"/>
Καθώς η Αθήνα και όλη η Ελλάδα δονούταν από τον σεισμό των METALLICA, εγώ ταξίδευα για να παρακολουθήσω επιτέλους τους HELLOWEEN, που ξεκινούσαν άλλο ένα σκέλος της παγκόσμια περιοδείας τους. Οι Κολοκύθες, γιορτάζουν την σαραντάχρονη καριέρα τους με τις μεγαλύτερες εμφανίσεις τους, τις πιο επιτυχημένες πωλήσεις τους και την πιο θεαματική τους περιοδεία, οργώνοντας κάθε γωνιά του πλανήτη. Για διάφορους λόγους, δεν είχα την τύχη να τους πετύχω στις προηγούμενες διαδρομές τους, είτε στο Pumpkins united, είτε στο προηγούμενο άλμπουμ, οπότε είχα περίσσιο ενθουσιασμό. Μπορεί να έχω πετύχει το συγκρότημα αρκετές φορές, αλλά η τωρινή μετενσάρκωσή τους, είναι αδιαμφισβήτητα και η πιο πετυχημένη. Έτσι, όχι μόνο θα είχα την δυνατότητα να δω τον Michael Kiske εκεί που τόσο μας έλειψε, αλλά και να παρακολουθήσω μια ανασκόπηση της καριέρας τους, με ένα πραγαγματικό best-of σετ, ανώτερο από αυτό επανασύνδεσης.
Τα σημάδια από την αρχή αυτής της ιστορικής περιοδείας, ήταν ήδη θετικά στην Βόρεια Αμερική, όταν και γέμισαν μεγάλους χώρους, με πάμπολλα βίντεο να κυκλοφορούν, επιβεβαιώνοντας την φόρμα των Γερμανών. Επιπλέον οι HELLOWEEN, είχαν από τα πρώτα τους βήματα, τεράστια απήχηση εδώ στην Ιαπωνία. Ακόμα και μετά τις αλλαγές στα μέλη, όταν τα ηνία άρχιζε να τα κρατά ο Andi Deris, το κοινό τους εδώ είχε ανταποκριθεί θετικά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 και ποτέ δεν έπαψε να τους υποστηρίζει σθεναρά. Την αγάπη αυτή την ανταπέδωσε το ίδιο το συγκρότημα, με ειδικές κυκλοφορίες, single, συλλογών, bonus tracks, ακόμα και τραγούδια γραμμένα για την Ιαπωνία. Έτσι και στο “Giants and monsters”, το έκανε με το πιασάρικο “This is Tokyo”, που μπορεί να ξαφνιάζει με την απλότητά του, αλλά δεν παύει να σε κερδίζει με τον κολλητικό του ρεφραίν. Τι καλύτερο, από το να το ακούς στην ίδια την πόλη λοιπόν.
Το Tokyo Garden Theater, έχει χωρητικότητα περίπου 8.000 ατόμων και αυτή, την δεύτερη βραδιά, το είχαν κατακλύσει από νωρίς οι πιστοί φίλοι των HELLOWEEN, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τους περισσότερους από τους ύμνους που έχουμε όλοι αγαπήσει. Την μερίδα του λέοντως κατείχαν τα “Keepers…” βέβαια. Κάθε φορά που ένα από τα κομμάτια των δύο πρώτων ακουγόταν, ο κόσμος ξεσπούσε, είτε ήταν το “I want out” καί το “Future world”, είτε το “March of time” ή το μακροσκελές “Halloween”. Ευτυχώς, με τους τραγουδιστές να έχουν περισσότερο χρόνο να ξεκουραστούν, το συγκρότημα έχει την δυνατότητα να παίζει για 160 λεπτά περίπου. Έτσι, τραγούδια όπως το “We burn”, το “King for a 1000 years” και το “Power”, βρίσκουν χώρο σε μια λίστα με 22 τραγούδια.
Μπορεί να μην ασχολούμαι συχνά με τους στίχους των τραγουδιών τους, και μπορεί τις περισσότερες φορές αυτοί να είναι κάπως ρηχοί, όμως προσέχοντας το “Twilight of the Gods” ή το “Dr. Stein” ή το “Eagle fly free”, θα ανακαλύψουμε πόσο επίκαιρα είναι, 40 χρονιά αργότερα. Και τα τρία από αυτά, ακούστηκαν και εκθειάστηκαν. Πρέπει να τονίσω, ότι μου αρέσει πολύ η φωνή του Andi Deris, ταίριαξε απόλυτα στην δεύτερη εποχή του συγκροτήματος και διατηρείται εξαιρετικά μέχρι και σήμερα (λες και τα πούρα που καπνίζει να μην την επηρεάζουν). Συχνά, αυτός πατά στις πιο ψηλές νότες, περισσότερο από τον Michael Kiske, ο οποίος, δυσκολεύεται σε κάποια μέρη. Όμως η χροιά του τελευταίου, είναι ανατριχιαστική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το “Halloween” και βέβαια στο ανεπανάληπτο “A tale that wasn’t right”, στο οποίο βούρκωσα.
