθηκαν να προθερμάνουν το κοινό οι BODYSNATCHER. Οι BODYSNATCHER είναι από τις περιπτώσεις, προσωπικά, που πάω να γνωρίσω στη συναυλία, καθώς δεν είχε τύχει να ασχοληθώ καθόλου μαζί τους πριν το live.
Μιλάμε για ένα αμερικάνικο deathcore συγκρότημα από τη Florida, έχοντας κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ μέχρι στιγμής. Την ώρα της εμφάνισής τους, λογικό αν σκεφτούμε ότι ήταν Πέμπτη, με κίνηση στους δρόμους, με τους περισσότερους να έχουν ξεκινήσει για το festival εκείνη την ώρα, ο κόσμος δεν ήταν αρκετός, αλλά δεν τον λες και λίγο, καθώς μία αρκετά σημαντική εστία μπροστά στη σκηνή υπήρχε για να τους υποδεχτεί.
Το συγκρότημα στη σκηνή επάνω φαινόταν αρκετά δεμένο. Ο τραγουδιστής Kyle Medina χάριζε πόνο στην κυριολεξία και πολλά κομμάτια από το λαρύγγι του έμειναν επάνω στο μικρόφωνο, έδινε πολύ συχνά το σύνθημα για mosh pit και προσπαθούσε να ζεστάνει το κοινό. Η αλήθεια είναι ότι το είδος αυτό που παίζουν οι BODYSNATCHER, εμένα δεν μου κάνει κανένα κλικ. Σίγουρα υπάρχουν οπαδοί αυτού του ήχου και όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις του κοινού, υπήρχε μία μερίδα κόσμου που τους χάρηκε. Κατά τα δικά μου γούστα όμως, θεωρώ πως, λόγω μουσικής κυρίως, ήταν η πιο αδύναμη στιγμή της ημέρας. Η απουσία riff, έστω μιας μελωδίας ρε αδερφέ, δημιουργούσε ένα σύνολο τραγουδιών που έμοιαζαν ίδια και μονότονα. Σε κάθε περίπτωση, οι BODYSNATCHER την ίδρωσαν την φανέλα και υπήρχε κόσμος που πέρασε καλά μαζί τους και αυτό έχει σημασία. Το πάρτι όμως ήρθε για τα καλά να φουντώσει λίγο μετά, καθώς οι TRIVIUM ήταν αυτοί που θα έριχναν το αναμμένο σπίρτο επάνω σε πετρελαιοπηγή.
Δημήτρης Μπούκης
Πριν το live, ήθελα πολύ να δω (επιτέλους!!!) τους TRIVIUM για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μετά το live τους, θέλω ακόμα πιο πολύ να τους ΞΑΝΑδούμε στη χώρα μας, σε ένα δικό τους show, σε κλειστό χώρο (αν αυτό είναι εφικτό οικονομικά) κατά προτίμηση!
Τόσο καλοί ήταν οι TRIVIUM χθες. Αν βγάλουμε από την εξίσωση την ιστορία, τα τραγούδια, τα συναισθήματα, τα πάντα όλα και επικεντρωθούμε καθαρά και μόνο στην απόδοση και την ενέργεια, προσωπικά, είναι μέχρι στιγμής η κορυφαία εμφάνιση του φετινού Release, όσον αφορά το μεταλλικό σκέλος του. Τι απόλυτο δεκάρι ήταν αυτό; Τους βοήθησε ο πολύ καλός ήχος (τον οποίο τον επηρεάζεις κι εσύ με το παίξιμό σου φυσικά), αλλά και οι τέσσερις ήταν υπέροχοι παικτικά. Το να έχεις main φωνή τον Matt Heafy και δύο «δεύτερες» φωνές που σε σημεία ήταν εν δυνάμει πρώτες, στα πρόσωπα των Corey Beaulieu και Paolo Gregoletto, είναι οριακά cheat! Πέραν του παικτικού τους σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα. Ε, όταν κουμπώνει και ένας Alex Rudinger στα τύμπανα, πως να μην βγαίνεις «CD» που λέμε. Ή Spotify… δεν ξέρω, μην είμεθα και μπούμερς!
Πάνω από όλους όμως, ο Matt Heafy. Ο άνθρωπος το ζούσε στο έπακρο, το απολάμβανε στο έπακρο και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ένιωθες πραγματικά πως ότι έλεγε για τη χώρα, για εμάς, το εννοούσε απόλυτα και δεν ήταν μέρος της παράστασης όπως συμβαίνει κατά κόρον. Πόσες φορές είπε ότι το κυνηγούσαν 20 χρόνια να έρθουν. Ότι ήταν 3 μέρες εδώ και χάρηκε την κάθε στιγμή (ειδικά το φαΐ όπως μας έδωσε να καταλάβουμε για τα καλά και ίσως φταίει ότι τον λες και τριτοξάδερφο του Κοντιζά). Πραγματική απόλαυση να τον βλέπεις να το χαίρεται με την ψυχή του, να προσπαθεί να μιλήσει Ελληνικά που το κατάφερε με μεγάλη επιτυχία και όχι με ένα «ευχαριστώ», αλλά με ολόκληρες προτάσεις και εννοείται στη δουλειά του να είναι απόλυτος επαγγελματίας.
