"/>
Συνθέσεις που ως επί το πλείστον ξεπερνούσαν τα πέντε λεπτά, χωρίς όμως να υπερβάλλουν, φτάνοντας μέχρι τα 7,5, τόνιζαν τις μελωδίες τους και κολάκευαν τα δυνατά τους σημεία. Ακούγοντας τον δίσκο τώρα, θα έλεγα ότι το κοντινό σχήμα στον ήχο του “Supremacy”, είναι οι ROYAL HUNT, δίχως αυτήν την έμφαση στα πλήκτρα, που είναι πολύ πιο διακριτικά εδώ.
Πολύπλοκες συνθέσεις όπως το “Angels grace” ή το “Supremacy”, cheesy μπαλάντες σαν το “Lust for life” (που είσαι ρε Jeff Waters με τα ωραία σου), prog αριστουργήματα όπως το “Poisoned hearts”, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Η μόνη διαφωνία μου είναι τα δύο, μάλλον ανούσια, “Anouk” και “Close your eyes”.
Όσοι γουστάρετε το μελωδικό power/prog metal, είναι βέβαιο ότι έχετε το “Supremacy”, σε περίοπτη θέση στη δισκοθήκη σας. Προσωπικά, μου αρέσει περισσότερο η περίοδος του γκρουπ με τον Ian Parry στα φωνητικά (δηλαδή από το “State of mind” και μετά), αλλά ποτέ δεν ξεχνώ πως γνώρισα τους αγαπημένους Ολλανδούς (αλλά και πώς δεν μπόρεσα με τις οικογενειακές υποχρεώσεις να είμαι στη συναυλία τους με τους ANGRA)…
Did you know that:
- Ως γνωστός βλαμμένος, μου είχε κολλήσει πολύ άσχημα στο μάτι, η ανορθογραφία στο αγαπημένο μου “Poisoned hearts”, που γραφόταν στην πρώτη έκδοση ως “Poisened hearts”. Ευτυχώς στην επανακυκλοφορία από τη Metal Mind, το λάθος διορθώθηκε.
- Μιας και μιλάμε για την επανακυκλοφορία από τη Metal Mind, δυστυχώς, για μία ακόμη φορά, δεν είχε τίποτα το αξιοσημείωτο, παρά μόνο τη demo εκτέλεση του instrumental από το “Labyrinth of dreams”, “All systems go” και του “The grand change”, από τον ίδιο δίσκο. Ούτε καν liner notes…
Σάκης Φράγκος
