>
Μετά τη φυγή του Kiske και του Kai Hansen από τους HELLOWEEN, λοιπόν, πάντα αιωρούνταν το ερώτημα να θα γινόταν κάποια επανασύνδεση. Όταν όμως ο Kiske δήλωνε συνεχώς ότι δεν τον ενδιέφερε το heavy metal καθόλου (άσχετα αν πχ, τραγουδούσε σε δίσκους των AVANTASIA ή στο power metal project AINA) και οι GAMMA RAY του Kai Hansen, έχουν ένα πολύ δυνατό status, με δεδομένο ότι και οι HELLOWEEN τα πάνε πολύ καλά με τον Deris, αυτό που έγινε με την κοινή περιοδεία των HELLOWEEN με τους GAMMA RAY και τον Kai Hansen να τζαμάρει μαζί τους, μάλλον είναι ότι κοντινότερο σε reunion μπορούμε να δούμε. Οπότε, ο δαιμόνιος μάνατζερ των HELLOWEEN και GAMMA RAY, συμπατριώτης μας, Κώστας Ζαφειρίου, ντράμερ των PINK CREAM 69, αποφάσισε να κάνει ένα «υπο-reunion» και να δημιουργηθεί ένα project με τον Kiske και τον Hansen! Αυτοί είναι οι UNISONIC, στους οποίους παίζει ντραμς ο Ζαφειρίου, στο μπάσο είναι ο Dennis Ward, πολύ γνωστός παραγωγός, μπασίστας των PINK CREAM 69, που έχει ήδη συνεργαστεί αρκετά με τον Kiske και ο πρώην κιθαρίστας των GOTTHARD, Mandy Meyer.
Από την πρώτη στιγμή που ο Michael Kiske, έκανε τις πρώτες σόλο δουλειές του και άρχισε να διαλαλεί την αποστροφή του για το heavy metal, πάντα ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός, όχι επειδή δεν ήταν metal, αλλά επειδή έχουμε ακούσει από κολοσσιαίες πατάτες (βλέπε SUPARED), μέχρι πολύ αξιοπρεπείς κυκλοφορίες (PLACE VENDOME). Είναι δεδομένο ότι η φωνή του κρατιέται σε εξαιρετικό επίπεδο, σαν να μην πέρασε μία μέρα από τη δεκαετία του ’80, αλλά είναι αμφιλεγόμενο το επίπεδο των τραγουδιών που τραγουδά ή συνθέτει ο ίδιος.
Το θέμα στους UNISONIC, είναι το εξής: Τις συνθέσεις τις συνυπογράφουν ο Kai Hansen με τον Dennis Ward και τον Mandy Meyer, αλλά μου φαίνεται ότι το ύφος είναι προσαρμοσμένο στις «διαθέσεις» του Kiske. Σε καμία περίπτωση δεν περίμενα “Keeper…”, αλλά και πάλι δεν περίμενα να ακούσω και “Pink bubbles go ape” ή “Chameleon”… Ο Kai Hansen, που δηλώνει ότι ταίριαξε πολύ με τον Ward στο γράψιμο των κομματιών, έχει βάλει την υπογραφή του σε τραγούδια που είναι ακριβώς στο στυλ που τον έκαναν να θέλει να φύγει κάποτε από τους HELLOWEEN!!! Θεωρώ ότι το δυνατό σημείο του Hansen σαν συνθέτης, είναι το κλασικό heavy/power metal. Hard rockίζουσες συνθέσεις, μπορεί να γράφει πανεύκολα και με μεγάλη επιτυχία ο Ward, αλλά όχι ο Hansen. Όποιος έχει ακούσει το ομώνυμο τραγούδι των UNISONIC, μπορεί πανεύκολα να καταλάβει το ύφος του σχήματος. «Χαζοχαρούμενες» μελωδίες, που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι πλησιάζουν την χρυσή εποχή των HELLOWEEN, πολλοί rock n’ roll ρυθμοί, τραγούδια που θυμίζουν πολύ το “Pink bubbles go ape” (αλλά τραγούδια τύπου “Heavy metal hamsters”, όχι “Kids of the century” για παράδειγμα), συνθέσεις ανούσιες, που γράφονται από τέτοιου βεληνεκούς μουσικούς σε ελάχιστο χρόνο. Μόνο το “I ‘ve tried”, πρέπει να τους «κούρασε» λίγο παραπάνω, άντε και το “Star rider”, που πρέπει να είναι ιδανικό για συναυλίες και το αγαπημένο μου από το άλμπουμ, “Renegade”. Το μοναδικό τραγούδι που έχει γράψει ο Kiske, είναι η μπαλάντα που κλείνει το δίσκο, το “No one ever sees me” και είναι πολύ μέτρια…
Νομίζω ότι όλοι οι μουσικοί, πήγαν με τα νερά του Kiske κι όχι του Hansen κι αυτό ήταν που φοβόμουν. Είναι τυχαίο που στο video clip του “Unisonic”, ο Hansen φαίνεται πάρα πολύ λίγο; Από πλευράς ονομάτων, είναι σούπερ οι UNISONIC, αλλά πλέον χρειάζεται να έχεις και περιεχόμενο. Ίσως να φταίει που έχει «καεί» και το όνομα του Kiske από τις συνεχείς κυκλοφορίες της Frontiers, αλλά σε τελική ανάλυση, το άλμπουμ των UNISONIC, δεν διαφέρει και πολύ από το SOMERVILLE/KISKE project σε μουσικό ύφος. Άντε να πούμε ότι έχει λίγο πιο γρήγορα σημεία. Θα μπορούσε να είναι ένας δίσκος των PLACE VENDOME πχ. Όχι αυτό το πολυδιαφημισμένο project, πλην όμως κενό περιεχομένου. Πραγματικά στεναχωριέμαι που μιλάω έτσι για αγαπημένους μουσικούς και φίλους, αλλά απογοητεύτηκα οικτρά από τους UNISONIC…
5/10
Σάκης Φράγκος
