Όπως ανάρτησε η No Remorse Records, πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών, ο μπασίστας των ETERNAL CHAMPION και SUMERLANDS, Brad Raub. Δεν έχουν δοθεί περισσότερες λεπτομέρειες για την αιτία του θανάτου του. R.I.P.
NESTOR – “Teenage rebel” (Napalm)
Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να σας πω ότι αυτή είναι μία από τις πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες για τον hard rock ήχο μιας και το ντεμπούτο των NESTOR (“Kids in a ghost town”) είχε κάνει σοβαρό ντόρο συσπειρώνοντας την κοινότητα. Θα είμαι απολύτως ειλικρινής. Δεν ανήκω σε εκείνους που ξετρελάθηκαν με το “Kids in a ghost town” αλλά οφείλω να τονίσω με κάθε δυνατό τρόπο ότι χαίρομαι πολύ που αυτοί εδώ οι Σουηδοί έκαναν τον κόσμο να μιλάει ξανά τόσο παθιασμένα για το hard rock θυμίζοντας μας τις καλές μέρες των H.E.A.T.
Κάπως έτσι έβαλα να ακούσω το “Teenage rebel”. Όλοι είχαμε ακούσει τα τρία πρώτα singles τα οποία άφηναν ενθαρρυντικά μηνύματα. Ειδικά το “Caroline” ήταν εκπληκτικό και μπορώ να πω ότι ήταν ο βασικός λόγος που περίμενα με ανυπομονησία το δίσκο. Θεωρώ ότι με το νέο άλμπουμ οι NESTOR κατάφεραν κάτι που φάνταζε εξαιρετικά δύσκολο στην αρχή: ξεπέρασαν τις προσδοκίες των οπαδών τους και μπορούν άνετα να καυχιούνται ότι το “Teenage rebel” είναι ανώτερο του προκατόχου του.
Και μπορεί να υπάρχει φυσικά η πάντα αγαπητή σε όλους μας ρετρολαγνεία για τα ένδοξα 80s αλλά αυτή τη φορά οι NESTOR την αποτυπώνουν με έναν πιο πειστικό τρόπο. Ακόμη και το όλο look της μπάντας είναι σαφώς βελτιωμένο φανερώνοντας μία μπάντα σε ανοδική πορεία σε όλα τα επίπεδα. Από τον εναρκτήριο “We come alive” (με μία εισαγωγή που θυμίζει αρκετά το “Tubular bells” του Mike Oldfield) μέχρι το ομώνυμο κομμάτι που φέρνει αρκετά σε BON JOVI (“Slippery when wet” εποχής) και την εκπληκτική μπαλάντα “The one that got away” (οι fans των SURVIVOR θα δώσουν θετικό πρόσημο), το “Teenage rebel” αποτελεί μία top hard rock κυκλοφορία από αυτές που τόσο θέλουμε και αναζητούμε.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι NESTOR φανερώνουν μία εξαιρετική άνεση να συνθέτουν πολύ όμορφα hard rock κομμάτια χωρίς καμία διάθεση προσαρμογής στη σύγχρονη πραγματικότητα. Από μένα είναι ναι…ειδικά τώρα, με αυτό το δίσκο. Λύστε μου τώρα μία απορία: πως γίνεται οι NESTOR να χαίρουν εκτιμήσεως από μεγάλη μερίδα true metal οπαδών; Καλή φάση αλλά…ανεξήγητο!
8,5 / 10
Σάκης Νίκας
CLOVEN HOOF – “Heathen Cross” (High Roller Records)
Το “Heathen Cross” σηματοδοτεί την επιστροφή στα δισκογραφικά δρόμενα για τους θρύλους του N.W.O.B.H.M, CLOVEN HOOF. Την όγδοη κατά σειρά, μέσα από μια καριέρα μεγαλύτερη των τριάντα ετών (δεν προσμετρώ την δεκαετή αποχή τους κατά τη δεκαετία του ’90), εννέα δίσκων στο σύνολο (το “Definitive part one” μένει εκτός κάδρου) και τριών αριστουργημάτων (τα τρία πρώτα εννοείται) που ήταν υπέρ το δέον αρκετά, ώστε να τους δώσουν το ιστορικό status που έχουν σήμερα.
Ο Lee Payne είναι το μοναδικό μέλος από την αρχική τους σύνθεση, ο αρχηγός της μπάντας, ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της ιστορικότητας και του ονόματος, με την σημερινή, σε μεγάλο ποσοστό ανανεωμένη, σύνθεση, όπου ο μεγάλος Harry “Tyrant” Conklin είναι η τελευταία προσθήκη. Μου είναι συμπαθέστατος ο Lee. Και τον συμπαθώ γιατί είναι ταγμένος σε αυτό που κάνει, είναι ειλικρινής, ευθύς. «Αυτό έχω», σου λέει, «αν θες πάρτο, αν δεν το θες, άφησέ το και προσπέρασε». Τίμια στάση, ντόμπρα και εμένα αυτές οι στάσεις με κάνουν να βλέπω τον άλλον θετικά ως και θετικότερα απ’ όσο πραγματικά το αξίζει, κάποιες φορές.
Με θετική διάθεση λοιπόν, δέχτηκα το νέο άλμπουμ των CLOVEN HOOF προς ακρόαση και παρουσίαση. Τόσο οι πρώτες όσο και οι τελευταίες του ακροάσεις, που μαζί συμπλήρωναν έναν μεγάλο, σεβαστό αριθμό ώστε να βγει πραγματικό συμπέρασμα και όχι μια βεβιασμένη άποψη απλά για να διεκδικούμε το βραβείο του γρηγορότερου, με έκαναν να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι το “Heathen cross” είναι η καλύτερη προσπάθεια του group, μετά την κλασσική πρώτη τριάδα των “Cloven Hoof”, “Dominator” και “A sultan’s ransom”. Με τα δυο τελευταία δεν έχει σχέση, η αλήθεια είναι αυτή, ωστόσο συνδυάζει στοιχεία του ντεμπούτου και συγκροτημάτων που επέδρασαν με τρόπο καταλυτικό στη διαμόρφωση του συνθετικού πνεύματος του Lee και της παρέας του.
Πάμε ένα σβέλτο track by track για να καταλάβεις καλύτερα. Θα ακούσεις λοιπόν τους JUDAS PRIEST στο εναρκτήριο “Redeemer” και στο “Frost and fire”, πολλή από την αισθητική των MERCYFUL FATE, URIAH HEEP και BLUE OYSTER CULT στο “Do what thou wilt”, τον Ronnie James Dio στο “Curse of the gypsy”, τους BLACK SABBATH του Tony Martin και του Dio στο “Sabbat stones” και στο “The summoning”, ενώ θα πας πολύ πίσω στον χρόνο και στο ντεμπούτο, με το “Vendetta”. Σίγουρα, αν έχεις έμπειρο αυτί, θα πιάσεις δω και κει μελωδίες που να σου φέρνουν στο μυαλό αγαπημένα, κλασσικά κομμάτια, αλλά τούτο δεν το βλέπω σαν προσπάθεια αντιγραφής. Η αντιγραφή, που έχει καθαρά πονηρό σκοπό, φαίνεται και διαφέρει από την άδολη αγάπη και το αποτύπωμα αυτής. Πάντως, τα κομμάτια στέκουν πάνω από τον μέσο όρο, είναι καλά.
