"/>
Οι πιο διάσημοι πειρατές της εποχής μας, οι Σκωτσέζοι ALESTORM, αφού πήγαν “πίσω στο χρόνο” με την προηγούμενη κυκλοφορία τους, είπαν τρία χρόνια μετά, να δούν και το “ηλιοβασίλεμα στη Χρυσή Εποχή”.
Δε ξέρω αν το, όχι και τρελά πετυχημένο, ταξίδι τους στο χρόνο τους έκανε μακροπρόθεσμα καλό, αλλά στο νέο τους άλμπουμ, οι folk/power metallers τα πάνε αρκετά καλύτερα. Βασικά ίσως τους ωρίμασε κάπως, γιατί προσπαθούν και καταφέρνουν σε πολλές στιγμές να είναι πιο σοβαροί. Όσο μπορούν να είναι βέβαια. Σε στιγμές είναι σοβαροί, σε στιγμές εννοείται πως είναι μέσα στην καλώς εννοούμενη βλακεία, ενώ σε κάποιες προσπαθούν να είναι πιο σοβαροί μουσικά ας πούμε, παραμένοντας ηλίθιοι (πάλι με την καλή και χαβαλετζίδικη έννοια) στιχουργικά.
Η μουσική κατεύθυνση είναι λίγο πολύ η αναμενόμενη. Folk και power, σε συνδυασμό με τις polka επιρροές σε τραγούδια, ωραία και πιασάρικα sing-a-long ρεφρέν, αλλά αυτή τη φορά πιέζουν λίγο περισσότερο ίσως τους εαυτούς τους και πειραματίζονται με κάποια πράγματα, καθώς θα βρούμε κάποια λίγα hardcore στοιχεία σε συγκεκριμένες συνθέσεις, αλλού θα έχουμε surf αίσθηση, ακόμα ακόμα και πιο pop αισθητική όταν διασκευάζουν το “χιτάκι” των Taio Cruz και Flo Rida (σε ένα από τα πιο ωραία κομμάτια του άλμπουμ παρεπιπτόντως, το “Hangover”) και γενικά ενώ ο δίσκος είναι 100% ALESTORM, δε στηρίζεται μόνο στην ταχύτητα ή τα πιο χαβαλετζίδικα κομμάτια. Στο σύνολό του αποπνέει (ε εντάξει, όχι πάντα) περισσότερη σοβαροφάνεια, συνθετικά τουλάχιστον. Κάτι που δεν είναι καθόλου κακό, καθώς τα κομμάτια το «σηκώνουν» και στηρίζουν αυτή την ηχητική άποψη. Δε ξέρω αν για αυτό πάντως ευθύνεται ο νέος πληκτράς τους, ονόματι Elliot “Windrider” Vernon.
Το εναρκτήριο “Walk the plank” με το πολύ ωραίο ρεφρέν, το εξάρι “1741 (The battle of Cartagena)” (κομμάτι για την τρίτη επίθεση των Βρεττανών κατά των Ισπανών στο λιμάνι της Cartagena στην Ινδία, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Jenkins Ear που κράτησε από το 1739 ως το 1748) με τις εναλλαγές του, κάποια ελάχιστα brutal και επίσης πολύ καλό ρεφρέν, το χαβαλετζίδικο “Wooden leg!” με την punk αισθητική του, το πολύ διαφορετικό για ALESTORM, αλλά συνάμα τόσο ωραίο “Hangover”, αλλά και το ομότιτλο κομμάτι που «κλείνει» το δίσκο και διαρκεί μόλις 11 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα, είναι χαρακτηριστικά τόσο της ποικιλίας, όσο και της διαφορετικότητας που ανέφερα παραπάνω. Δεν είναι όλα τα κομμάτια τόσο καλά όμως, με τα λιγότερο ενδιαφέροντα να είναι μαζεμένα στη μέση του δίσκου. Ακόμα και το πρώτο βίντεο από το άλμπουμ, για το κομμάτι “Drink”, το οποίο είναι από τις πιο αδύναμες στιγμές του “Sunset on the Golden Age”, δεν είναι καθόλου χαρακτηριστικό όλου του άλμπουμ. Αλλά έχει το χαβαλέ του και ως εκεί.
Σε αυτό το τέταρτο άλμπουμ τους, οι ALESTORM προσπαθούν να προσθέσουν νέα πράγματα στη μουσική τους, να πάνε προς λίγο διαφορετικές κατευθύνσεις, διατηρώντας όμως την ταυτότητά τους και καταφέρνοντας να κρατήσουν το επίπεδο των συνθέσεών τους σε ένα γενικότερα αρκετά καλό επίπεδο. Χωρίς να είναι καμία σούπερ κυκλοφορία, έχει κάποια πάρα πολύ καλά κομμάτια, που το κάνουν ένα άλμπουμ που θα ικανοποιήσει σίγουρα τους οπαδούς τους. Οι οποίοι μόνο λίγοι δεν είναι! Άλλωστε, με τους ALESTORM περνάς καλά…
7/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
