Όταν αυτοαποκαλείσαι epic melodic death metal μπάντα και στο δελτίο τύπου του νέου σου δίσκου γράφεις ότι οι τρείς κιθαρίστες σου συνδυάζουν επιρροές από folk, classic, melo-death και hard rock, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ψυχολογικά για τον αντίστοιχο εμπαιγμό. Ο λόγος γίνεται για τους Γερμανούς NOTHGARD, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους, “Age of Pandora”.
Αφήνοντας πίσω τη συνθετική ασφάλεια που τους παρείχε το καλοδουλεμένο και ομοιογενές “Warhorns of Midgard” (2011), αποφάσισαν να ακολουθήσουν το δρόμο του πειραματισμού, της χειροτεχνίας, του άσχημου κολλάζ και ενίοτε του στενού κολλάν. Το “Age of Pandora” βρίσκεται στον ακριβώς αντίθετο δρόμο από τον προκάτοχό του. Διότι στο συγκροτημένο folk-death αλά TURISAS του παρελθόντος, οι NOTHGARD έρχονται να παρατάξουν μια ζητιανιά πολυτελείας για riffs από όλα τα μήκη και πλάτη της metal σκηνής. Χωρίς κανένα δισταγμό, προσπαθούν να συγκεράσουν κέλτικες παραδοσιακές φόρμες με power ιταλικά στοιχεία. Δίχως καμιά ντροπή, προσθέτουν ακραία χαρακτηριστικά σουηδικά σημεία και στο βάθος των συνθέσεων ακούγονται κοράκια (προσαρμοσμένα στον ρυθμό της μουσικής). Πραγματικά, πλέον υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές επιρροές, που χάνεται η μπάλα. Δεν ξέρω αν μπορεί να σχηματιστεί μία διαφορετική άποψη (προς το καλύτερο) στην περίπτωση που κάποιος ακούσει αποσπασματικά τον δίσκο, αλλά προσωπικά, στη δεύτερη ακρόαση ένιωσα να κουράζομαι από τις επάλληλες υφολογικές αλλαγές και τα παράταιρα εφέ που ενίοτε «αχνοφαίνονται» στο background.
Ο μόνος αξιόπιστος παράγοντας, που ταυτόχρονα αποτελεί και τον συνδετικό κρίκο μέσα στο δίσκο, είναι ο τραγουδιστής και κιθαρίστας, Dom R. Crey, που ευτυχώς σε όλη την διάρκεια του “Age of Pandora” παραμένει στην ίδια ακραία τεχνοτροπία φωνητικών, που θυμίζει εν πολλοίς τον Alexi Laiho. Τους υπόλοιπους μουσικούς, σε καμία περίπτωση δεν τους λες άχρηστους. Τουναντίον, τα παιδιά ξέρουν να παίζουν και γρήγορα και καλά. Απλά χωλαίνουν στο θέμα της σύνθεσης. Μοναδικό κομμάτι που σώζει την κατάσταση, είναι το ομότιτλο του δίσκου, το οποίο μπορείτε να ακούσετε παρακάτω. Στην πρώτη μου επαφή με τους NOTHGARD, θα προτιμούσα να άκουγα το “Warhorns of Midgard” και θα ξέχναγα εντελώς το “Age of Pandora”.
5/10
Νίκος Ζέρης