Έχω βέβαια και τις ενστάσεις μου, οι οποίες έχουν να κάνουν με το φτωχότατο “Last man standing” και το “Darkest before the dawn”. Το πρώτο είναι μια αποτυχημένη, για μένα πάντα, προσπάθεια της μπάντας να παίξει στο στυλ των FIGHT ή του “Demolition” των JUDAS PRIEST. Χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, groove metal αισθητική, ένα κομμάτι κάπως σαν το “One on one” των Ιερέων, για να γίνω απολύτως σαφής, που δεν προσφέρει απολύτως τίποτα και το κυριότερο, δεν ταιριάζει στους Hoofs. Το “Darkest before the dawn” είναι ο αστερίσκος που λέγαμε, όταν συζητούσαμε για «αντιγραφές», «επιρροές» και τη διαφορά αυτών. Αντικειμενικά, θα ήταν ως και το highlight του δίσκου, αν δε θύμιζε τόσο κραυγαλέα το “Caught somewhere in time” και το “Only the good die young”… είπαμε, επιρροές, επιδραστικότητα, αλλά όχι κι έτσι ρε παιδιά… Δεν χρειάζεται να ρίχνετε νερό στον μύλο κάθε κακοπροαίρετου… Λίγη προσοχή παραπάνω, δε βλάπτει.
Δεδομένα ο νεοεισελθών Tyrant κάνει πολύ καλή δουλειά στο μικρόφωνο. Συνυπολογίζοντας την ικανότητά του να ερμηνεύει ως πρέπει αλλά και να αναβαθμίζει σε περιπτώσεις το παλαιότερο υλικό, κάτι που είδαμε με τα μάτια μας στην εμφάνισή τους στο περσινό Up the Hammers, είναι μεγάλο ατού για το group. Όπως είναι και ο Chris Dando στα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά, στην πρώτη του studio συμμετοχή ως βασικό μέλος. Έχει πολύ καλή φωνή και πολύ καλή σκηνική παρουσία και ας έχει τον πιο διακριτικό ρόλο του πληκτρά. Είχε μάλιστα εκτελέσει χρέη frontman στο “Keep It True Rising 2” το 2022, πηγαίνοντάς τα περίφημα. Φωνητικά λοιπόν οι Βρετανοί είναι σίγουροι, οι υπόλοιποι παίκτες τα πάνε και αυτοί εξαίσια, οπότε…
… οπότε αυτό που μένει είναι να μείνει η σύνθεση ως έχει, να μην έχουμε εκ νέου αλλαγές και όλα θα πάνε καλά. Πιθανόν, ο επόμενος δίσκος, όταν έρθει με το καλό, να είναι ακόμη καλύτερος! Προς το παρόν, κρατώ την σιγουριά της πολύ καλής συναυλίας που θα δώσουν, σαν μας έρθουν ξανά. Οι πιο δυνατές στιγμές του “Heathen Cross” μαζί με τα κλασσικά έπη των 80s, το εγγυόνται. Κάτι άλλο, δε χρειάζεται.
7 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
RIOT V: Περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:
Riot V και Ελλάδα, Ελλάδα και Riot V… Μία σχέση αγάπης που κρατάει από πολύ παλιά με τις πρώιμες δουλειές των Αμερικάνων πιονέρων του hard’n’heavy ήχου να έχουν κυριεύσει τις καρδιές του κόσμου και το μεγάλο ΜΠΑΜ να γίνεται πραγματικά το 1988 με το ηγεμονικό “Thundersteel”, με το οποίο τους συστήνει σε όλη την υφήλιο και επίσημα, δρώντας ως πολιορκητικός κριός στις άμυνες όλων όσων δεν τους είχαν (παρα)δεχτεί ακόμα. Έκτοτε άλλαξαν πολλά και κυρίως η σχέση τους με το κοινό της Ελλάδας. Θα πέρναγαν άλλα 10 χρόνια, όπου εκείνη η πρώτη εμφάνιση τους στη χώρα μας στο πλάϊ των Virgin Steele και Stigmata IV θα προκαλούσε τέτοιο σοκ που ο κόσμος 26 χρόνια μετά, θυμάται ακόμα σαν να ήταν εκεί. Ήταν το θεϊκό “Inishmore” που μας τους έφερε πρώτη φορά, είναι το επίσης θεϊκό πρόσφατο άλμπουμ τους “Mean Streets” που θα τους φέρει πλέον για ένατη φορά στη χώρα μας, καθώς έχουν πάθει και οι ίδιοι τέτοια πλάκα με την Ελλάδα που σε κάθε δυνατή ευκαιρία, μας επισκέπτονται με περίσσεια χαρά. Γι’αυτό και η Demons Gate Productions αυτή τη φορά τους φέρνει για ένα ανεπανάληπτο Ελληνικό και Κυπριακό Tour που ξεκινάει στις 26 Νοεμβρίου από την Λευκωσία και τελειώνει στις 30 Νοεμβρίου στα Τρίκαλα, με ενδιάμεσους σταθμούς Αθήνα 27/11, Αγρίνιο 28/11 και Θεσσαλονίκη 29/11.
Στο καυτό αυτό πενθήμερο, θα ακούσουμε για πρώτη φορά τα φοβερά κομμάτια του νέου τους δίσκου ενώ φυσικά είναι δεδομένη η κορυφαία απόδοση με την οποία πάντα αποδίδουν για 2 περίπου ώρες. Η μπάντα παρά την μεγάλη απώλεια του αρχηγού και ιδρυτή τους Mark Reale, πάντα παίζει και για πάρτη του ώστε να τιμάει τη μνήμη του, πράγμα που έχουν καταλάβει άπαντες πόσο ειλικρινά γίνεται, γι’αυτό και οι Riot V έχουν γνωρίσει τα τελευταία χρόνια τη μεγαλύτερη δυνατή αποδοχή που είχαν ποτέ. Σε συνδυασμό με το ότι το νέο τους άλμπουμ “Mean Streets” θεωρείται η κορυφαία τους δουλειά εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με πολλούς να χρονολογούν την ποιότητα της ως την καλύτερη ακόμα κι από την εποχή του “The Privilege Of Power” το 1990, κατανοείτε ότι θα μας έρθουν πιο ορεξάτοι και φρενήρεις από ποτέ. Οι Riot V οι οποίοι κρατάνε και τη σύνθεση τους σταθερή εκτός από την ποιότητα τους, έτσι και οι πέντε που έχουν αγαπηθεί ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί συνολικά, θα δούνε ξανά το αγαπημένο τους κοινό να εκρήγνυται για πάρτη τους.
Τη συναυλία των Riot V στην Αθήνα θα ανοίξουν οι εγνωσμένης αξίας Diviner με τον Γιάννη Παπανικολάου στα φωνητικά, στην τελευταία φετινή τους εμφάνιση στην Αθήνα.
FIGHT OR FALL!
Early Birds από 20€ (μόνο online)!
