"/>
Αλλά για να γυρίσουμε στο “Out of myself”, όπως περιγράφει και η ίδια η μπάντα επρόκειτο για “ένα συναισθηματικό μουσικό ταξίδι” και φράση αυτή είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Δημιουργώντας μια έντονη 90s ατμόσφαιρα, κουβαλώντας πολλές PORCUPINE TREE και PINK FLOYD επιρροές, είναι σαφές ότι ο δίσκος στοχεύει στο θυμικό, βγάζοντας εκτός κάδρου το heavy στοιχείο. Επιπλέον, η αισθαντική φωνή του Mariusz κατατάσσει το όλο εγχείρημα στην κατηγορία “ερωτεύσιμος δίσκος”. Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι με αυτούς τους στίχους και αυτές τις εκτελέσεις σε κομμάτια όπως το ομότιτλο, το “Loose Heart”, κα. Όπως και να έχει, εδώ μιλάμε για την πρώτη επαφή του συγκροτήματος με τον έξω κόσμο, κι αυτή έγινε με τον ιδανικότερο τρόπο. Έντονα τραγούδια, γεμάτα με σημεία που θες να ακούσεις ξανά και ξανά, ενώ το σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι αποτελεί την αρχή ενός μακρόπνοου σχεδίου που θα ολοκληρωθεί τρία χρόνια αργότερα.
Προσωπικά, έτσι προσεγγίζω αυτούς τους τρεις πρώτους δίσκους του συγκροτήματος, σαν έναν. Διότι και στους τρεις βρίσκεις ακριβώς το ίδιο συνθετικό ύφος, με το ίδιο υψηλό επίπεδο συγγραφής και εκτέλεσης. Ωστόσο όταν τα επίπεδα νοσταλγίας πιάνουν επικίνδυνες τιμές, το “Out of myself” είναι το σημείο μηδέν όπου επιστρέφω. Είναι εκεί όπου όλα ξεκίνησαν, και σίγουρα έχει ένα ξεχωριστό σημείο στην καρδιά των πιστών οπαδών.
Νίκος Ζέρης
