"/>
Αλλά άσε τους pure-ίστες, έχουν το ακαταλόγιστο. Να κάνω μια ερώτηση… Όταν κυκλοφόρησε το “King of the Grey Islands”, είχαν επιστρέψει οι CANDLEMASS στον ήχο του “Nightfall” ή μήπως, λέω μήπως, ήταν διαφορετική η προσέγγισή τους; Γιατί εγώ θυμάμαι, και δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε, έναν δίσκο που χαρακτηρίστηκε ως «ανανεωτικός», ως ο δίσκος που αν και ήταν “Candlemass oriented”, θα πήγαινε τη μπάντα σε μια νέα εποχή. Γιατί λοιπόν το άλμπουμ εκείνο αποθεώθηκε; Ανάλογη περίπτωση ήταν. Η απάντηση, απλή: Αποθεώθηκε γιατί είχαμε 2007. Δύο χιλιάδες επτά, μετά Χριστόν.
Αποθεώθηκε από τις νεότερες γενιές, αυτές που δεν έχουν (ευτυχώς) τα «κολλήματα» των προηγουμένων. Από τις ίδιες γενιές, που αναγνωρίζουν τη μεγάλη αξία και του “Chapter VI”. Ενός άλμπουμ που είναι τόσο καλό, ώστε θα μπορούσε να φέρει την ετικέτα του αριστουργηματικού, ακόμη κι αν τα τρία τελευταία του τραγούδια (“Aftermath”, “Black eyes”, “The end of pain”) ήταν fillers. Που σαφέστατα δεν είναι, αφού απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν ως τέτοια. Γιατί, στα προηγούμενα πέντε, από την πρώτη νότα του “The dying illusion” ως την τελευταία του επιβλητικού, ατμοσφαιρικού “Temple of the Dead”, ανοίγουν οι Ουρανοί και βρέχει κατακλυσμιαίο, εξυψωτικό, επικό doom που όμοιό του, μόνον οι ίδιοι οι CANDLEMASS μπορούν να δημιουργήσουν. Εντάξει και οι SOLITUDE AETURNUS. Άντε και μερικοί ακόμη, χεχε…
Με τον Thomas Vikström, αντικαταστάτη του αγαπημένου μας «καλόγερου», σε μια σειρά σπουδαίων ερμηνειών. Με το “Julie laughs no more” να μου δημιουργεί τα ίδια ρίγη, όσα χρόνια και να περάσουν (αυτό το riff του είναι ένας κολοσσός από μόνο του) και το ΕΠΟΣ “Where the Runes Still Speak” να κοιτάζει στα ίσα ΟΛΕΣ τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, όλους τους προκατόχους του που με το μεγαλείο τους «σκάλισαν» την CANDLEMASS κληρονομιά, σαν μια σειρά πολύτιμων εκθεμάτων στο «Μουσείο της Μουσικής».
Οι πωλήσεις όπως ήταν φυσικό για την εποχή, δεν ήταν καλές. Το metal άλλαζε και μπάντες με τον ήχο των CANDLEMASS, πλην κάποιων τρανταχτών εξαιρέσεων, δημιουργούσαν στο underground και έπρεπε να περιμένουν κάποια χρόνια ακόμη, για να βγουν ξανά στο προσκήνιο. Το σχήμα έχασε αρκετή από την «αίγλη» και το «ειδικό» του βάρος, οδηγήθηκε σε διάλυση, για να ακολουθήσει μια επάνοδος με δύο δίσκους διαφορετικής «υφής» (γνωστή η ιστορία πίσω τους) και μια εκ νέου παύση, για να φτάσουμε στην αναγέννηση του 2005 και το “Candlemass” άλμπουμ.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή όμως, το “Chapter VI” παρέμενε η τελευταία πραγματικά τεράστια κυκλοφορία, του μεγαλύτερου επικού doom metal συγκροτήματος όλων των εποχών. Για τον συντάκτη που υπογράφει τούτο το κείμενο δε, είναι ακόμη και σήμερα, στην πρώτη τριάδα της δικής του «CANDLEMASS ιεραρχίας».
Did you know that:
– Ο Längquist είχε τραγουδήσει σε demo του 1992 τα “Ebony throne”, “The dying illusion”, “Temple of the Dead” και “The end of pain”; Μπορείς να το βρεις στη συλλογή “Doomology”, αν δεν το έχεις ακούσει.
Δημήτρης Τσέλλος
