"/>
Έλα Σάκη, μου κάνεις πλάκα τώρα, έτσι; Διότι μόνο ως χιούμορ εκλαμβάνεται η ανάθεση της κριτικής του 15ου πονήματος των SIX FEET UNDER με τίτλο “Next to die” σε εμένα. Θυμάμαι στη κριτική του “Nightmares of the decomposed” (2020), πόσο μη κολακευτικό ήταν το κείμενο μου και ο βαθμός μου. Τόσο που το ‘24 όταν βγήκε το “Killing for revenge” δεν ασχολήθηκα καν. Θεωρώ πως το death metal είχε και έχει ΣΑΦΩΣ πιο ενδιαφέρουσες και σοβαρές προτάσεις στο σύνολο των εκφάνσεων και “σχολών” του από αυτό (ακόμα και από παλιές καραβάνες). Βέβαια, για να είμαι ακριβοδίκαιος, κάθησα και το άκουσα για τις ανάγκες αυτής της κριτικής, μαζί με το “Next to die”. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ουδέποτε έκρινα κάποια μπάντα χωρίς να πάρω μια γεύση του τι έχει να πει.
Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά. Τόσο το “Killing for revenge” όσο και το “Next to die”, έχουν πολύ ωραία, ταιριαστά εξώφυλλα για την πιο gore πλευρά του death metal (του πρώτου μάλιστα, το έκανε ο Vincent Locke, που κάνει εξώφυλλα στους CANNIBAL CORPSE όλη του τη ζωή!). Κοινός τόπος επίσης των δύο δίσκων, ότι ο Jack Owen βρίσκεται στο τιμόνι της παραγωγής, ενώ στο “Next to die” έχουμε ΚΑΙ τον Barnes. To “Killing for revenge” μουσικά καθαρά μιλώντας, ήταν κόντρα σε όλα τα προγνωστικά…..συμπαθές, στα όρια του καλού! Ω ναι, ο πιο συμπαγής δίσκος τους, από το “Commandment” (2007). Ακόμα και ο παρηκμασμένος Chris Barnes (τι σου κάνει το ρημάδι το χόρτο….), δεν ήταν τόσο απαράδεκτος όσο στα προηγούμενα πολλά άλμπουμ.
Πήγαμε λοιπόν, από το 4/10 του προκατόχου, κάπου στο 6,5/10. Και αφού τελείωσε το “Killing for revenge”, βάζω το “Next to die”, λέγοντας ότι “ρε συ, μπορεί να επανήλθαν, πάμε”. Έχουμε το ανιαρό “Approach your grave”, το επιεικώς αστείο “Mister blood and guts” και ενδιάμεσα το πραγματικά πολύ καλό “Destroyed remains”. Τα δε singles που είχαν βγει “Mutilated corpse in the woods” και “Unmistakable smell of death”, ήταν μια στο καρφί και μια στο πέταλο, μια και το δεύτερο μόνο ήταν όντως πολύ καλό. Το πρώτο, εντάξει, δεν είναι κακό, αλλά ζούσα και χωρίς αυτό. Βέβαια, όπου λέμε καλό, εννοούμε ως επί το πλείστον μουσικά, μια και τα φωνητικά του Barnes, παραμένουν απαράδεκτα.
Στο “Wrath and terror takes command” είναι μια από τις φορές που κατεβάζουν γκάζια και ακούγονται όντως ενδιαφέροντες, εν αντιθέσει με τα βαρετά “Skin coffins” και “Next to die”, ενώ το “Mind hell” είναι γρήγορο και βαρετό (κακός συνδυασμός, πιστέψτε με!). Το “Naked and dismembered” είναι άλλη μια στιγμή του δίσκου που πραγματικά ξεχωρίζει, με blastbeats (!!!), με νεύρο και τσαμπουκά. Το “Gasped from beyond” κάτι πάει να κάνει στα γκάζια του, αλλά προσωπικά με χάνει. Το τραγελαφικό “III wishes” με την ακουστική και τους ψίθυρους (τώρα ο Barnes προσπαθούσε να μας τρομάξει και καλά;!), αναλαμβάνει να κλείσει την επιθεώρηση που λέγεται “καινούργιος δίσκος των SIX FEET UNDER”.
Δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω, πραγματικά, μια μπάντα, που από τους 15 στούντιο δίσκους, αξίζουν οι 5 και άλλος ένας είναι συμπαθής. Στο “Next to die”, εν κατακλείδι, με εξαίρεση τις 4 μετρημένες πραγματικά ΚΑΛΕΣ στιγμές, άντε και κανένα riff εδώ κι εκεί, δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να σας κρατήσει. Το οποίο συνοψίζει και τη βαθμολογία μου, πολύ απλά και κατανοητά. Και τώρα με συγχωρείτε, τώρα που τελείωσα τη βρώμικη δουλειά, πάω να ακούσω ξανά το τελευταίο VOMITORY να έρθω στα ίσια μου. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο.
4 / 10
Γιάννης Σαββίδης