Εισιτήρια για Αθήνα σύντομα στα Metal Era, Sirens, Monsterville, Top Man, Eat Metal, No Remorse
Online στο https://www.riverparty.net/riotv-athens
Εισιτήρια για Θεσσαλονίκη σύντομα στα Alone Records, Cafe Διόροφον, Nephilim
Online στο https://riverparty.net/riotv-skg/
Εισιτήρια για Τρίκαλα στο Rising, Cardinal & σε άλλα σημεία προπώλησης που θα ανακοινωθούν σύντομα.
Online στο https://riverparty.net/riotv-trikala/
Περισσότερες πληροφορίες για το Live της Κύπρου και του Αγρινίου σύντομα.
Μία παραγωγή της Demons Gate Productions
ROTTING CHRIST | 8 ΙΟΥΝΙΟΥ | ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ | SPECIAL GUESTS
X LALALA PRESENTS
ROTTING CHRIST
CELEBRATING 35 YEARS
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΙΟΥΝΙΟΥ
ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ
ATTENTION METALHEADS!
TRIPLE THREAT JUST DROPPED!
Οι Rotting Christ στην επική εμφάνισή τους στην πόλη της Θεσσαλονίκης το
Σάββατο 8 Ιουνίου θα έχουν μαζί τους τρία special guest σχήματα-φωτιά:
KHIRKI
EUPHROSYNE
TYPHUS
Τρεις μπάντες που έχουν το δικό τους φανατικό κοινό θα ανέβουν στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών, κάνοντας αυτή τη νύχτα ακόμα πιο καυτή.
Οι Khirki (Κίρκη) είναι ένα μουσικό τρίο από την Αθήνα που ισορροπεί ανάμεσα στο rock ‘n’ roll και την παραδοσιακή μουσική. Η μπάντα αντλεί το όνομά της από τη γνωστή μάγισσα της μυθολογίας που μετέτρεψε το πλήρωμα του Οδυσσέα σε ζώα σερβίροντάς τους το μαγικό της κρασί. Αντίστοιχα το συγκρότημα, αφότου μάζεψε καρπούς από τη metal/rock κουλτούρα (Kvelertak, Mastodon, Tool, κλπ.) και επηρεάστηκε βαθιά από τα ντουμάνια της Ανατολής και των Βαλκανίων, δημιούργησε το δικό του μαγικό «ζωμό», διατηρώντας άθικτο και ανόθευτο το heavy χαρακτήρα του.
Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο full–length άλμπουμ με τίτλο «ΚΤΗΝΩΔΙΑ» το οποίο κέρδισε τον ενθουσιασμό της metal κοινότητας και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από τον εγχώριο και διεθνή Τύπο. Φέτος επανήλθαν με τη νέα τους κυκλοφορία «ΚΥΚΕΩΝΑΣ» και την παρουσιάζουν ζωντανά σε εμφανίσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Οι Euphrosyne θεωρούνται από τα πλέον ανερχόμενα ονόματα της εγχώριας post black metal σκηνής, με τη πρόσφατη κυκλοφορία του EP “Κeres“ να τους ανεβάζει στις περισσότερες ελληνικές σκηνές, δίπλα σε ονόματα όπως Σάκης Τόλης, Sylvaine, Allochiria, Aetherian κι άλλες αξιόλογες μπάντες της underground σκηνής. Το προσφάτως δημιουργημένο (2021) συγκρότημα είχε δώσει ήδη ένα πρώτο δείγμα των σκοτεινών και περιπετειωδώς μελωδικών ήχων του, με τα singles “Thorns Above The Skies” και “Rattus” των πρώτων ημερών ύπαρξής του. Τώρα, πλήρες μελών, βρίσκεται στην πιο ώριμη και ολοκληρωμένη συνθετικά φάση του, προσμειγνύοντας μελωδικό ήχο και black metal, με ορχηστρικά σημεία και φωνητικά που ποικίλουν από σκισμένες κραυγές, μέχρι μελωδικές pop γραμμές.
Οι Typhus και υπόσχονται μια καταιγιστική εμφάνιση για τους φίλους του Heavy/Thrash. Έχοντας μια γεμάτη εμφανίσεις διετία, σε Ευρωπαϊκό έδαφος αλλά και εγχώρια με κυριότερες αυτή στο Athensrocks Festival στην Αθήνα, μαζί με μπάντες θρύλους όπως οι Candlemass, οι Rotting Christ και οι Ghost, καθώς και τη συμμετοχή στο Wacken Open Air, επιστρέφουν για να παρουσιάσουν την καινούργια τους δουλειά. Όπως είναι φυσικό, δεν θα λείπουν και κομμάτια από το ντεμπούτο της μπάντας, Mass Produced Perfection, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2020, και θα δώσει το thrash/speed στίγμα του.
Όσα εισιτήρια έχουν ήδη αγοραστεί ισχύουν κανονικά για τις 8 Ιουνίου.
Σας περιμένουμε για να γιορτάσουμε μαζί τα 35 χρόνια της μεγαλύτερης Ελληνικής metal μπάντας όλων των εποχών!
Ακολουθήστε τους Rotting Christ
Website | Facebook | Instagram | Youtube
Ακολουθήστε τους Κhirki
Website Facebook Instagram Youtube
Ακολουθήστε τους Euphorsyne
Ακολουθήστε τους Typhus
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Σημεία Προπώλησης
Ηλεκτρονικά: more.com
tickethouse.gr – powered by more.com
Τηλεφωνικά: 11876
Σε όλα τα more Spots
Δίκτυο Public
Public online: http://tickets.public.gr/
Kαταστήματα Public
https://www.public.gr/templates/publicStorelocator.jsp
The Nephilim Metal Music Store
Πατριάρχου Ιωακείμ 17
Alone Music Store
Γ. Θεοχάρη 2, Τηλ: 2310266772
Café Bar Διώροφον
Κερασούντος 81, Καλαμαριά – Τηλ: 2310453998
NOCTURNUS AD – “Unicursal” (Profound Lore Records)
Πέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο τους “Paradox”, οι NOCTURNUS AD επιστρέφουν κρατώντας την ποιότητα στα υψηλά επίπεδα του προκατόχου του. Με τον βετεράνο της death metal σκηνής της Florida στις επάλξεις, τον drummer/τραγουδιστή Mike Browning, προκαλούν ρίγη συγκίνησης σχεδόν εφάμιλλης των δύο θρυλικών πρώτων δίσκων των NOCTURNUS και αναγεννιόνται ή καλύτερα επανασυστήνονται με το προσωνύμιο AD σε ένα ακροατήριο που είναι περισσότερο μυημένο στο κοσμικό/προοδευτικό death metal που επιδίδονται.
Με απαράλλαχτο line-up, οι NOCTURNUS AD στο “Unicursal” διατηρούν ως βάση το αρχαϊκό death metal όπως αυτό πρωτοπαίχτηκε στα demo των MORBID ANGEL, παίρνοντας άλλη τροπή στο “The science of horror” demo αλλά την ίδια στιγμή κινούνται σε οδούς παράλληλους με καθαρά progressive metal ηχοτοπία που ενισχύονται φυσικά από την έντονη χρήση των keyboards, τις αιφνίδιες εναλλαγές στα riff και τα μανιασμένα lead.
