"/>
Στο “Battle cry” δεν υπάρχουν fillers. Δεν υπάρχουν μπαλάντες. Δεν υπάρχουν αδύναμες στιγμές. Μονάχα η στιβαρότητα του τιτάνα J. D. Kimball, το τσαγανό του Kenny Powell, το σκάψιμο του Jody Henry και οι τσεκουριές του Steve Wittig, που καθόρισαν μια ολόκληρη γενιά. Και ένας ήχος τραχύς, βγαλμένος από τις απάτητες πλαγιές που τις μαστιγώνει ο βόρειος άνεμος.
Κάποιοι θα μιλήσουν για cult. Ο χρόνος όμως έδειξε πως το ντεμπούτο των OMEN δεν είχε σχέση με τη γραφικότητα του cult. Ήταν η έμπνευση για αμέτρητα συγκροτήματα του είδους που ήθελαν να κρατήσουν την ωμότητα του heavy metal και να ατσαλωθούν από αυτή.
Σαράντα χρόνια λοιπόν. Και κάθε χρόνος που περνάει και θα περνάει είναι ένας ακόμα ατσάλινος κρίκος στον αλυσιδωτό θώρακα που ακούει στο όνομα “Battle cry” και προστατεύει το heavy metal από τη μετριότητα.
Κάθε φορά που ακούς τη βελόνα του βινυλίου να ξύνει το δίσκο πριν μπει το ριφ του “Death Rider” δίνεις έναν όρκο.
Να ζεις με το σπαθί και να πεθάνεις από αυτό.
Άρης Λάμπος