Όταν ξεκινάει το live με “Pull hard on the strings of your Martyr”, ξέρεις ότι θα πάει καλά. Όταν έχει φτάσει στο αποθεωτικό κλείσιμο με το “In waves” έχοντας περάσει μεταξύ άλλων “Until the world goes cold”, “The heart from your hate”, “Down from the sky”, Throes of perdition” και “Strife” μεταξύ άλλων και με τέτοια απόδοση, ε, δεν πήγε καλά, πήγε υπέροχα!
Ακόμα πιο ωραίο, το ότι φάνηκε πως οι TRIVIUM δεν ήταν απλά η μπάντα πριν τους PANTERA, αλλά μία σπουδαία μπάντα με τον (πολύ) δικό της κόσμο. Αυτό μαρτυρά η συμμετοχή, το τραγούδι, η όλη στάση του κοινού, από το οποίο κέρδισαν σίγουρα νέους οπαδούς. Που προφανώς είναι σπουδαία μπάντα, απλά ποτέ δεν ξέρεις ακριβώς την ανταπόκριση που έχει κάποιος στη χώρα αν δεν δεις live.
Ήταν από πριν super το πακέτο, στη θεωρία, αποδείχθηκε και στην πράξη. Μακάρι να τους δούμε ξανά σύντομα στη χώρα μας. Εξαιρετικοί!!!
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Το εκνευριστικό ψιλόβροχο σταμάτησε και όλα ήταν έτοιμα για να υποδεχτούμε τους πολυαναμενόμενους headliners της βραδιάς. Στο διάλειμμα τα matrix εκατέρωθεν της σκηνής έδειχναν και video από μια unplugged συναυλία που έκανε φωνητικά ο Phil Anselmo με κουστούμι. Πέντε λεπτά πριν πέσει το πανί με το λογότυπο των PANTERA που έκρυβε το εντυπωσιακό stage, ένα video με στιγμές αλλοφροσύνης από τα 90s μέχρι να εμφανιστούν οι φιγούρες του Dimebag Darrell και του Vinnie Paul.
Τα σκηνικά ήταν επιβλητικά με τις φωτιές να ξεπροβάλλουν πίσω από το drum kit, ο ήχος εξαρχής πεντακάθαρος και δυνατός, αλλά η επιλογή να ξεκινήσουν με κομμάτι από το τελευταίο τους άλμπουμ (“Hellbound”) δεν ξεσήκωσε τον κόσμο. Με το “A new level” που ακολούθησε ξεκίνησε ουσιαστικά ένα καταιγιστικό 90λεπτο που δικαιολόγησε πλήρως τον χαμό που γίνεται όπου παίζουν. Ο κόσμος να τραγουδάει και ο Anselmo να ξεμπλοκάρει και να αρχίζει να μιλάει ανάμεσα στα τραγούδια.
Κομβικό σημείο στην εξέλιξη της συναυλίας ήταν το “Becoming”, στο οποίο το κοινό τραγουδούσε με τέτοια ένταση που έκανε τον Anselmo να αφήσει το μικρόφωνο για να απολαύσει το σκηνικό. Στο solo η μορφή του Dimebag ακολουθούσε τον Zakk Wylde, προκαλώντας συγκίνηση. Από εκείνο το σημείο και μετά η συναυλία απέκτησε μυθικές διαστάσεις με τα πιο γνωστά κομμάτια των PANTERA να διαδέχονται το ένα μετά το άλλο.
Στο “I’m broken” έγινε ο πρώτος χαμός και στο καταιγιστικό “Suicide note part 2” άρχισαν πραγματικά τα πράγματα να ξεφεύγουν με το “5 minutes alone”. Στο “This love” ο Anselmo φάνηκε γήινος στα καθαρά φωνητικά του, τα οποία δεν κατάφερε να αποδώσει όπως παλιά. Κακά τα ψέματα τα χρόνια έχουν περάσει (μαζί με τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε) και αυτό ήταν εμφανές και στην στατικότητά που πάνω στη σκηνή, όσο κι ότι πλέον έπινε νερό και όχι όπως πριν αλκοόλ. Ήταν, όμως, εμφανώς χαρούμενος με τις αντιδράσεις του κοινού και η απόδοσή του στα επιθετικά φωνητικά ήταν πειστική. Παρακινούσε αρκετές φορές το κοινό να πάρει μια βαθιά ανάσα πριν από κάποια τραγούδια και ήταν λαλίστατος. Ρώτησε το κοινό για το πόσοι είναι νέοι οπαδοί των PANTERA και στην μεγάλη ανταπόκριση που προέκυψε είπε «έχετε δεχτεί καλή εκπαίδευση από την οικογένεια».