Παρά το old-school ενστικτώδες παίξιμο, οι NOCTURNUS AD εντάσσονται με άνεση στο σύγχρονο death metal, ειδικά από την στιγμή που αυτό δείχνει να επαναπροσεγγίζει λιγότερο επιφανή συγκροτήματα του παρελθόντος με τους BLOOD INCANTATION να αποτελούν ένα τρανό παράδειγμα της νέας αυτής οπτικής. Το άλμπουμ είναι γεμάτο από τα χαρακτηριστικά στριφνά riff με τα πλήκτρα να τα θωρακίζουν, τα οποία είχαν πατεντάρει με μαεστρία οι NOCTURNUS τριανταπέντε χρόνια πίσω και τα ακούσαμε στον υπερθετικό βαθμό στις μεταγενέστερες δουλειές των EMPEROR πχ καθώς και ίδια παραμένει και η πιο αφηγηματική προσέγγιση στα φωνητικά του Browning.
Tο “Unicursal” απευθύνεται σε όλους τους μύστες του ορθόδοξου προοδευτικού death metal και της τεχνοκρατικής προσέγγισης στο πιο ακραίο metal και οι NOCTURNUS AD από τη σύνθεση των τραγουδιών μέχρι το εξώφυλλο και το concept του δίσκου προσφέρουν ένα άλμπουμ ταυτόσημο του χαρακτηριστικού sci-fi ιδιόμορφου ήχου τους που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες τους στιγμές με ή χωρίς AD.
8 / 10
Κώστας Αλατάς
EXHORDER – GOD DETHRONED (Κύτταρο, 26/5)
Η τελευταία Κυριακή του Μαΐου μας επεφύλασσε την δικαίωση για την περσινή ακύρωση των Αμερικανών EXHORDER, έχοντας στο πλευρό τους τους Ολλανδούς GOD DETHRONED αντί για τους Βρετανούς CANCER. Οι μεν, πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι δε τρίτη φορά στην Ελλάδα, δεύτερη στην Αθήνα μετά από 23 ολόκληρα χρόνια (2001 με MARDUK και BAL-SAGOTH). Οι μεν EXHORDER, που ευθύνονται για το αγαπημένο μου ντεμπούτο δεκαετίας ‘90 (“Slaughter in the Vatican”), οι δε μια από τις 4-5 πιο λατρεμένες μου death metal μπάντες από τις Κάτω Χώρες. Μια οικογενειακή συναυλία θα έλεγε κάποιος, απευθυνόμενη σε σκληροπυρηνικούς οπαδούς του thrash και του death metal αντίστοιχα, η οποία συνέπεσε με τελικό Ευρωλίγκας (κάποιοι ρίχνανε κλεφτές ματιές στο σκορ καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας). Πάμε να αρχίσουμε, είδαμε πράγματα και θαύματα εκείνο το βράδυ.
Στη σκηνή πρώτοι οι θρυλικοί Ολλανδοί GOD DETHRONED. Ανήκουν στις Ολλανδικές μπάντες που ήταν εκεί στην απαρχή της σκηνής στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 με αρχές της δεκαετίας του ‘90, μαζί με ASPHYX, PESTILENCE, GOREFEST, SINISTER και τα ρέστα. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί; Για να παραμείνουμε σε “αθλητικό” κλίμα, απόδοση τύπου “ορθόδοξη Εθνική Ολλανδίας”. Δηλαδή; Φουλ επίθεση, ρίχνουμε 4-5 κι ας φάμε 2, μακελειό στο ίσωμα! Από το ομώνυμο κομμάτι του τελευταίου πολύ καλού δίσκου τους “Illuminati” που άνοιξε τη βραδιά εμφατικά λίγο μετά τις 20:30, ακολουθούμενο από το κλασσικό hit-άκι “Villa vampiria” (από το “Ravenous”), οι GOD DETHRONED ήταν ορεξάτοι, κάνοντας περήφανα τα χρώματα της Ολλανδίας. Με ένα αρκούντως μερακλίδικο και κιμπάρικο σετ που κάλυψε όλη τη δισκογραφία με το μόνο που ήταν παραπονεμένο να είναι το αγαπημένο του γράφοντος “The grand grimoire”, οι GOD DETHRONED μου έδωσαν τη καλύτερη δυνατή πρώτη φορά που μπορούσα να τους δω.
Πιο αναλυτικά, τιμήθηκαν επιπλέον τα “The christhunt” (“Christ carnage”), “Bloody blasphemy” (εδώ κι αν έγινε ο χαμός στο pit – “Serpent king”, “Boiling blood”). “Into the lungs of hell” (“Soul sweeper”), “The lair of the white worm” (“Nihilism” – o υποφαινόμενος σε ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ, “Sigma enigma” – το “χορευτικό” κομμάτι όπως μας είπε και ο ίδιος ο Henri Sattler), “The toxic touch” (“Hating life”), “Passiondale” (“Under a Darkening Sky” που έκλεισε το σετ, “No man’s land”, “Poison fog”), “Under the sign of the iron cross” (“Storm of steel”), “The world ablaze” (“On the wrong side of the wire”), “Illuminati” (“Spirit of Beelzebub”) και το single διετίας “Asmodevs”. Συγκινητική απόδοση, με αέρα βετεράνου, που ξέρει τις δυνάμεις του, παίζοντας με αυτές, στέλνοντας τους οπαδούς όλων των περιόδων των Ολλανδών μακελάρηδων στο κοντινότερο τοίχο από τη πώρωση. 90 λεπτά που περάσανε σαν νερό, ενώ τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι GOD DETHRONED, ήδη μου λείπουν.
Στα συν της βραδιάς ότι κατέβηκαν αμέσως κάτω στο κόσμο (ο drummer πρώτος και καλύτερος), δείχνοντας πόσο ωραίοι τύποι είναι γενικότερα. Και κάπου εδώ το πρώτο μισό της βραδιάς ολοκληρώθηκε.
Από τις Κάτω Χώρες της Ευρώπης, μεταφερόμαστε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στον Νότο της Αμερικής. Νέα Ορλεάνη, το σπίτι των thrashers EXHORDER. Στις 10:30 κατά το πρόγραμμα, οι EXHORDER πατάνε στο σανίδι του Κυττάρου, πικάροντας λίγο το κοινό με την εισαγωγή του “Death in vain”, προτού μπουν με το φοβερό και ταχύτατο “My time” (τη μια και μοναδική εκπροσώπηση του “Mourn the southern skies”) που άρχισε από εκεί που τελείωσε το pit στους GOD DETHRONED.
Ακολούθησε το “Forever and beyond despair” από το “Defectum omnium”, συνεχίζοντας σε μια πιο χλιαρή αντίδραση του κοινού. Ε, εκείνη τη στιγμή οι EXHORDER έβγαλαν τον άσο από το μανίκι… Το κομμάτι γνωριμίας του γράφοντος με τη πάρτη τους: “Legions of death”. Ε ΡΕ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΠΡΟΣ ΤΟ PIT! Πόνος και φόνος! Να σημειωθεί εδώ πως το “Slaughter in the Vatican”, τιμήθηκε σχεδόν ολόκληρο με το μόνο κομμάτι που δεν παίχτηκε να είναι το “The tragic period”. Οπότε καταλαβαίνετε πόσο όμορφα πήγαινε το πράγμα όποτε έσκαγαν ύμνοι όπως το “Homicide”, “Slaughter in the Vatican” ή το “Death in vain” (που αφιερώθηκε στον HP Lovecraft). Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Kyle Thomas “κάνετε ένα μάτσο γέρους, να νιώθουν όμορφα” βλέποντας το κύκλο που άνοιγε στις νότες αυτών και της επιλογής από το “The law” (“The unforgiven”), χώρια η διασκευή στο “Into the void” των ΠΑΤΕΡΩΝ BLACK SABBATH που ζέστανε πολλούς σβέρκους επιπλέον!
