42 ΧΡΟΝΙΑ “RIDE THE LIGHTNING”
42 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΣ
Αφού έτσι το έφερε η ζωή και θα ξαναγράψω εγώ για τον απόλυτο δίσκο που βγήκε ποτέ (άλλο που δεν ήθελα, τέλος πάντων!) “so let it be written, so let it be done” όπως έλεγε και ο ποιητής. Φυσικά, έχω ήδη γράψει αναλυτικότατα τόσο τις άγνωστες πτυχές του άλμπουμ, αλλά μια λίγο πιο προσωπική ματιά στο επετειακό του κείμενο, οπότε τώρα, θέλω να το εξετάσουμε λίγο αλλιώς. Έχουν περάσει και μερικοί μήνες από την αξέχαστη συναυλία της 9ης Μαΐου όπου και ταρακούνησαν συθέμελα το ΟΑΚΑ μαζί με GOJIRA και KNOCKED LOOSE, οπότε κάθε ευκαιρία να εξυμνήσουμε το μεγαλείο Τους. Μεγαλείο που συνειδητοποιήθηκε για τα καλά εδώ. Μεγαλείο που θα αποτελεί σημείο αναφοράς τόσο για τους ίδιους, όσο και για την υπόλοιπη μουσική.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που τιμάται δεόντως στο setlist, με τουλάχιστον 3 εκπροσωπήσεις από τα 8 κομμάτια του δίσκου (άμα βάλουμε δε, όλες τις επισκέψεις στην Ελλάδα, έχουν ακουστεί τα 5 από τα 8 ζωντανά). Διαχρονικά λατρεμένο, καθολικά αποδεκτό (αν ήθελαν, ας έκαναν και αλλιώς), μεγαλειώδες και αθάνατο, με έναν εκπληκτικό ήχο – υπόδειγμα στα πάντα του, που πραγματικά, ακούγεται φρέσκος ακόμα και σήμερα. Δεν μπορώ καν να φανταστώ το σοκ όσων το βίωσαν σε πραγματικό χρόνο και ενώ περίμεναν ένα δεύτερο “Kill ‘em all”, το πήραν στα χέρια τους, το έβαλαν να παίξει και τα έχασαν! Αυτό είναι το “Ride the lightning”, τώρα, πάντα και για πάντα.
Ρε Σάκη, τώρα πρέπει ΌΝΤΩΣ να το κατατάξω;! Άντε καλά, επειδή είσαι εσύ….ο Cliff να μας συγχωρέσει…
The “Ride the lightning” countdown:
8) “Escape” (4:24): Το κομμάτι που έχει παιχτεί μόλις ΜΙΑ φορά ζωντανά. Στο Orion Music + More festival το 2012, όπου ο δίσκος παίχτηκε στην ολότητά του. Ο λόγος; Η σύνθεση του προήλθε από πίεση της εταιρείας για να έχουν ένα single με αρχικό τίτλο “The hammer”, οπότε γράφτηκε ξεκάθαρα επί τούτου. Κάτι που δεν άρεσε στον James, μια και θεώρησε ότι το κομμάτι γράφτηκε για συγκεκριμένο σκοπό, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία της μπάντας. Φυσικά, το κομμάτι δεν έγινε ούτε single, ούτε τίποτα. Θα σας πω όμως τι έγινε στα αλήθεια: ο μικρός ύμνος πολλών ανθρώπων που θέλουν να βρουν το δικό τους δρόμο, να χαράξουν το δικό τους μονοπάτι, ρίχνοντας και μερικά μεσαία δάχτυλα στη πορεία. Ο γράφων εις εξ αυτών.
LIFE’S FOR MY OWN TO LIVE MY OWN WAY
7) “Trapped under ice” (4:05): ΌΛΕΘΡΟΣ ΟΛΕΘΡΟΥ. Μιλάμε τώρα για ένα από τα πιο καταστροφικά γρήγορα κομμάτια που έχουν γράψει Εκείνοι. Άρρηκτα συνδεδεμένο με το “Kill ‘em all” σαν νοοτροπία, σε βαθμό που αποτελεί τον τέλειο συνδετικό κρίκο των δύο δίσκων. Συνδέεται επίσης και με το παρελθόν του Kirk στους EXODUS, μια και αντλεί riffs από δύο demo συνθέσεις (“Impaler”, “Hell’s breath”). Σαφώς πιο μεστωμένο στιχουργικά και ακόμα πιο λυσσασμένο παικτικά (ω ναι, γίνεται και το κάνουν!), έρχεται, παίρνει κεφάλια και στο μεσαίο μέρος αφού σε πωρώσει, αποφασίζει να σε ανατριχιάσει με ένα από τα τελειότερα σημεία της δισκογραφίας Τους.
