"/>
Τον Gus Drax πολλοί θα τον μάθατε από τους thrashers SUICIDAL ANGELS όπως κι εγώ καλή ώρα, ενώ πολλοί φαντάζομαι συνειδητοποιήσατε το πραγματικό εύρος του ακούγοντας το τελευταίο συγκλονιστικό άλμπουμ των Ελλήνων prog metallers SUNBURST αλλά και τα άλμπουμ των BLACK FATE. Εκεί, ανακαλύψαμε πως ο Gus Drax είναι ένας guitar hero της σχολής των Steve Vai και Joe Satriani αλλά ακόμα περισσότερο, του John Petrucci μιας και το είδος που φαίνεται να πρεσβεύει κλίνει περισσότερο προς το progressive metal όπως το όρισε ο Αμερικάνος. Απ’ την άλλη, ο Drax δεν είναι ένας από εκείνους τους κιθαρίστες της σχολής του David Gilmour που πολλοί λένε με περιφρόνηση πως με μια νότα μπορεί να προκαλέσει περισσότερα συναισθήματα απ’ ότι ένας βιρτουόζος shredder.
Ο Έλληνας κιθαρίστας και συνθέτης έχει δουλέψει πάρα πολύ για να φτάσει σ’ ένα επίπεδο που του επιτρέπει να κατέχει μια άψογη τεχνική κατάρτιση κάτι που αναπόφευκτα θα φανεί στο παίξιμό του. Αλλά επειδή δεν μιλάμε για έναν φλύαρο κιθαρίστα, ο Drax παίζει και αργά, παίζει και με συναίσθημα και με προσήλωση στη μελωδία και την σύνθεση εν γένει και ναι, ακόμα και όταν παίζει σε απίστευτες ταχύτητες και επιδεικνύει την τεχνική του κατάρτιση, πίσω από τις νότες υπάρχει η ερμηνεία και πίσω από την προσέγγιση, το συναίσθημα. Και το λέω αυτό διότι το καινούργιο δεύτερο σόλο άλμπουμ του είναι δώρο Θεού για τους οπαδούς του δυνατού και κιθαριστικού prog metal, για οπαδούς της guitar hero σκηνής και προφανώς για κιθαρίστες που προσκυνούν τους μεγάλους shredders.
Το “Theories of imperfection” είναι ένα instrumental prog metal διαμάντι γεμάτο ένταση που θα σας κάνει να κοιτάξετε τον ουρανό και να σφίξετε τη γροθιά σας χαμογελώντας. Κάθε μια από τις οχτώ συνθέσεις θα μπορούσαν να υπάρχουν σε δίσκο των SUNBURST μόνο που το ρόλο της φωνής έχει αναλάβει η κιθάρα του Drax με τα δυνατά και πολυεπίπεδα μέρη που ζωγραφίζουν πάνω σε έναν στιβαρό καμβά που βοηθάει τις μελωδίες και τα σόλο να λάμψουν. Οι συνθέσεις καθ’ αυτές περιέχουν πολλές εναλλαγές στο ρυθμό και τη δομή αλλά και στην ένταση δημιουργώντας έτσι μια ενδιαφέρουσα και όμορφη βάση απ’ όπου μπορεί να απογειωθεί η σόλο κιθάρα και να συνεπάρει τον ακροατή σ’ ένα ταξίδι.
Ενίοτε ο Drax γράφει σε ένα οικείο prog metal ύφος χαρίζοντας ευκολομνημόνευτες μελωδίες και riff, όπως στο εναρκτήριο “Sentio ergo sum” που με ένταση και αυτοπεποίθηση εισάγει τον συνθέτη του στον κόσμο των σύγχρονων guitar heroes. Ενίοτε γράφει πάνω σε «μονοπάτια» όπως το Ιονικό με το συγκινητικό “Everything’s gonna be alright”, ή το φρύγιο μονοπάτι με το φλαμένκο “Sombrero attack”, αποπνέοντας έτσι ένα ιδιαίτερο χρώμα στον ήχο που μας πάει στους προπάτορες του είδους, τον Steve Vai και τον Joe Satriani. Επιπλέον, έχει καλέσει και μερικούς μουσικούς σε ενδιαφέροντα πόστα: ντραμς από το «κτήνος» Γιώργο Κόλλια, σόλο πλήκτρα από τον Bob Katsionis στο “Emotive resonance”, μπάσο από τον συνοδοιπόρο του στους SUNBURST, Γιώργο Χαραλαμπίδη (επίσης στους WITHIN PROGRESS) κι ένα απρόσμενα ταιριαστό σόλο στο σαξόφωνο στο “Ethereal horizon” από τον Λευτέρη Πουλίου. Έκπληξη προκαλεί το guest σόλο από τον Andy James στο κομμάτι “Cosmic Shadow”. Το άλμπουμ αυτό λοιπόν δεν είναι αποκλειστικά μια ελληνική κυκλοφορία και συνεργασία.
Πρέπει όμως να γίνω λίγο κοινότυπος εδώ καθώς δεν γίνεται να μην πλέξω το εγκώμιο του Gus Drax διότι δεν συμβαίνει τόσο συχνά να συναντώ έναν τόσο ολοκληρωμένο μουσικό και κιθαρίστα συγκεκριμένα που έχει δαμάσει το όργανο και που έχει ανέβει στην υψηλότερη κορυφή του όρους που λέγεται τεχνική χωρίς να ξεχνάει πώς να είναι γήινος και προσιτός. Και, όπως προείπα, είτε είσαι κιθαρίστας είτε είσαι ένας σοβαρός οπαδός της prog metal και κιθαριστικής μουσικής, θα βρεις στο “Theories of imperfection” ένα άλμπουμ που θα σε συντροφεύει για καιρό και θα ανακαλύψεις έναν κιθαρίστα που σίγουρα θα κρατήσεις σε περίοπτη θέση.
8,5 / 10
Φίλιππος Φίλης