Στις δε επιλογές από το τελευταίο πόνημα “Defectum omnium” (“Under the gaslight”, “Wrath of prophecies” με τον Thomas να αναλαμβάνει μπάσο και τον Jason VieBrooks την κιθάρα, “Divide and conquer”, “Year of the goat”), τα πράγματα κάπως χλιαρά προς κρύα, θα έλεγα εγώ. Φαινομενικά, το σετ τελείωνε με το “Exhorder” (προηγούμενο από μια ιστορία του Thomas αναφορικά με το πως τους αγκάλιασαν στα ξεκινήματά τους οι hardcore punk μπάντες της χώρας όπως οι πρώιμοι CORROSION OF CONFORMITY) και το “Desecrator” (πόνος και φόνος). Και λέω φαινομενικά, γιατί οι κύριοι μας είχαν δύο ακόμα εκπλήξεις. Όπως γνωρίζετε, στη θέση του Pat ‘O Brien στις lead κιθάρες στη περιοδεία ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Waldemar Sorychta (GRIP INC, ENEMY OF THE SUN, DESPAIR ενώ ήταν ΚΑΙ παραγωγός – σήμα κατατεθέν – έτσι επιγραμματικά), στο δε μπάσο ο Jason VieBrooks. Αμφότεροι παίζανε στους GRIP INC!
O Kyle Thomas το τόνισε αυτό. Εγώ και δύο τρεις φίλοι κοιταζόμαστε, “κάνε κανένα αστείο” βγαίνει από το στόμα μου. Κάπως έτσι, προλογίστηκε η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς, το “Ostracized” από το μνημείο “Power of inner strength” των GRIP INC! HE IS THE MAN UNDER THE BRIDGE ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΚΛΑΙΜΕ! Μια απόδοση τόσο ωραία, που σίγουρα ο συγχωρεμένος ο Gus Chambers χαμογελούσε στον άλλο κόσμο που το άκουγε! Ε και εκεί που λέμε ότι τελείωσε, πάμε σπίτια μας, τσίμπα ένα σκληρό φιλί για καληνύχτα (και άλλα σκληρά πράγματα, γενικότερα, τηρουμένου του τίτλου του κομματιού) με το “Anal lust”. “Βάστα τοίχο, θα ζμπρώξω” που έλεγε και ο Γκουσγκούνης και κάπως έτσι, τα 90 λεπτά που όφειλαν και προβλεπόταν να παίξουν οι EXHORDER, ολοκληρώθηκαν. Τίμιοι, ωστόσο παράπονο είναι πως δεν παίχτηκαν καναδύο έστω ακόμα κομμάτια από το “The law”, ένα δίσκο που θεωρώ πως είναι άκρως παραγνωρισμένος και παραγκωνισμένος λόγω του ντεμπούτου, αδίκως σε σχέση με τη ποιότητα του.
Εν κατακλείδι, μια πολύ ωραία βραδιά βίας και δύναμης. Μια βραδιά, όπου το ροζ φύλλο αγώνα, ανήκει ξεκάθαρα στους GOD DETHRONED, μιας και στα αυτιά μου, ήταν οι headliners της βραδιάς από πλευράς απόδοσης, setlist και πάει λέγοντας, παρότι τύποις αυτός ο τίτλος ανήκε στους EXHORDER. Εις το επανιδείν!
Νίκος Ματσαμπλόκος
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
IRON MAIDEN – “Brave new world” – Worst to best
Κρίσιμο άλμπουμ για τους IRON MAIDEN! Πήραν την απόφαση να μπουν κατευθείαν στο studio μετά την “Ed hunter tour” και χωρίς να δουλέψουν με άνεση διαμόρφωσαν έναν δίσκο που είχε κομμάτια που άλλα είχαν ήδη διαμορφωθεί την εποχή 1995-1998 με τον Blaze Bayley και άλλα που είχαν την ίδια λογική στον τρόπο σύνθεσης. Αυτή η βιασύνη ευτυχώς δεν τους στοίχισε, αν και ο δίσκος είναι σαν σύνολο άνισος, έχοντας εξαιρετικές στιγμές, αλλά και στιγμές προβλέψιμες και τυπικές για έναν δίσκο τους. Το γεγονός είναι ότι μπήκαν στη διαμόρφωσή του όλοι – ο Nicko McBrain δεν υπολογίζεται – και σχεδόν σε όλες συνυπογράφουν τη σύνθεση όχι μόνο δύο, αλλά και τρεις εκ των μελών! Αυτό δείχνει ότι δεν ήταν ένα reunion στα χαρτιά, αλλά μια επανένωση που τους έδινε την ώθηση να φτιάξουν έναν δίσκο που θα τους επανασυστήσει.
Αναμφίβολα η επιτυχία του ήταν μεγάλη και ο αντίκτυπος ήταν εξίσου μεγάλος. Και ήταν σε τέτοιο βαθμό που τους έφερε να παίξουν ξανά στο “Rock in Rio” σε μια εμφάνιση – statement που οπτικοποιήθηκε ιδανικά, παρουσιάζοντας ποιοι είναι οι IRON MAIDEN του 21ου αιώνα. Και για να επιτευχθεί αυτό είχαν συνδρομή από παντού. Ακόμα και ο Derek Riggs επιστρατεύτηκε για το πάνω μέρος του εξώφυλλου με τον πιο διαφορετικό Eddie που έχει φτιάξει ποτέ! Επίσης με τον δίσκο αυτό οι MAIDEN αποκτούν και μια ηχητική ταυτότητα που διατηρούν αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα, έχοντας την υπογραφή του Kevin Shirley και Steve Harris. Προσωπικά με αποστρέφει αυτός ο ξερός ήχος που δεν έχει βάθος με τις δυναμικές να μην αναδεικνύονται όπως έκανε αριστοτεχνικά ο Martin Birch.
Όπως και να έχει είναι ένα reunion άλμπουμ που ακόμα συζητιέται κι αυτό είναι ενδεικτικό του αντίκτυπου που προκάλεσε όταν βγήκε και της σημασίας του για την πορεία των MAIDEN από την ημέρα της κυκλοφορίας του μέχρι και σήμερα. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Blaze Bayley και να γιορτάζω τα γενέθλια μου τη μέρα που θα κυκλοφορούσε η πρώην μπάντα μου τον νέο της δίσκο! Μα καλά επίτηδες το κάνανε;
The “Brave new world” countdown:
- “The thin line between love & hate” (8.27)
Ένα κομμάτι με ξεκάθαρη αναφορά στον τρόπο που συνέθεταν την εποχή του Blaze. Όλοι οι ρυθμοί και η τοποθέτηση των φωνητικών γραμμών είναι τόσο προφανή, που άνετα μπορείτε να φανταστείτε τον Blaze να τραγουδά. Ολοφάνερα ο Bruce τον εκθέτει με την ερμηνεία του. Harris και Murray μάλλον δεν πολυασχολήθηκαν στη ανασύνθεσή του και το άφησαν χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια όπως ήταν. Κλείνει το δίσκο με τρόπο μη πανηγυρικό.
