"/>
Οι LANTLOS ανήκουν στην μεγάλη κατηγορία των συγκροτημάτων που η μουσική τους αφετηρία βρίσκεται εκ διαμέτρου αντίθετα από τον σημερινό τους υφολογικό προσανατολισμό.
Πιο ειδικά, η μπάντα ανήκει στο κλειστό εκείνο club των γκρουπ που ξεκίνησαν παίζοντας ένα εσωστρεφές black metal, που στην πορεία μεταστράφηκε σε πιο post/shoegaze μονοπάτια, με αποτέλεσμα ο όρος black να βρίσκεται εκεί περισσότερο ως διακοσμητικό στοιχείο, θυμίζοντας ίσως τις ρίζες μιας ταραχώδους εφηβείας. Η αναφορά σε αντίστοιχες μπάντες είναι μάλλον περιττή, αρκεί όμως μόνο να μιλήσουμε για τους ALCEST, όπου η σύνδεση με τους LANTLOS υπήρξε άμεση. Ο γνωστός πια Neige, βρέθηκε πίσω από το μικρόφωνο της μπάντας στους δύο προηγούμενους δίσκους “.neon” (2010) και “Agape” (2011), συμβάλλοντας ουσιαστικά με τα καθαρά αιθέρια φωνητικά του, στην ηχητική αλλαγή των LANTLOS σε ηπιότερες μουσικές φόρμες.
Με την “φυγή” του Neige, για την πλήρη αφοσίωσή του στους ALCEST και την κυκλοφορία του θεσπέσιου “Les voyages de l’âme”, θα υπέθετε κανείς ότι οι LANTLOS ενδεχομένως να επέστρεφαν στα πρώιμα στάδια της ύπαρξής τους. Τουναντίον όμως, με ένα εξώφυλλο που λαμπυρίζει από τα θερμά ιριδίζοντα χρώματα (τα οποία φοριούνται πολύ τώρα τελευταία), η επιστροφή στο ερεβώδες black εικάζεται ως απίθανη. Και όντως, από τις πρώτες κιόλας νότες του θεσπέσιου “Azure chimes”, ο ακροατής καταλαβαίνει ότι ο δρόμος του “Melting sun” είναι υφολογικά παράλληλος με αυτόν του πρόσφατου “Shelter”. Όλος ο δίσκος περικλείεται από μια απρόσμενη ζεστασιά, που αρχικά σε κάνει να νιώθεις λίγο αμήχανα για το αν τέτοιο συναίσθημα “πρέπει” να ταιριάζει σε μια τέτοια μπάντα. Η φωνή του Markus Siegenhort συνοδεύει με τον καλύτερο τρόπο της γλυκόπικρες μελωδίες, αποδεικνύοντας ότι η απουσία του Neige δεν επηρέασε αρνητικά το συγκρότημα. Γρήγορα όμως, με την εμφάνιση ορισμένων δυσοίωνων μουσικών κλιμάκων, η αποπνεόμενη θερμότητα μπολιάζεται με μια γνώριμη μελαγχολία. Το “Melting sun” σαν τίτλος προοικονομεί το λιώσιμο σε ένα ενιαίο κράμα πολλών, όχι τόσο ετερόκλητων, επιρροών. Από κιθαριστικές ρυθμικές πινελιές αλά Devin Townsend, έως την πολύπλοκη riff-ολογία των DEFTONES και το post των ISIS, οι LANTLOS παρουσιάζονται πραγματικά αγνώριστοι στους παλιούς τους οπαδούς, ευελπιστώντας ίσως σε ένα ευρύτερο άνοιγμα προς ένα νέο κοινό. Κάποιες σκόρπιες σκέψεις περί hype μονοπατιών ίσως να έχουν κάποια βάση, ωστόσο όταν το επίπεδο της ποιότητας είναι τόσο υψηλό, επικεντρώνεσαι εκεί που υπάρχει αξία.
Με λίγα λόγια, ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής. Θα έλεγα πως είναι το ιδανικό soundtrack μιας θερμής θερινής νυκτός, όπου ο μόνος συνομιλητής σου είναι οι ίδιες σου οι αναμνήσεις. Αυτό που μου στερεί τη χαρά του παραληρήματος, είναι η έλλειψη μιας πραγματικά δυνατής στιγμής, απόρροια ίσως μιας σχετικής χαλαρότητας στην τεχνική δομή του δίσκου. Παρόλα αυτά, το “Melting sun” είναι από τα άλμπουμ που ο χρόνος αναλαμβάνει να τα αναδείξει.
7.5/10
Νίκος Ζέρης
