ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Saturday night wrist” – DEFTONES
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: Maverick
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Bob Ezrin / DEFTONES / Shaun Lopez
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά / Κιθάρα – Chino Moreno
Κιθάρα – Stephen Carpenter
Μπάσο – Chi Cheng
Τύμπανα – Abe Cunningham
Πλήκτρα / Samples – Frank Delgado
Υπάρχουν δίσκοι που αποτυπώνουν το δέσιμο μιας μπάντας και υπάρχουν κι εκείνοι που καταγράφουν τη στιγμή που αυτό βρίσκεται ένα βήμα πριν διαλυθεί. Το “Saturday night wrist” ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Τρία χρόνια μετά το σκοτεινό και εσωστρεφές “Deftones”, το συγκρότημα από το Sacramento ξεκινά να δουλεύει πάνω στην πέμπτη του ολοκληρωμένη δουλειά, σε μία περίοδο που οι σχέσεις μεταξύ των μελών είχαν αρχίσει να δοκιμάζονται σοβαρά. Η διαδικασία θα αποδεικνυόταν τόσο εξαντλητική ώστε ο Chino Moreno θα χαρακτήριζε τότε τη δημιουργία του “Saturday night wrist” ως τον δυσκολότερο δίσκο που είχε κάνει στη ζωή του.
Έπειτα από τέσσερις δίσκους με τον Terry Date, οι DEFTONES αποφασίζουν συνειδητά ότι χρειάζονται μία αλλαγή. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους σε ένα νοικιασμένο σπίτι στο Malibu, όπου ζούσαν μαζί και έγραφαν καθημερινά νέο υλικό, εξετάζουν διάφορες επιλογές παραγωγών πριν καταλήξουν στον Bob Ezrin. Ο θρυλικός παραγωγός των PINK FLOYD, ALICE COOPER και KISS τους εντυπωσίασε αρχικά με τον ιδιαίτερα παρεμβατικό τρόπο δουλειάς του. Ο Moreno θυμόταν πως όταν ο Ezrin πήγε να τους παρακολουθήσει σε πρόβα, τους σταμάτησε στη μέση ενός τραγουδιού και άρχισε αμέσως να προτείνει αλλαγές, κάτι εντελώς ασυνήθιστο για τους DEFTONES. Ακριβώς αυτή η πειθαρχία ήταν που αρχικά τους έκανε να πιστέψουν ότι ίσως είχαν βρει τον άνθρωπο που θα μπορούσε να τους ωθήσει προς μία διαφορετική κατεύθυνση.
Η συνεργασία άρχισε να παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα όταν οι ηχογραφήσεις μεταφέρθηκαν στο Connecticut. Σε συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει τότε ο Abe Cunningham, παραδεχόταν ότι οι DEFTONES πίστευαν πως ήταν έτοιμοι να μπουν στο studio, κάτι που στην πράξη δεν ίσχυε. Η επικοινωνία μεταξύ των μελών ήταν περιορισμένη, ο Chino δεν ήταν ακόμη έτοιμος να ολοκληρώσει τα φωνητικά του και ο Cunningham θεωρούσε ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για όσα πήγαν στραβά με τον Ezrin ανήκε στην ίδια την μπάντα. Όπως μας είχε πει χαρακτηριστικά, ο παραγωγός ήταν συνηθισμένος να δουλεύει με πολύ πιο προετοιμασμένα συγκροτήματα.
Από την πλευρά του ο Moreno έβλεπε τα πράγματα κάπως διαφορετικά. Περίμενε από τον Ezrin να λειτουργήσει πολύ περισσότερο ως δημιουργικός συνεργάτης, βοηθώντας τους να χτίσουν συνολικά το άλμπουμ και αισθανόταν ότι αυτό τελικά δεν συνέβη. Παράλληλα θεωρούσε ότι η Maverick παρενέβαινε περισσότερο από ποτέ στη δημιουργική διαδικασία, ζητώντας να εγκρίνει τα τραγούδια, κάτι που τον έκανε να αισθάνεται ότι η μπάντα είχε χάσει μέρος του ελέγχου. Οι διαφορετικές οπτικές του Moreno και του Cunningham αποτυπώνουν ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τότε οι DEFTONES. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ο παραγωγός ή η εταιρεία. Η ίδια η μπάντα είχε ουσιαστικά πάψει να λειτουργεί σαν ομάδα.
Ο Moreno αποφάσισε τελικά να απομακρυνθεί και να ασχοληθεί με τους TEAM SLEEP. Για τέσσερις ή πέντε μήνες δεν είχε ουσιαστικά καμία επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη και έφτασε στο σημείο να μην τον ενδιαφέρει καν αν οι DEFTONES θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Η ενασχόλησή του με τους TEAM SLEEP του έδωσε ξανά τη χαρά της δημιουργίας, σε αντίθεση με τις ηχογραφήσεις του “Saturday night wrist”, που είχαν πλέον μετατραπεί σε μία επίπονη διαδικασία. Όταν τελικά επέστρεψε, τα μέλη κάθισαν ξανά μαζί και ξεκαθάρισαν τη μεταξύ τους κατάσταση, επιβεβαιώνοντας ότι όλοι ήθελαν να συνεχίσουν με τους DEFTONES.