- “Blood brothers” (7.14)
Ένα κομμάτι ξεκάθαρα με τη λογική του τρόπου σύνθεσης που είχαν από το “The X-Factor” και μετά. Ο Steve Harris ολομόναχος δείχνει ότι η λογική του στη δομή είναι τετράγωνη, βγάζοντας ένα κομμάτι τυπικό και προβλέψιμο σε κάθε του σημείο – από τις φωνητικές γραμμές, τις lead κιθάρες μέχρι τις αλλαγές των ρυθμών. Έμεινε στις καρδιές των οπαδών τους καθαρά θεματολογικά, μιας και αναφέρεται στο δέσιμο που έχουμε με τους ανθρώπους μας.
- “The wicker man” (4.35)
Το πρώτο single του δίσκου, με το οποίο προσπάθησαν να μας προϊδεάσουν για τον δίσκο. Απέτυχαν παταγωδώς μιας και το κομμάτι δεν είναι αντιπροσωπευτικό του. Έχει όμως την ένταση και το αξιομνημόνευτο ρεφραίν μαζί με την φοβερή lead κιθάρα που οδηγεί στο καλύτερο κιθαριστικό μέρος του δίσκου. Υπογραφή; Adrian Smith! Δεν είναι όμως κάτι παραπάνω από ένα απλά καλό κομμάτι σε ένα δίσκο που έχει διαφορετική κατεύθυνση.
- “Brave new world” (6.19)
Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου φέρει την υπογραφή των Murray, Dickinson και Harris, κάτι που συμβαίνει σπάνια. Η μεγάλη του αδυναμία είναι η χρήση του ρεφραίν με επαναλαμβανόμενο τρόπο, που καταντά κουραστικός. Σκεφτείτε ότι κλείνει το κομμάτι μετά από 8(!) επαναλήψεις του! Μια απόδειξη ότι αν είχαν τον Martin Birch δεν θα τους επέτρεπε να κάνουν κάτι τέτοιο! Είπαμε να λειτουργεί συναυλιακά, αλλά εδώ το παραξήλωσαν!
- “The nomad” (9.06)
Ένα από τα κομμάτια από την εποχή του Blaze, έχοντας αυτήν την τετράγωνη λογική της συνεχούς επανάληψης του ρυθμού και της εισαγωγής lead κιθάρων και ίδιων φωνητικών γραμμών. Ο Bruce εκθέτει τον Blaze ανεπανόρθωτα για το πώς ερμήνευε κομμάτια με την ίδια δομή, που συνυπογράφουν Dave Murray και Steve Harris.
- “Out of the silent planet” (6.25)
Το δεύτερο single του δίσκου, το οποίο μάλλον δεν επιλέχθηκε τυχαία. Ακόμα ένα κομμάτι που δείχνει τους MAIDEN αναγεννημένους και έτοιμοι να κερδίσουν τον κόσμο που σιγοτραγουδά το ρεφραίν του. Ο Gers με τον Dickinson ξανασυναντιούνται και με τη συνδρομή του Steve Harris καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα πιασάρικο κομμάτι που λειτούργησε πολύ καλά στα, τότε, live τους.
- “Dream of mirrors” (9.21)
Είναι σίγουρα το κομμάτι-απόδειξη ότι ο τρόπος σύνθεσης που διαμορφώθηκε την περίοδο που ήταν ο Blaze στο συγκρότημα είναι παρών στον δίσκο αυτό. Μάλιστα σύμφωνα με τον Adrian Smith κάποιοι στίχοι έχουν γραφτεί από τον Blaze, αλλά δεν έχει αποδοθεί credit. Ακούγοντας το μπείτε στην διαδικασία να φανταστείτε να τραγουδάει ο Blaze και θα αντιληφθείτε πόσο διαφορετικά είναι με τον Dickinson, ο οποίος το απογειώνει με την ερμηνεία του ειδικά στο ρεφραίν. Από ένα τυπικό κομμάτι της “Virtual XI” έγινε ένα κομμάτι που έχει αγαπηθεί από τους οπαδούς τους.
- “The fallen angel” (4.00)
Είναι διαφορετικό, πειραματικό στους prog ρυθμούς του και με ξεχωριστό ρεφραίν και τρομερό rhythm section. Η αξία του έγκειται στο γεγονός ότι δεν ακολουθεί την «λογική» που είχαν στον τρόπο σύνθεσης οι IRON MAIDEN με τον Adrian Smith και τον Steve Harris να το συνυπογράφουν. Εδώ πλέον μιλάμε για τους αναγεννημένους MAIDEN, εγκαινιάζοντας κάτι εντελώς καινούριο σε δομή και ρυθμούς. Το κρυμμένο διαμάντι του δίσκου!
- “The mercenary” (4.42)
Το πιο «in your face» κομμάτι του δίσκου που σε πιάνει από την αρχή από το λαιμό και σε παρασέρνει στο ρυθμό του. Gers και Harris παραδίδουν μαθήματα σύνθεσης κομματιού με αμεσότητα και τρομερή ενέργεια, έχοντας φοβερό ρεφραίν, εναλλαγές ρυθμών και ταιριαστές lead κιθάρες. Με αυτό ήταν πλέον προφανές ότι έμπαιναν σε μια νέα περίοδο που θα ήταν το λιγότερο ενδιαφέρουσα για τους οπαδούς τους. Κι όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο αυτός ο ύμνος είχε γραφτεί την εποχή του Blaze! Τρέμω και μόνο στην ιδέα να το είχε τραγουδήσει εκείνος και όχι ο Bruce!
- “Ghost of the navigator” (6.50)
Επιτέλους ένα κομμάτι με ενδιαφέρουσα και όχι τυπική και μακροσκελή εισαγωγή! Η μεγαλύτερη αδυναμία της δομής των μακροσκελών συνθέσεων της εποχής του Blaze ήταν καθαρά ότι σαν μοτίβο επαναλαμβάνονταν όλα ξανά και ξανά. Εδώ Gers, Dickinson και Harris συνυπογράφουν την νέα εποχή των MAIDEN. Κρατώντας τα χαρακτηριστικά της ρυθμικής κιθάρας και βάζοντας εμβόλιμα την αλλαγή του ρυθμού, συνθέτουν ένα κομμάτι απόλυτα ιδιότυπο για όλη τη δισκογραφία τους που ολοκληρώνεται με το φοβερό φρενήρες μέρος του! Θεμέλιος λίθος της νέας εποχής τους!
