"/>
Δύο μήνες μετά την μετακόμιση τους, τα μέλη της μπάντας είχαν αρχίσει να αγχώνονται βλέποντας πως ακόμα δεν έχουν φτάσει σε κάποιο τελικό αποτέλεσμα. Κόντρα, πάλι, στις προσδοκίες και ελπίδες της EMI, ο Meegan τους ξεκαθάρισε πως έτσι γράφονται τα αριστουργήματα, και έληξε εκεί η υπόθεση. Έτσι, η μπάντα έμεινε τρεις γεμάτους μήνες στη Γαλλία, γεγονός που προκάλεσε προστριβές στην οικογενειακή ζωή του Hogarth ο οποίος βρισκόταν στο γνωστό δίλημμα που πολλοί μουσικοί βρίσκονται μετά από μήνες περιοδείας και ηχογραφήσεων. Τρεις μήνες μετά όμως το άλμπουμ ακόμα δεν είχε ολοκληρωθεί, γεγονός που επετεύχθη τέσσερις μήνες αργότερα στα Parr street studios του Λίβερπουλ. Και κάπου εδώ η εταιρία άρχισε να ασκεί περισσότερη πίεση αφού, όπως φαντάζεστε, αυτή η καθυστέρηση κοστίζει πολύ και διάφοροι παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του Mark Kelly, είχαν αρχίσει να έχουν αμφιβολίες για την ποιότητα του δίσκου που είχε αρχίσει να φαίνεται στον ορίζοντα.
Όπως προστάζει η παράδοση, το “Brave” έγινε αποδεκτό από τον μουσικό τύπο που αναγνώρισε την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αξία ενός MARILLION concept δίσκου εβδομήντα λεπτών, κάτι που φυσικά δεν αναγνώρισε το νεανικό κοινό της εποχής που όντως έψαχνε κάτι πιο κοντά σε britpop. Ακόμα όμως και οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί αποξενώθηκαν από το σαφώς σκοτεινό και μινόρε περιεχόμενο του “Brave” κάτι που φάνηκε και στην περιοδεία όπου οι MARILLION επιχείρησαν εμπορική αυτοκτονία παίζοντάς το στην ολότητα του. Αμελητέο το να σας αναλύσω γιατί η εταιρία τώρα βρισκόταν στα πρόθυρα χωρισμού με τους progsters. Το επόμενο άλμπουμ θα ερχόταν μόλις έναν χρόνο μετά και μ’ αυτό το αντίο από την ΕΜΙ. Στη συνέχεια, η μπάντα θα υπέγραφε ένα καταστροφικό συμβόλαιο με την Castle και, αφού χρεοκόπησαν, θα διέγραφαν πρώτοι το μονοπάτι του crowd funding που τελικά αποτέλεσε το αντίδοτο στη μουσική βιομηχανία.
Τριάντα χρόνια μετά, το έβδομο άλμπουμ των MARILLION έχει γίνει καθολικά αποδεκτό και αντικείμενο θαυμασμού από οπαδούς και μπάντες. Είναι ένα από τα κορυφαία concept άλμπουμ των 90s και, γιατί όχι, όλων των εποχών. Περιέχει μερικές από τις πιο συγκινητικές και σπαρακτικές ερμηνείες που έχω ακούσει, χάρη στη μοναδική ικανότητα του Steve Hogarth να σου τρυπάει τα εσώψυχα. Μουσικά, εκτελεστικά και ηχητικά είναι τίποτα λιγότερο από άψογο, με τους μήνες κόπου και λεπτομερούς εργασίας να διαγράφονται σε κάθε νότε και στίχο. Το “Brave” μπορεί να μην είναι τόσο prog όσο ένα “Clutching at straws” ή το αγαπημένο ντεμπούτο των MARILLION. Είναι όμως το πιο ώριμο, προσγειωμένο και παράλληλα τόσο απαιτητικό άλμπουμ γιατί αντί για ένα δυνατό μπαμ, σε κοιτάει με ύφος αινιγματικό και ζητάει να περάσεις χρόνο μαζί του για να αφουγκραστείς αντί να ακούσεις.
Did you know that:
- Το chateau στο οποίο είχαν μετακομίσει προσωρινά οι MARILLION και ο Meegan, δεν ήταν κανένα τυχαίο κάστρο αλλά το chateau Marouatte που ανήκει στον αδερφό του Stewart Copeland (τύμπανα στους THE POLICE), Miles.
- Το κορίτσι, που τελικά δεν πήδηξε από τη γέφυρα, γύρισε στους γονείς της και έληξε εκεί η υπόθεση.
- Το άλμπουμ έχει παιχτεί στην ολότητα του σε άλλες δύο περιοδείες το 2003 και 2011.
- Επί σκηνής, ο Steve Hogarth έβγαινε με κραγιόν και κοτσίδες ερμηνεύοντας έτσι το κορίτσι του concept.
- Το τραγούδι “Made again” που προλογίζει την κατακλείδα του δίσκου, γράφτηκε από τον Steve Rothery για τη νεογέννητη τότε κόρη του.
- Στο τέλος της κατά Hogarth ιστορίας, το κορίτσι πέφτει από τη γέφυρα κάτι που καταλαβαίνει ο ακροατής αν προσέξει τους ήχους της θάλασσας.
- Φυσικά και ανέλαβε ο Steven Wilson μια remixed εκδοχή του “Brave”, το 2018.
- Το κομμάτι “Paper lies” είχε γραφτεί πρωτύτερα και με θέμα, όπως υποδηλώνει ο τίτλος, τα ψέματα των εφημερίδων της Αγγλίας που είχαν αρχίσει να γράφουν μόνο κουτσομπολιά και σκάνδαλα διασημοτήτων. Με αρκετές αλλαγές σε σημεία, ο Hogarth το ταίριαξε με το υπόλοιπο concept.
Φίλιππος Φίλης
