"/>
ΟΝΟΜΑ ALBUM: “Moving target”
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: SPV/Semaphore
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Andre Andersen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Πλήκτρα, Κιθάρα – Andre Andersen
Φωνητικά – D.C. Cooper
Κιθάρα – Jacob Kjaer
Τύμπανα – Kenneth Olsen
Μπάσο – Steen Mogensen
Σωτήριο έτος 1996. Νεόκοπος ραδιοφωνικός παραγωγός τότε, πήγαινα στο πάλαι ποτέ κραταιό ROCK CITY (στο πατάρι της Σωκράτους) και συναντούσα τον -μακαρίτη πλέον- Βαγγέλη Μπαλτά, ιδιοκτήτη του δισκοπωλείου και διανομέα πολλών εταιρειών τότε στην Αθήνα, που με προμήθευε με δείγματα για τη ραδιοφωνική μου εκπομπή και πάντα απολάμβανα πολλές ώρες με συζήτηση γύρω από τη μουσική, της οποίας γνώστης ήταν όσο λίγοι. Τον φέρνω στα μάτια μου ακόμα και τώρα να μου λέει: «Πάρε αυτούς εδώ και θα με θυμηθείς. Είμαι βέβαιος ότι θα σου αρέσουν πάρα πολύ». Και μου δίνει το “Moving target” που είχε βγει τον προηγούμενο χρόνο, μαζί με το διπλό live “1996”, που μόλις είχε κυκλοφορήσει. «Μόλις πήρα τη διανομή και θα έρθει πρώτη φορά στην Ελλάδα το άλμπουμ, αν και περσινό. Άκου πρώτα το στούντιο και μετά το live και την άλλη εβδομάδα έλα πες μου πως σου φάνηκαν». Έχοντας μεγάλη εμπιστοσύνη ότι αυτός ο άνθρωπος ήξερε τα γούστα μου, πήγα αμέσως στο σπίτι και άκουσα το “Moving target” των Δανών ROYAL HUNT. Μου έφυγαν τα σαγόνια λέμε. Σχεδόν τέλειο progressive, με νεοκλασικές φόρμες ακόμα και AOR στοιχεία, ιδιαίτερα στα ρεφρέν. Μελωδίες που δεν έχουν ξαναγραφτεί, εκπληκτική φωνή από τον DC Cooper και πλήκτρα που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο από τον θεόρατο Andre Andersen. ΟΛΑ τα τραγούδια του δίσκου είναι εκπληκτικά (άντε να εξαιρέσω το “Step by step”, για το οποίο με κορόιδευαν στο Metal Invader αργότερα, ότι μοιάζει με Καίτη Γαρμπή!!!). Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνω στο instrumental “Autograph”, με το οποίο έκτοτε ξεκινούσα τις ραδιοφωνικές μου εκπομπές για 2-3 χρόνια ακόμη (είχε αντικαταστήσει το “Leave that thing alone” των RUSH). “Last goodbye”, “1348”, “Time”, “Far away”, “Stay down”… All-time classics, τραγούδια που και 20 χρόνια αργότερα δεν έχω βαρεθεί δευτερόλεπτο να ακούω. Δεν είναι τυχαίο, ότι εκείνη την περίοδο, στην Ιαπωνία, οι ROYAL HUNT λατρεύονταν σαν Θεοί και πουλούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους. Ψάχνοντας αργότερα τη δισκογραφία τους από την αρχή, ήταν σαφές ότι ο DC Cooper έκανε την ειδοποιό διαφορά, αφού πολύ καλές συνθέσεις υπήρχαν και στο “Clown in the mirror”, αλλά και στο “Land of broken hearts”, αλλά ο τότε τραγουδιστής τους Henrik Brockmann, παρότι γενικώς είναι καλός τραγουδιστής, ακουγόταν «λίγος» μπροστά στον σπουδαίο DC. Οι ROYAL HUNT έφτασαν στο απόγειο της δόξας τους στο “Paradox” της μεθεπόμενης χρονιάς και μετά τη φυγή του Cooper, ακολούθησαν πτωτική πορεία… Παρεμπιπτόντως, αμέσως μετά το “Moving target”, για να κλείσω και τη σύντομη εισαγωγική ιστορία, άκουσα το “1996” και μου έφυγαν τα τσισάκια… Το θεωρώ ως ένα από τα τρία καλύτερα ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ που έχω ακούσει σε ολόκληρη τη ζωή μου. Και δεν είναι λίγα…
Κείμενο ROYAL HUNT: Σάκης Φράγκος