SCREAM – FROM MY SOUL
FATE – MYSTIFIED
HELL – FOREVERMORE
6) “For whom the bell tolls” (5:10): Σταθερή, αγαπημένη και πάνω από όλα ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ επιλογή από αυτό το άλμπουμ για τις συναυλίες, συνήθως δεύτερο στο setlist. Επιβλητικό σαν τακτικός στρατός, προβληματισμένο αναφορικά με τον πόλεμο όσο και το φερώνυμο λογοτεχνικό έργο του Ernest Hemingway, με την εμβληματική μπασογραμμή του Cliff να ανοίγει το δρόμο (και να σκεφτεί κανείς ότι στο “Cliff ‘em all” είναι ακόμα καλύτερη κιόλας – τι έκανες ρε αθεόφοβε κοκκινοτρίχη επιβήτορα;!), για να έρθουν οι μασίφ κιθάρες και να σαρώσουν ό,τι κινείται. Η μελωδία του συνεχίζει να ανατριχιάζει κόσμο ανά τα έτη, λες και δεν έχουν περάσει από πάνω της 42 ολόκληρα έτη, ειδικά δε όταν μετατρέπεται σε αρμονία μετά το δεύτερο ρεφρέν. Και φυσικά η μνημειώδης παύση στο δεύτερο κουπλέ, που σου κόβει την ανάσα
TAKE A LOOK TO THE SKY, JUST BEFORE YOU DIE, IT’S THE LAST TIME YOU WILL
5) “The call of ktulu” (8:54): Μιλώντας για τον Cliff πιο πριν, εδώ έχουμε το απόλυτο δείγμα της συνθετικής του ευφυίας. Ένα έπος, που θα αποτελούσε πρόδρομο του “Orion”, που στα σχεδόν εννέα λεπτά διάρκειας του, σε πηγαίνει σε ένα μυστικιστικό, τρομακτικό μα και τόσο σαγηνευτικό ταξίδι, από την ήρεμη, γαλήνια θάλασσα, στον τρόμο που έρχεται από τον Μεγάλο Παλαιό Cthulhu που ζει στα βάθη της, όπως τον περιέγραψε στα έργα του ο H.P. Lovecraft. Δεν χρειάζεται λόγια, δεν χρειάζεται περιγραφές, τα όργανα εξιστορούν τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό, μια και κάθε κεφάλαιο έχει σημασία, κάθε χτύπημα στα τύμπανα έχει το σκοπό του. Και εδώ είναι που λάμπει η αγάπη του Cliff για την κλασσική μουσική, γι αυτό άλλωστε και στα 2 “S&M” live άλμπουμ, δεν έλειψε ποτέ αυτό από το setlist. Το δε φινάλε, είναι το κορυφαίο φινάλε δίσκου που έχω ακούσει.
4) “Fight fire with fire” (4:45): Από το φινάλε, στην αρχή. Και τι αρχή….η ακουστική εισαγωγή, οριακά σε μπερδεύει. Σκέφτεσαι “μα καλά, με αυτό τον τίτλο και ξεκινάει έτσι;!”. Κι όμως, όλα έχουν τη σημασία τους. Συνδέεται άρρηκτα με το θέμα του πυρηνικού ολοκαυτώματος. Πριν την έκρηξη, είναι η εισαγωγή. Εύθυμη, γαλήνια, σχεδόν ονειρική. Και μετά μπαίνουν οι κιθάρες με fade in, σαν να βλέπεις το χαρακτηριστικό “μανιτάρι” από μια πυρηνική έκρηξη στα πόσα χιλιόμετρα από εσένα. Και το μπάσιμο του riff, το σημείο που καταλαβαίνεις ότι ο απόηχος έρχεται κατά πάνω σου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά να τρέξεις να σωθείς. Άμα σωθείς. Τρομακτική αλλαγή στα στιχουργικά θέματα με το καλημέρα σας. Επίσης, το καλύτερο γρήγορο κομμάτι του δίσκου για μένα, ενώ άχτι έχω να το ακούσω και ζωντανά με την τωρινή φόρμα της μπάντας.