Αρχικά οι δυο τραγουδιστές κάθισαν σε καρέκλες, με μια ακουστική κιθάρα στα χέρια του Kiske για να τραγουδήσει ο Deris το “In the middle of a heartbeat”, με τους ρόλους να αντιστρέφονται στο “A tale…” μέχρι το καταπληκτικό σόλο του Michael Weikath στο οποίο μπήκε όλη η μπάντα για ένα δυναμικό τελείωμα με 3 απανωτά ρεφραίν, για να μην θέλεις να τελειώσει αυτός ο ύμνος. Δεν ξέρω αν υπήρχαν καλύτερες και χειρότερες στιγμές. Η ροή της συναυλίας ήταν ιδανική. Είτε βλέπαμε τον Kai Hansen να παίρνει τα ηνία στα καταιγιστικά “Ride the sky” (κλασικά) και “Heavy metal (is the law)” (εξαιρετική προσθήκη), είτε τον Markus Groẞkopf με την ενέργειά του, είτε τον Sascha Gerstner, έναν αφανή ήρωα, με την χαρακτηριστική κιθάρα του, είτε τον Dani Lӧble που ήταν ασταμάτητος (έκανε και σόλο), είτε τον ανέκφραστο, αλλά και στυλοβάτη Weikath, είτε τους δύο αξεπέραστους τραγουδιστές, το χαμόγελο ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό μας κάθε φορά. Αισθανόμασταν όλοι εμείς στο κοινό, πως ήμασταν μέρος αυτής της κολοκυθο-ιστορίας. Μιλώντας για κολοκύθες, προσέξτε τις νέες τους περιπέτειες στην οθόνη, ιδιαίτερα κατά την διάρκεια του “I want out”.
Για πολλούς η συνεύρεση του Hansen με τον Weikath, αλλά και η επιστροφή του Kiske, είναι αυτά που κάνουν την διαφορά. Ιδιαίτερα η ανεπανάληπτη φωνή του Michi, δεν μπορεί να αντιακατασταθεί, όσο κι αν αγαπάμε τον Deris. Ευτυχώς, μας αντάμειψαν. Όλοι οι συντελεστές απέδωσαν τα αναμενώμενα, με περίσσια ενέργεια, αφού όχι μόνο το Garden Theater ήταν sold-out, αλλά η εμφάνισή τους μεταδιδόταν ζωντανά στο μεγαλύτερο μουσικό κανάλι της Ιαπωνίας, το WOWOW. Δίχως υπερβολή, πρέπει να υπήρχαν τουλάχιστον 25 κάμερες. Τα λαθάκια μπορεί να υπήρχαν, όμως όπως έχω γράψει πολλές φορές, δεν πρέπει να πηγαίνουμε στι συναυλίες και να προσέχουμε αυτά, ούτε να περιμένουν αλάνθαστες ερμηνείες. Αν ψάχνετε τέτοιες, βάλτε να δείτε τα DVD. Οι συναυλίες πρέπει να έχουν συναίσθημα και να ψυχαγωγούν το κοινό και η αποψινή ήταν απόλυτα διασκεδαστική. Τόσο η επιλογή των τραγουδιών, η απόδοση όλων των μουσικών, όσο και η διαδραστικότητα του κοινού, σε συνδυασμό με την μεγάλη παραγωγή (βίντεο, πυροτεχνήματα, καπνοί, κλπ.) έκαναν τους πάντες να χαμογελούν στο μεγαλύτερο διάστημα της βραδιάς.
Επανειλλημένως μας θύμισαν πως έχουν να προωθήσουν και μια ολοκαίνουργια κυκλοφορία φέτος. Το “Giants and monsters” ήταν ένα ποιοτικό άλμπουμ και σε αυτή την περιοδεία ακούσαμε τόσο κάποια τραγούδια που θα επαναλλάβουν στο μέλλον, αλλά και μερικά που μάλλον δεν θα ξανακούσουμε. Εκτός από το “This is Tokyo”, τόσο το “Universe (Gravity for hearts)” όσο και το “A little is a little too much”, ταίριαξαν απόλυτα στην βραδιά και μας θύμισαν πως σε ολόκληρη την καριέρα τους οι HELLOWEEN μπορεί να όρισαν το Euro-Power, μπορεί να αρίστευσαν στο speed metal, όμως ανέκαθεν είχαν πιασάρικους hard n’ heavy ύμνους και μνημειώδεις μπαλάντες.
Με τους Γερμανούς να προσγειώνονται και στην Αθήνα σε δύο μήνες για την εμφάνισή τους στο Release, μπορείτε να είστε σίγουροι πως θα σας αποζημιώσουν απόλυτα, τιμώντας την ιστορία τους.
Κείμενο – φωτογραφίες: Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