Ο Zakk Wylde είχε το πιο δύσκολο έργο, μιας και έπρεπε να αποδώσει τόσο ηχητικά, όσο και εκτελεστικά τα κιθαριστικά μέρη του Dimebag Darrell. Το γεγονός ότι το κάνει για τόσα χρόνια έχει αποδείξει ότι έχει καταφέρει να κερδίσει και τους πιο απαιτητικούς οπαδούς των PANTERA. Τα solos αποδόθηκαν με τον δικό του τρόπο, κάτι αναμενόμενο αν αναλογιστεί κανείς το hard n heavy υπόβαθρο του τόσο με τον Ozzy, όσο και με τους BLACK LABEL SOCIETY. Στα ρυθμικά μέρη, όμως, ηχητικά και σε επίπεδο απόδοσης ήταν η καλύτερη προσομοίωση στην εκτέλεση, αλλά και στον ήχο που είχαν οι PANTERA επί σκηνής στα 90s.
Ο Rex Brown μαζί με τον Charlie Benante γέμιζαν ιδανικά τον ήχο τους όποτε σόλαρε ο Zakk Wylde. Αυτό έδειξε την αξία του πρώτου σαν μπασίστα και του δεύτερου που έπαιζε τα μέρη του Vinnie Paul με φοβερή ενέργεια. Χωρίς αμφιβολία ο Vinnie Paul ήταν τρομερός στη δύναμη τόσο στα πόδια, όσο και στα χέρια, δίνοντας φοβερό ρυθμό στα κομμάτια των PANTERA. O Benante κατάφερε να ακολουθήσει τον τρόπο παιξίματός του, αφήνοντας στην άκρη το προσωπικό του στυλ που είναι πιο πολύπλευρο με τους ANTHRAX.
Όπως είπε και ο Anselmo είχαν breakthrough κομμάτια όπως το “Mouth of war”, το οποίο τους γιγάντωσε λόγω του video clip που γύρισαν. Το “10s” ήταν η ήρεμη στιγμή όλου του set τους και συνάμα η πιο συγκινητική στιγμή της συναυλίας, γιατί προβάλλονταν ταυτόχρονα video με στιγμές της τετράδας στα 90s. Πολλές από αυτές προκαλούσαν γέλιο με τις καταστροφές σε δωμάτια ξενοδοχείων και τρέλες πριν ανέβουν στη σκηνή. Ξεχώρισα το τρέξιμο του Dimebag με την κιθάρα του στην παραλία και το ίδιο βάψιμο με του Gene Simmons, με το οποίο ανέβηκε και στη σκηνή σε κάποια συναυλία τους.
Το αποκορύφωμα, όμως, της συναυλίας ήρθε ακριβώς μετά σαν ξέσπασμα μετά τη συγκίνηση που είχαμε: Καταιγιστική εκτέλεση του “Walk” με ένα κοινό να παραληρεί, ανοίγοντας παντού mosh pits και να ξελαρυγγιάζεται στο ρεφρέν. Πραγματική φρενίτιδα και προσωπικά βίωσα μια από τις πιο έντονες συναυλιακές μου στιγμές.
Το medley “Domination/Hollow” αποδόθηκε με τον ίδιο τρόπο που το παρουσίαζαν στις συναυλίες τους στα late 90s/early 00s και υπάρχει και στο live άλμπουμ τους. Μακάρι να έπαιζαν το “Domination” στην ολότητά του και όχι από το μέρος από το τρομερό solo και μετά. O Anselmo ρώτησε το κοινό αν θα ξαναερχόταν να δει τους PANTERA και ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν να μην είχε μείνει άναυδος από το ωστικό κύμα που μας διαπέρασε και ολοκληρώθηκε με το “Cowboys from hell”. Πραγματικά επικράτησε πανικός και τα mosh pits είχαν ανοίξει παντού!
Η επανεμφάνιση τους στη σκηνή για encore με το “Fucking hostile” ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα με τον πλέον καταιγιστικό τρόπο! Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν αξίζει να δει κανείς αυτήν την έκδοση των PANTERA, αλλά αν κάποιος που θεωρεί εαυτόν οπαδό τους έμεινε ικανοποιημένος από την εμφάνιση τους. Θαρρώ πως τόσο ο Zakk Wylde, όσο και ο Charlie Benante καταφέρνουν να σταθούν αντάξια στην απόδοση των κομματιών των PANTERA. Και δεν αρκούνται απλά στο να φοράνε ένα γιλέκο (με τον Dimebag και τον Vinnie Paul) όπως ο πρώτος ή βάζοντας στις κάσες των drums τις μορφές τους. Και ο Anselmo είναι ακόμα στα φωνητικά τουλάχιστον καθηλωτικός και μαζί με τον Rex Brown πιστεύω ότι θα συνεχίσουν για καιρό αυτό το νέο ταξίδι που έχουν ξεκινήσει με τους PANTERA. Μακάρι να μας ξαναέρθουν να ξαναβιώσουμε πόσο σαρωτικά είναι τα τραγούδια τους σε συναυλιακό επίπεδο. Προσωπικά τρομάζω και μόνο στην ιδέα να τους έχω δει στα 90s μετά από αυτή την εμφάνιση, γεγονός που μου έχουν επιβεβαιώσει όσοι είχαν την τύχη να τους δουν.
Λευτέρης Τσουρέας
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