Καθοριστική αποδείχθηκε στη συνέχεια η συνεργασία με τον παλιό τους φίλο και πρώην κιθαρίστα των FAR, Shaun Lopez. Ο Moreno ένιωσε ότι βρήκε επιτέλους έναν συνεργάτη που καταλάβαινε τις ιδέες του και μπορούσε να τον βοηθήσει να τις αποδώσει στο studio. Όπως είχε δηλώσει, από εκείνο το σημείο το άλμπουμ άρχισε πραγματικά να παίρνει μορφή. Παράλληλα, άρχισε να δουλεύει ξανά πάνω στα φωνητικά, δοκιμάζοντας διαφορετικές προσεγγίσεις μέχρι να καταλήξει στις τελικές ερμηνείες.
Το “Hole in the Earth” αποτελεί ίσως την πιο ξεκάθαρη καταγραφή εκείνης της περιόδου. Ο Moreno το έγραψε πιστεύοντας ότι οι DEFTONES βρίσκονταν ουσιαστικά στο τέλος τους, χρησιμοποιώντας τους στίχους για να εκφράσει στους υπόλοιπους όσα δεν μπορούσε πλέον να τους πει πρόσωπο με πρόσωπο. Ακόμη και το “I hate all of my friends” αποτελούσε μία άμεση αντανάκλαση των συναισθημάτων του εκείνη τη στιγμή. Το “Beware”, αντίθετα, σηματοδότησε ένα πρώτο βήμα επαναφοράς. Ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψαν μαζί όταν ο Moreno επέστρεψε από τους TEAM SLEEP και η συνεργασία με τον Ezrin είχε πλέον ολοκληρωθεί.
Παρά τις συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε, το “Saturday night wrist” δεν ακούγεται σαν ένας δίσκος που καταρρέει. Αντίθετα, όλη αυτή η αστάθεια μοιάζει να έχει περάσει μέσα στη μουσική του, δημιουργώντας μία από τις πιο ιδιαίτερες και ατμοσφαιρικές κυκλοφορίες της καριέρας τους. Ο Abe Cunningham το τοποθετούσε τότε στο ίδιο περίπου μήκος κύματος με το “White pony”, χωρίς να το θεωρεί σε καμία περίπτωση ένα δεύτερο μέρος του. Όπως εξηγούσε, το “White pony” είχε αποτελέσει το ιδανικό παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο οι DEFTONES ήθελαν να συνδυάζουν τη σκληρή με την πιο ήπια πλευρά τους και κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και εδώ, διατηρώντας όμως το “Saturday night wrist” τον δικό του χαρακτήρα. Ο ίδιος ο Moreno συμφωνούσε ως προς τη σύγκριση, θεωρώντας ότι η σύνδεση με το “White pony” είχε περισσότερο να κάνει με την πολυμορφία του υλικού και με το γεγονός ότι αυτή τη φορά είχαν αφιερώσει πραγματικά χρόνο στη δημιουργία του.
Το εναρκτήριο “Hole in the Earth” δημιουργεί από τα πρώτα δευτερόλεπτα μία αίσθηση μελαγχολίας και αποξένωσης, αναδεικνύοντας παράλληλα τις COCTEAU TWINS επιρροές τους, ενώ το “Rapture” στη συνέχεια εκφράζει τη σύγχυση που βίωνε ο Moreno κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του άλμπουμ, επαναφέροντας την πιο επιθετική πλευρά της μπάντας. Το “Beware” λειτουργεί σαν προειδοποίηση απέναντι στο σεξ, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, τρία ζητήματα που, όπως είχε παραδεχτεί ο ίδιος, τον απασχολούσαν έντονα τότε. Στο “Cherry waves” ο Moreno καταπιάνεται με την εμπιστοσύνη και με το πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει κάποιος για έναν άλλον άνθρωπο.
Το “Mein” βασίζεται σε ένα υπνωτικό riff του Stephen Carpenter, με τη συμμετοχή του Serj Tankian των SYSTEM OF A DOWN να προσθέτει διαφορετικό χρώμα στο τραγούδι, ενώ το instrumental “U,U,D,D,L,R,L,R,A,B,Select,Start” αποτελεί μία από τις πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ. Το “Rats!Rats!Rats!” αναδεικνύει την πιο νευρική και τεχνική πλευρά του Carpenter, ο οποίος είχε δουλέψει επί εβδομάδες συγκεκριμένα μέρη του λόγω του περίπλοκου timing. Το “Pink cellphone” κινείται σε πιο πειραματική κατεύθυνση με τη συμμετοχή της Annie Hardy των GIANT DRAG, ενώ προς το τέλος το “Kimdracula” παίρνει τον τίτλο του από το email address που χρησιμοποιούσε ο Moreno στην αρχή της δημιουργίας του δίσκου, σε μία περίοδο έντονης χρήσης ναρκωτικών. Το “Rivière”, τέλος, βασίστηκε σε μία ιστορία για μία μάγισσα που είχε γράψει υπό την επήρεια ουσιών.