Λευτέρης Τσουρέας
COREY TAYLOR – SIAMESE (Θέατρο Λυκαβηττού, 28/05/2024)
Η θέα από τον λόφο του Λυκαβηττού σε αποζημιώνει μετά την πεζοπορία μέσα στον ήλιο σαν τον David Carradine στη σειρά Kung Fu. Η πρώτη επίσκεψη του Corey Taylor ως solo καλλιτέχνης για συναυλία στη χώρα μας αποτέλεσε το έναυσμα για να ανηφορήσουμε σε έναν αγαπημένο συναυλιακό χώρο που για αρκετά χρόνια είχε παραμείνει κλειστός.
Λίγο πριν τις 20:00 και ο κόσμος έχει αρχίσει να εισχωρεί και να γεμίζει τις πρώτες σειρές στην πλατεία και στις εξέδρες και οι Δανοί SIAMESE βγαίνουν στην σκηνή και για την επόμενη μία ώρα επιδίδονται σε ένα μοντέρνο post-metalcore, με αρκετή pop τραγουδοποιία κι έντονη χρήση samples. Δεν ξέρω αν R&B καλλιτέχνες όπως ο The Weeknd ή συγκροτήματα σαν τους BRING ME THE HORIZON τους έχουν επηρεάσει περισσότερο καθώς και το πέρασμα από το “Hollaback girl” της Gwen Stefani δεν βοήθησε, αλλά η εμφάνισή τους έδειξε πως πρόκειται για μία έμπειρη μπάντα με το υλικό τους να προέρχεται κυρίως από δύο τελευταία τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας υλικό κι από την επερχόμενη δουλειά τους με τίτλο “Elements”.
Αφού ευχαρίστησαν αρκετές φορές τον headliner της βραδιάς και το κοινό που μαζεύτηκε από νωρίς για να τους δει, η ώρα πέρασε γρήγορα ακούγοντας punk hardcore των 80’s στα ηχεία, η ένταση δυναμώνει και το “Partytime” των 45 GRAVE λειτουργεί ως άτυπο intro, με τον Corey Taylor και τους μουσικούς που τον συνοδεύουν να πιάνουν τη θέση τους ενώ έχει μπει το “The box” προηχογραφημένο και το “Post traumatic blues” να ακολουθεί όπως συμβαίνει και στο τελευταίο του στούντιο άλμπουμ “CMF2”.
Ο Taylor είναι ορεξάτος, έχει μπει κατευθείαν στο ρόλο του εκπληκτικού frontman παρά το γεγονός πως πρόκειται για μόλις τη δεύτερη εμφάνιση της ευρωπαϊκής τους περιοδείας και το “Made of scars” από το “Come what(ever) may” των STONE SOUR καταφέρνει να ξεσηκώσει το κοινό από κάτω που μπορεί να φαίνεται ετερόκλητο αλλά ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του τραγουδιστή το ίδιο.
Τα τραγούδια που προέρχονται από τις δύο προσωπικές του δουλειές είναι αισθητό πως δεν μπορούν να προκαλέσουν τις ίδιες συγκινήσεις, αλλά υπάρχει καλή διάθεση πάνω και κάτω από την σκηνή και αυτό είναι το αξιοθαύμαστο προς το πρόσωπο του Corey Taylor, ο οποίος δίνει το 100% καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας, παραμένοντας επικοινωνιακός είτε κάνοντας χαβαλέ, είτε εκφράζοντας τις βαθύτερες σκέψεις του καθώς την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του για τη σύζυγο του αφιερώνοντας της τα “Black eyes blue” και “Home”.
Αφού ακούγεται άλλο ένα τραγούδι από την περίοδο των STONE SOUR, αυτή τη φορά το “Song #3”, ακολουθεί το “Beyond” το πρώτο single από το “CMF2” και πριν ξεκινήσουν το επόμενο τραγούδι ο Corey λέει πως θα ήθελε να μας συστήσει τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος «πριν το ξεχάσει» κι ο κόσμος παραληρεί γιατί συνειδητοποίει πως θα ακολουθήσει ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των SLIPKNOT και το “Before I forget” φέρνει συνειρμούς είκοσι σχεδόν χρόνων πίσω στον ίδιο ακριβώς χώρο.
Είναι ολοφάνερο πλέον για ποιο λόγο βρίσκεται η πλειοψηφία του κόσμου εδώ αλλά και από που προέρχεται η δυναμική του Corey Taylor και καταφέρνει έστω και ως solo καλλιτέχνης να μαζεύει κάποιες χιλιάδες κόσμου για να τον δει. Αφού παίζει το τραγούδι από τους τίτλους αρχής του «Μπομπ Σφουγγαράκη», η κατάσταση σοβαρεύει με το “Snuff” και μία από τις πρώτες εκτελέσεις του “From can to can’t” από “Sound city: Real to reel” soundtrack.
To βασικό set κλείνει με το “Through glass” των STONE SOUR και το encore έρχεται με μία διασκευή στο πανέμορφο “The killing moon” των ECHO & THE BUNNYMEN η οποία συμπεριλαμβάνεται στο “CMF2B… Or not 2B” μαζί με άλλες διασκευές σε Ozzy Osbourne, JUDAS PRIEST και LED ZEPPELIN μεταξύ άλλων και μας αποχαιρετά με δύο από τις πιο heavy στιγμές της βραδιάς με τα “30/30-150” και “Duality” των STONE SOUR και SLIPKNOT αντίστοιχα όπου ειδικά στο δεύτερο οι φωνές του κόσμου συντονίζονται με μιας και ακούγονται σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο.
Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
SCANNER – “Pushing the engines at 110%!”
Οι Γερμανοί πρωτοπόροι του speed/power metal SCANNER και οι Έλληνες power/prog metallers FORTRESS UNDER SIEGE, στα πλαίσια της κοινής τους Ευρωπαϊκής περιοδείας “Cosmic Envy European Tour 2024”, για την προώθηση των νέων τους δίσκων “The Cosmic Race” και “Envy”, αμφότεροι από τη ROAR! Rock Of Angels Records, θα μας χαρίσουν μια κοινή εμφάνιση. Γι’ αυτό, διαλέξαμε δέκα χαρακτηριστικές τους συνθέσεις, όσο γίνεται από το σύνολο της δισκογραφίας τους, για να τις θυμηθούμε και να κάνουμε την καλύτερη δυνατή προετοιμασία!
