"/>
Με έξι βδομάδες προσπαθειών για ολοκλήρωση του δίσκου να συμπληρώνονται, περίπου τον Ιανουάριο του 1993, ο Olsen, σύστησε τον Dickinson σε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν TRIBE OF GYPSIES και το οποίο ηχογραφούσε το άλμπουμ του στο ίδιο στούντιο στο Los Angeles. Ο Bruce, μπήκε ένα βράδυ στο στούντιο που έγραφαν, για να ακούσει τι έκαναν και ενθουσιάστηκε από τη λατινική χροιά τους στο hard rock. Αυτή ήταν επίσης η αρχή της μακροχρόνιας φιλίας και της συνεργασίας του με τον κιθαρίστα των TRIBE OF GYPSIES, Roy Z.
Αυτό που είδε και άκουσε ο Dickinson από τους TRIBE OF GYPSIES, ήταν αυτό που έδεσε όλο το σύνολο μέσα στο κεφάλι του. Με την καθοριστική συνεισφορά του Roy Z στην συγγραφή των τραγουδιών, το άλμπουμ επιτέλους πήρε την τελική του μορφή. Οι TRIBE OF GYPSIES πήραν θέση πίσω από τα όργανα και επιτέλους ο Bruce, είχε περίπου αυτό που ήθελε. Και αν άφηνε τον Roy Z να κάνει και την παραγωγή του άλμπουμ, όπως έκανε στην πορεία και από το “Accident of birth” και εξής, ίσως να μιλούσαμε για το “Balls to Picasso” με διαφορετικούς όρους. Αυτό φυσικά είναι μια άλλη ιστορία, η οποία όμως, σύμφωνα με τα πρόσφατα λεγόμενα του Dickinson, ίσως και να μην μείνει μια απλή ιστορία. Ίδωμεν.
Το άλμπουμ, ανοίγει κάπως περίεργα, με το “Cyclops”. Ένα κομμάτι που ακούγεται κάπως ημιτελές, κάτι που ισχύει και για το επόμενο, το “Hell no”, το οποίο έχει μια αίσθηση “Tattooed millionaire”. Από το “Gods of war” και εξής όμως, η πορεία είναι μόνο ανοδική για τον δίσκο, με μία μικρή παραφωνία ίσως το “Fire”. Η συναισθηματική μπαλάντα “Change of heart”, τα ογκώδη (και με ακόμα περισσότερο όγκο παιγμένα ζωντανά) “Laughing in the hiding bush” και “Shoot all the clowns” , το “1000 points of light” με το εξαιρετικό του chorus, το μοναδικό όσο και ιδιαίτερο “Sacred cowboys” και φυσικά η κορωνίδα του δίσκου, το “Tears of the dragon”. Ένα κομμάτι στο οποίο η φωνή της Αντιαεροπορικής Σειρήνας, φαίνεται να λυγίζει, να αποκτά πρωτόγνωρα χρώματα, να είναι τραγουδισμένο με καντάρια ψυχής.
Το “Balls to Picasso”, δεν είναι “Chemical wedding”. Είναι όμως ένα άλμπουμ, στο οποίο μάλλον αντικατοπτρίζεται καλύτερα από οπουδήποτε αλλού, η εσωτερική κατάσταση και η εσωτερική αναζήτηση, του σπουδαίου αυτού μουσικού, που λέγεται Bruce Dickinson.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