Το “Saturday night wrist” κυκλοφορεί στις 31 Οκτωβρίου του 2006 και αποτελεί τον τελευταίο ολοκληρωμένο δίσκο των DEFTONES με τον Chi Cheng πριν από το τραγικό τροχαίο του 2008. Περισσότερο όμως από οτιδήποτε άλλο αποτελεί ένα παράδοξο κεφάλαιο στην ιστορία τους. Αν το “White pony” είχε δείξει πόσο μακριά μπορούσαν να φτάσουν οι DEFTONES όταν εμπιστεύονταν το ένστικτό τους, το “Saturday night wrist” απέδειξε ότι μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι ξεχωριστό ακόμη και όταν είχαν σχεδόν πάψει να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον.
Το 2006 υπήρξε παράλληλα μία ιδιαίτερα έντονη συναυλιακή χρονιά για τους DEFTONES, με το συγκρότημα να περιοδεύει εκτενώς σε ΗΠΑ, Καναδά και Ευρώπη, παρουσιάζοντας μάλιστα νέο υλικό πριν ακόμη από την κυκλοφορία του άλμπουμ. Το καλοκαίρι συμμετείχαν στην Family Values Tour μαζί με τους KORN, STONE SOUR, FLYLEAF και DIR EN GREY, ενώ στην Ευρώπη εμφανίστηκαν σε μεγάλα festival όπως τα Download, Rock am Ring, Rock im Park, Rock Werchter και Roskilde. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της Family Values Tour, ο Cunningham μας είχε πει ότι είχαν περάσει εξαιρετικά περιοδεύοντας ξανά με τους KORN, με τους οποίους είχαν να περιοδεύσουν μαζί από την εποχή πριν ακόμη κυκλοφορήσουν τα πρώτα τους άλμπουμ.
Did you know that:
- Ο τίτλος “Saturday night wrist” προέκυψε από μία φίλη της μπάντας που, έχοντας πιει ένα Σάββατο βράδυ, αποκοιμήθηκε πάνω στο χέρι της σε τέτοια στάση ώστε υπέστη προσωρινή παράλυση, παραπέμποντας στο λεγόμενο “Saturday night palsy”. Ο Chino Moreno είχε δώσει αργότερα και μία πιο υπαινικτική ερμηνεία, συνδέοντάς τον με εκείνες τις μοναχικές σαββατιάτικες νύχτες όπου «ο καλύτερός σου φίλος είναι ο καρπός σου».
- Από τις ηχογραφήσεις με τον Bob Ezrin παρέμεινε τελικά υλικό σε περίπου επτά από τα δώδεκα τραγούδια του άλμπουμ, με τον Chino Moreno να επαναηχογραφεί αργότερα όλα τα φωνητικά του.
- Πριν καταλήξουν στον Bob Ezrin, οι DEFTONES εξέτασαν το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Ken Andrews των FAILURE και τον Ric Ocasek των THE CARS, ενώ δούλεψαν για περίπου μία εβδομάδα και με τον Dan the Automator.
- Το “U,U,D,D,L,R,L,R,A,B,Select,Start” παραλίγο να μείνει εκτός άλμπουμ επειδή το είχαν ουσιαστικά ξεχάσει, μέχρι που ο Stephen Carpenter το εντόπισε ξανά στον σκληρό δίσκο λίγο πριν από το mastering.
- Ο Serj Tankian των SYSTEM OF A DOWN συμμετέχει στο “Mein”. Ο Moreno του έστειλε το τραγούδι επειδή δυσκολευόταν να βρει την κατάλληλη φωνητική προσέγγιση και ο Tankian του το επέστρεψε την επόμενη ημέρα έχοντας προσθέσει φωνητικά. Αρχικά μάλιστα υπήρχε η σκέψη το “Mein” να μη συμπεριληφθεί καθόλου στο άλμπουμ.
- Η συμμετοχή της Annie Hardy των GIANT DRAG στο “Pink cellphone” προέκυψε αυθόρμητα όταν βρέθηκε στο studio. Ο Moreno της ζήτησε να ηχογραφήσει κάτι και εκείνη αυτοσχεδίασε το παράξενο spoken-word μέρος του τραγουδιού.
- Στην iTunes έκδοση του “Saturday night wrist” συμπεριλήφθηκε ως bonus track η διασκευή των DEFTONES στο “Drive” των THE CARS, με τη συμμετοχή του Shaun Lopez.
Κώστας Αλατάς