TIME IS LIKE A FUSE, SHORT AND BURNING FAST, ARMAGEDDON’S HERE, LIKE SAID IN THE PAST
3) “Fade to black” (6:58): Από τα ασταμάτητα γκάζια, πάμε τώρα στην πιο εσωτερική, ευάλωτη και εν τέλει συγκλονιστικά δυναμική στιγμή του δίσκου. Ένα από τα αρτιότερα στιχουργικά κομμάτια για το θέμα της κατάθλιψης που έχουν γραφτεί. Δεν είναι τυχαίο πως είναι το κομμάτι που τα τελευταία 42 χρόνια έχει σώσει πολλές περισσότερες ζωές από όσες μπορούσε να φανταστεί και το ίδιο το συγκρότημα. Συμπεριλαμβανομένων και των δικών τους. Η δε άτυπη παράδοση στα live τα τελευταία χρόνια, να λέει ο James “YOU ARE NOT ALONE” (ή κάτι παρεμφερές) πριν το τελευταίο εκπληκτικό riff, είναι δείγμα του πόσο ένας άνθρωπος που έχει τα πάντα, συνειδητοποιεί τη δύναμη που έχει με πέντε λέξεις να αλλάξει τη ζωή κάποιου και τη χρησιμοποιεί για το καλό.
NO ONE BUT ME, CAN SAVE MYSELF BUT IT’S TOO LATE, NOW I CAN’T THINK, THINK WHY I SHOULD EVEN TRY
2) “Ride the lightning” (6:37): Το δεύτερο χτύπημα με το που τελείωσε το “Fight fire with fire”. Το εμφατικό μπάσιμο στην νέα εποχή της μπάντας, με διευρυμένη ποικιλία, τόσο σε ρυθμούς όσο και σε στιχουργικά θέματα, εμπνευσμένο από τις τελευταίες στιγμές ενός θανατοποινίτη, όπως αυτές περιγράφονται στο “The stand” του Stephen King. Ένα επιβλητικό έπος, που τα έχει όλα μέσα, μέχρι και γκάζια στη μέση που συνδέονται με το “Kill ‘em all”, αλλά όλο το μυστικό στο μεσαίο μέρος του, είναι το πως ρέουν όλα τα riffs από το ένα στο άλλο, από γκάζι σε mid-tempo σε half-time, λες και πάντα έπρεπε να γίνεται έτσι. Λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο. Και τι riffs…το καθένα τόσο έξυπνο και σεμιναριακό στη σύλληψη. Το δε solo, είναι από τα κορυφαία στην ιστορία Τους. Ατόφια συναυλιακό, το γεγονός ότι το έχω ζήσει ΥΠΟ ΒΡΟΧΗ το 2010 και το 2026 από τους MEGADETH, θα το πάρω στο τάφο μου.
FLASH BEFORE MY EYES, NOW IT’S TIME TO DIE, BURNING IN MY BRAIN, I CAN FEEL THE FLAME
1) “Creeping death” (6:36): ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΤΕΙ ΠΟΤΕ. Η ζωή μου με έχει ευλογήσει να το ακούσω τρεις φορές (2007, 2010, 2026) ως εναρκτήριο κομμάτι συναυλίας. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που παίζει, όσα πράγματα κι αν προστέθηκαν στα γούστα μου με τα χρόνια (βαρύτερα, τεχνικότερα, σκοτεινότερα), σβήνουν όλα και γίνομαι το ίδιο 14χρονο αγόρι που το άκουσε στο δωμάτιο του για πρώτη φορά και παραδίνεται στο μεγαλείο του. Αριστοτεχνικά γραμμένο, λυσσασμένο παρότι mid-tempo, με τον Kirk να δίνει ρεσιτάλ στο εκτυφλωτικό solo του κομματιού, με ένα μεσαίο μέρος αποθέωση της συναυλιακής πώρωσης (παρμένο από το ”Die by his hand” demo κομμάτι από τις μέρες του Kirk στους EXODUS), με το κορυφαίο ρεφρέν που σκέφτηκε ποτέ άνθρωπος, να στέκεται πάνω από όλα αγέρωχο και να δίνει το σύνθημα.
SO LET IT BE WRITTEN, SO LET IT BE DONE
I’M SENT HERE BY THE CHOSEN ONE
SO LET IT BE WRITTEN, SO LET IT BE DONE
TO KILL THE FIRST-BORN PHARAOH SON, I’M CREEPING DEATH
Ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στις ζωντανές εκτελέσεις του με τον Jason να παίρνει το μικρόφωνο στο τελευταίο ρεφρέν, οι οποίες κρίνονται ως επιεικώς ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΙΣ.
Και κάπως έτσι, ΠΑΛΙ έφτασα να καταπίνω γλιστρίδα γράφοντας για το “Ride the lightning”, κι ας έχω γράψει πλέον τρία κείμενα. Έτσι είναι όταν είσαι ερωτευμένος θα μου πείτε, μιλάς συνέχεια γι αυτό που αγαπάς τόσο πολύ. Και για να κλείσω με κάποιο τρόπο το κείμενο αυτό: ειλικρινά, μακάρι να ερωτευτώ κάποια στη ζωή μου όπως έχω ερωτευτεί το “Ride the lightning” και τους METALLICA.
Γιάννης Σαββίδης
