"/>
Το “Relinquished destiny”, “Long time dead” και το “DNA metastasis” δείχνουν την προοδευτική φύση και ρίζα της μπάντας, η γκρούβα δίνει και παίρνει σβέρκους στα “Existenz”, “Regenerated” και “Assaulter”, ενώ το φινάλε “Absolution” ξεδιπλώνει τις soundtrack-ικού τύπου συνθετικές αρετές αυτής της μπάντας. Σοφά χωρισμένο σε τέσσερα μέρη σαν κεφάλαια ενός σκοτεινού επιλόγου (“Final offence”, “From the abyss”, “Dissolution”, “Disintegration”), σου δίνει το δραματικό φινάλε που αξίζεις, σαν μια ταινία που επιλέγει προσεκτικά τις τελευταίες της σκηνές για να δείξει στον θεατή. Διότι περί ταινίας πρόκειται, απλά περασμένης σε μουσική μορφή. Τι εννοώ με τη πρόταση που μόλις έγραψα; Αλλαγή παραγράφου και πάμε πάλι!
Το “The empires of the worlds” αφορά την ιστορία ενός άνδρα που μεγάλωσε σε έναν κόσμο μίσους. Και έτσι, εξελίσσεται σε μια αδίστακτη φιγούρα. Χωρισμένη σε μέρη, η αφήγηση εξερευνά την αφύπνισή του σε μια ψεύτικη πραγματικότητα, τη σύγκρουση με τις “αυτοκρατορίες των κόσμων”, μια κάθοδο στην άβυσσο και μια ανάβαση μέσω της πραγμάτωσης του εαυτού του. Παρά το φουτουριστικό του σκηνικό, το άλμπουμ ασχολείται με ζητήματα της πραγματικής ζωής, τη δίψα του ανθρώπου για δύναμη, δίνοντας έμφαση στους κόσμους που εμποδίζουν την πνευματική ανάπτυξη. Κοινώς, δώστε το σε κάποιον σοβαρό sci-fi σκηνοθέτη να το κάνει αριστουργηματική ταινιάρα να μας φύγουν τα σαγόνια!
20 χρόνια μετά, πολλά άλλαξαν. Οι BIOMECHANICAL μας αποχαιρέτησαν μετά από το χαοτικά υπέροχο “Cannibalised” που ακολούθησε τρία χρόνια μετά, με τον συμπατριώτη μας να ακολουθεί άλλους δρόμους (γράφει πλέον soundtracks σε ταινίες – μια φλέβα την είχαμε διακρίνει εδώ, οπωσδήποτε!) για την καριέρα του ως μουσικοσυνθέτης. Το αντίκτυπο ωστόσο των τριών αριστουργημάτων που παρέδωσαν, ακόμα συζητιέται σε κύκλους του ευρύτερου προοδευτικού ήχου. Μοντέρνα κλασσικά άλμπουμ πλέον, εκτιμώνται σε μεγαλύτερη έκταση από ότι τότε, με πολλούς εξ ημών, να ζητούν πάραυτα έναν τέταρτο δίσκο, παρόλο που έχει στραφεί σε άλλα μονοπάτια ο βασικός δημιουργός του. Το “The empires of the worlds” παραμένει εκεί ωστόσο.
Παντοτινό διαμάντι, τόσο χαοτικά θελκτικό.
Did you know that?
– Στην ειδική έκδοση, υπάρχει και μια εξαίρετη διασκευή στο “Painkiller” των PRIEST.
– Πρώτος δίσκος στην Earache, από τους δύο συνολικά που θα έβγαζαν.
– Credit για τα κλασσικά όργανα δίνονται στους Richard Couldridge στο βιολί και Lac-Hong στο cello
– Και στα τρία άλμπουμ των BIOMECHANICAL, ο Κουτσελίνης ήταν συμπαραγωγός.
Γιάννης Σαββίδης