- “Warp 7” (“Hypertrace”, Noise Records, 1988)
“Still it feels like home, still I am a son, but I can’t return though I’m the chosen one…”
Νομίζω πως αν κάποτε γραφτεί μια συλλογή, μια ανθολογία με τα καλύτερα power/speed τραγούδια και οι SCANNER, που εννοείται θα είναι μέσα, πρέπει να πάρουν μέρος με μόνο ένα τραγούδι, θα είναι αυτό. Μπορεί να υπάρχουν και καλύτερα κομμάτια τεχνικά, αλλά ο κεραυνός που ακούει στο όνομα “Warp 7” είναι τόσο χαρακτηριστικός, τόσο κλασσικός, τόσο γνωστός ακόμη και σε επιφανειακούς ακροατές, που δε γίνεται να μην είναι αυτός ο εκλεκτός. Warp είναι η φανταστική μονάδα μέτρησης τη ταχύτητας με την οποία κινούνται τα αστρόπλοια μέσω τους συστήματος προώθησης Warp Drive, όπως πχ το Enterprise. Ένα Warp ισούται με την ταχύτητα του φωτός, αλλά η αύξηση δεν είναι αναλογική. Για παράδειγμα, το Warp 9 είναι τουλάχιστον 1500 φορές ταχύτερο από το Warp 1. Τώρα που το έμαθες, δεν αισθάνεσαι καλύτερα στη ζωή σου;
- “Locked out” (“Hypertrace”, Noise Records, 1988)
“I deliberate, how I can infiltrate, all my vengeance must come true”
Λίγο METALLICA η εισαγωγή, ε; Σαν ήχος εννοώ, σαν ατμόσφαιρα. Και μετά, να το power metal που αγαπήσαμε και αγαπάμε. Το κομμάτι «τρέχει» στα πρώτα δυόμισι λεπτά και μετά ρίχνει ταχύτητα και σου δίνει κάτι πολυφωνικά a la GAMMA RAY (πριν τους GAMMA RAY, σημειώνουμε εδώ) που σε κάνουν να ξερογλείφεσαι και να πατάς rewind ξανά και ξανά. Μεγάλη στιγμή, σε έναν μεγάλο δίσκο. O Ralf Scheepers (PRIMAL FEAR, GAMMA RAY, τότε στους TYRAN PACE) κάνει «δεύτερες».
- “Across the universe” (“Hypertrace”, Noise Records, 1988)
“It’s a long way to the landing ground, the mission gets real…”
Mid-tempo ΕΠΟΣ, που αν είχε την υπογραφή του Kai Hansen και το ακούγαμε σε κάποιον δίσκο HELLOWEEN ή GAMMA RAY, θα βγάζαμε αφρούς από το στόμα, καπνούς από τα αυτιά και μην σου πω τι θα είχαμε κάνει το UOMO εσώρουχο (δεν υπάρχουν άλλα, είναι top of the top) που όλοι μας, ως σοβαροί άρρενες, φοράμε. Όχι πως δεν γίνονται και τώρα όλα αυτά, βέβαια…
- “Not alone” (“Terminal Earth”, Noise Records, 1989)
“We are not alone, they watch us and hear our voices!”
O «ταγματάρχης» Michael Knoblich αποχωρεί και τη θέση του παίρνει ο Κροάτης Željko Topalović ή αλλιώς S.L Coe, τραγουδιστής των ANGEL DUST στο κλασσικό “To dust you will decay”. H μπάντα δεν πατάει φρένο πουθενά και ένα ακόμη αριστούργημα καταγράφεται στα κατάστιχά της. Οι SCANNER του “Hypertrace” και του “Terminal Earth” ήταν μία μηχανή παραγωγής καταιγιστικών riffs και θεσπέσιων μελωδιών και το ότι ακόμη και σήμερα, οι δυο αυτοί δίσκοι συζητιούνται, σημαίνει πολλά.
- “From the dust of ages” (“Terminal Earth”, Noise Records, 1989)
“We came to see how people fight, the gods who sent eternal night…”
Δε γινόταν συγκρότημα που έπαιζε power metal την περίοδο του “Terminal Earth”, να μην έχει έστω ένα magnum opus στο παλμαρέ του. Ε, για τους SCANNER είναι αυτό εδώ. Κάτι περισσότερα από εννιά λεπτά αποφάσισε ο Axel Julius πως ήθελε να είναι και σε αυτά, χώρεσε όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός τέτοιου κομματιού. Την απαραίτητη εισαγωγή, την κλιμάκωση, τις εναλλαγές, το μεγάλο refrain… Καταπληκτικό!
- “After the storm” (“Mental reservation”, Massacre Records, 1995)
“Can’t you hear, can’t you hear our moans, our crying?”
Μεταξύ “Hypertrace” και “Terminal Earth” υπήρξε μόνον η αλλαγή του Michael Knoblich με τον S.L Coe, η οποία δεν επηρέασε το σχήμα. Στο “Mental reservation” όμως, ήρθαν τα πάνω-κάτω. Νέα μέλη που δεν ανταποκρίνονται στα υψηλά standards του group, παραγωγή που δε βοηθά και ένας Julius που αφαίρεσε από την μπάντα του το έντονο speed metal στοιχείο και έστριψε το τιμόνι προς πιο μελωδικούς, europower δρόμους, είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν δίσκο όχι κακό, αλλά όχι και στα ίδια επίπεδα με το παρελθόν. Πάντως, αυτό δω είναι καλό κομμάτι, πραγματικά!
- “Out of nowhere” (“Mental reservation”, Massacre Records, 1995)
“Here I am at a standstill, no move, can’t you see I’m crying out”
Και τούτο δω, ακόμη καλύτερο. Εντάξει, βασικά το “Out of nowhere” είναι ύμνος, ποιον κοροϊδεύουμε; Με refrain-άρα τρελλή, ωραίο ρυθμό, ξεχωρίζει. Και αυτό είναι χαρακτηριστικό των καλών συγκροτημάτων: Ακόμη και στα «κάτω» τους, έχουν να σου δώσουν κάτι να πιαστείς, να πεις εν προκειμένω «ναι, αυτοί είναι οι SCANNER!»
- “Puppet on a string” (“Ball of the damned”, Victor, 1997)
“Now I know, why I’m yearning, ‘cause life is never turning”
1997, ελληνικό μεταλλικό ραδιόφωνο, πρώτη επαφή με το “Ball of the damned”, πρώτη επαφή με τη μπάντα γενικά. Shock! Τι ύμνος είναι αυτός; Σχεδόν επτάλεπτο, περνάει «νεράκι» και το χέρι πάει στο repeat αυτόματα… Και με καλεσμένο τον Ralf Scheepers, παρακαλώ. Χρωστούμενα της μοίρας ήταν αυτά, καθώς ο Γερμανός frontman παραλίγο να ήταν κάποτε ο τραγουδιστής των SCANNER.
- “Warlord” (“The judgement”, Massacre Records, 2015)
“Look me in the eyes, designated ruler of seductive lies…”
Επιθετικό, βαρύ, στα όρια του power/thrash, το “Warlord” είναι από τα αξιολογότερα κομμάτια της τελευταίας περιόδου του group, αυτής δηλαδή με τον Ευθύμη Ιωαννίδη στη φωνή. Europower δεν το λες με τίποτα, περισσότερο με HELSTAR μοιάζει, ή με τα power-άδικα των NEVERMORE. Μακάρι να το ακούσουμε, έχει και συναυλιακό χαρακτήρα!
- “The Earth song” (“The cosmic race”, ROAR, 2024)
“Ihr tötet was euch lieb ist, Ihr werdet nie verstehen”
Από τον τελευταίο, ολοκαίνουργιο δίσκο του group, το εναρκτήριο κομμάτι. Με οικολογικό μήνυμα, εναλλαγή Αγγλικών – Γερμανικών και Ινδιάνικων (!), ένα ωραίο power metal άσμα με το οποίο λογικά, αν δεν έχουμε κάποια μεγάλη έκπληξη τύπου «παίζω σούπερ κλασσικό κομμάτι για να κερδίσω το κοινό», θα ξεκινήσει η συναυλία. Για να δούμε!
Δημήτρης Τσέλλος