"/>
Ξεχωριστά θέλω να σταθώ στο “The show must go on”, εκτός του ότι είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου, είναι το κοντινότερο σε μπαλάντα που έχει αυτός ο δίσκος, που είναι ή γκαζωμένο mid-tempo ή γκαζωμένο σκέτο. Λυρικό, πανέμορφο, σαν ένα ταξίδι συναισθημάτων που διαρκεί 7,5 λεπτά. Άλλη μια ωδή σε χαμένη αγάπη (είναι ερωτιάρηδες, τι να τους κάνουμε Σάκη μου;!) με ένα σαφώς πιο μελαγχολικό τόνο αυτή τη φορά. Έξυπνη κίνηση, το ένα γκαζιάρικο, το άλλο μελαγχολικό. Όχι ότι θα τρώγανε ξύλο οι άνθρωποι, άμα κάνανε κάτι τέτοιο! Απλά εντάξει, όπως και να το κάνουμε όταν γράφεις δύο ίδια τραγούδια, ε το ένα θα είναι σαφώς καλύτερο από το άλλο και δεν το θες στο δίσκο σου αυτό. Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο μεγάλο φινάλε του δίσκαρου, το κοντινότερο πράγμα που έκανε αυτή η μπάντα σε hit: το θρυλικό ομώνυμο. Ακούς τον Grimmett να ωρύεται “See you in heeeeeeeeeeell” και λες “μαζί σας και στη κόλαση”, μέχρι να τελειώσουν τα 4,5 λεπτά του κομματιού.
Στη συνέχεια GRIM REAPER, θα ακολουθούσαν άλλα δύο άλμπουμ (“Fear no evil” – 1985, “Rock you to hell” – 1988), ίδιου υψηλού επιπέδου, με τη μπάντα ωστόσο δυστυχώς να διαλύεται το ‘88. Αλλά η αρχή βρίσκεται 40 χρόνια πίσω, σε αυτό το τόσο σπουδαίο ντεμπούτο, που κυματίζει περήφανα τη σημαία της Αγγλίας στο heavy metal. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει τελειώσει άλλη μια ακρόαση, με εμένα να διαπιστώνω πόσο μα πόσο όμορφα του έχει φερθεί ο χρόνος.
Did you know that?
– Μετά τη διάλυση των GRIM REAPER το ‘88, o Steve Grimmett θα γινόταν μέλος των ONSLAUGHT για το “In search of sanity” (1989), ενώ θα πήγαινε να αναστήσει τους GRIM REAPER ως Steve Grimmett’s GRIM REAPER το 2010. Μια μπάντα που θα έβγαζε ορισμένους δίσκους και θα κρατούσε ως και το τέλος της ζωής του το 2022 από θέματα με τη καρδιά του.
– Τεχνικά, η Ebony έβγαλε τον δίσκο το 1983, αλλά η RCA το έκανε ευρέως γνωστό το 1984.
– Η RCA θα ήταν η τελευταία εταιρεία που θα κυκλοφορούσαν κάτι οι GRIM REAPER
Γιάννης Σαββίδης
