"/>
Πριν από μία δεκαετία περίπου, είχα ταξιδέψει στην Αγγλία, στον κολλητό μου, που σπούδαζε στο Μάντσεστερ. Σε ένα από τα ταξίδια που είχαμε κάνει, ο δρόμος περνούσε από το Χάλιφαξ. Μία μαύρη και άραχνη πόλη, σε μόνιμο φθινόπωρο. Πως λοιπόν να μην ήταν η γενέτειρα δύο τεράστιων συγκροτημάτων του doom ιδιώματος, όπως οι PARADISE LOST και οι MY DYING BRIDE; Και οι δύο μπάντες, κοντά στις τρεις δεκαετίες ύπαρξής τους, φέτος βάλθηκαν να βουλώσουν στόματα, με δύο δίσκους διαμάντια. Οι PARADISE LOST με το “The plague within” (παρουσίαση του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ) και οι MY DYING BRIDE με το διάδοχο του αρκετά καλού “A map of all our failures”, το “Feel the misery”, το οποίο κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, από την Peaceville.
Δεν ξέρω, αλλά ιδίως τα τελευταία χρόνια, χωρίς απαραίτητα να βγάζουν κακούς δίσκους (με εξαίρεση το “Evinta” που είναι το αίσχος το ίδιο), κάτι έλειπε από τους MDB. Το feeling; Οι συνθέσεις; Οι κυκλοφορίες ήταν καλές, τις άκουγες, αλλά δεν έμεναν για πολύ καιρό στο μυαλό σου. Οι γερόλυκοι doomsters όμωςν φέτος κατάφεραν το αντίθετο, μετά από μία δεκαετία – κατ’ εμέ – και το “Songs of darkness, words of light”. Το “Feel the misery”, από το πρώτο κιόλας άκουσμα καρφώνεται στα ενδόμυχα του ακροατή. Μπαίνοντας με ένα τεράστιο τραγούδι, μία από τις κορυφαίες στιγμές της μπάντας (αν και δεν είναι από τα κλασικά αργόσυρτα τους στην ολότητα του), το “And my father left forever”, με εκπληκτικά riffs που σε καθηλώνουν, ανατριχιαστικό βιολί όταν πέφτουν οι ταχύτητες (για τα δεδομένα τους πάντα) και τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Aaron Stainthorpe να σε ανατριχιάζουν. Ήδη λοιπόν, από το πρώτο κομμάτι, σίγουρα νοιώθεις ένα μέρος της μιζέριας! Πάνω κάτω στο ίδιο ύφος συνεχίζει και το “To shiver in empty halls”, που προσωπικά με γυρίζει μουσικά στην αγαπημένη δεκαετία των 90s, με τη lead να δίνει ρεσιτάλ και τον Aaron να γρυλίζει άφοβα! Τα συναισθήματα γίνονται ακόμα πιο απαισιόδοξα με το “A cold new curse”, που ωστόσο «γκαζώνει», αφήνοντάς τα να εκτονωθούν, με ένα επικό κλείσιμο. Το ομώνυμο τραγούδι, άλλη μία κορυφαία στιγμή, που αντιπροσωπεύει όλο το feeling του άλμπουμ και κάθε φορά που τραγούδα το στίχο “feel the misery”, πραγματικά τη νοιώθεις. Το “A thorn of wisdom” βαδίζει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια με το ψυχοβγαλτικό και συνάμα σκοτεινό πιάνο. Ξερίζωμα ψυχής συνέχεια, με το πιο αργό τραγούδι του δίσκου, το “I celebrate your skin”, όπου λες ότι ο ίδιος ο χάρος παίζει κιθάρα. Το “I almost love you”, χωρίς κιθάρες και drums, με άκρως μελαγχολικά πλήκτρα και τα φωνητικά να στάζουν απελπισία, σε βάζει ακόμα πιο βαθιά στο βούρκο της μιζέριας. Όλα τα προηγούμενα τραγούδια, μπορεί να πει κανείς ότι «ανακεφαλαιώνονται» στο “Within a sleeping forest”, το οποίο κλείνει το δίσκο.
Δεν ξέρω τι έφταιγε (δε νομίζω ο Hamish Glencross που πλέον είναι μόνο στους VALLENFYRE, αφού στη θέση του ξαναγύρισε ο Calvin Robertshaw), αλλά είχαμε χρόνια να ακούσουμε τέτοιων επικών διαστάσεων δίσκο από τους MY DYING BRIDE. Γεμάτος πεσιμισμό, μίσος και θλίψη, εκφρασμένα μέσα από εμπνευσμένα riffs και σκοτεινές μελωδίες. Αδιαμφισβήτητα μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. I felt the misery!
8.5/10
Γιώργος Δρογγίτης
Υ.Γ. MY DYING BRIDE, PARADISE LOST , ENSLAVED , AMORPHIS… τι κάνουν οι παππούδες φέτος!
