"/>
Το “Wishmaster” είναι ο δίσκος όπου οι NIGHTWISH βρήκαν την ισορροπία ανάμεσα στο νεοκλασικό power metal του “Oceanborn” και στο συμφωνικό μεγαλείο που θα ακολουθούσε. Εδώ το συγκρότημα παίζει ακόμη γρήγορα, οι κιθάρες του Emppu Vuorinen βρίσκονται πιο μπροστά από ό,τι στα επόμενα άλμπουμ και η Tarja Turunen παραδίδει για ακόμα μία φορά εξαιρετικές ερμηνείες. Παράλληλα όμως, ο Tuomas Holopainen αρχίζει να ξεδιπλώνει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό τις συνθετικές αρετές του. Οι δομές των τραγουδιών γίνονται μεγαλύτερες, με περισσότερες εναλλαγές διαθέσεων και πιο αφηγηματικό χτίσιμο.
Προσωπική εκτίμηση είναι πως το “Wishmaster” δεν έχει αδύναμη στιγμή. Συγκεκριμένα τα “Oceanborn”, “Wishmaster”, “Century child” και “Once”, είναι αψεγάδιαστα και το κάθε άλμπουμ λειτούργησε ως οδηγός για το επόμενο, με συνθετική αποκορύφωση το “Once”. Οπότε η σειρά των τραγουδιών, για ακόμα μία φορά, δεν είναι μία σειρά από το λιγότερο καλό προς το καλύτερο, αλλά μια σειρά προσωπικής προτίμησης.
The “Wishmaster” countdown:
- “Two for tragedy”
Η δομή της σύνθεσης είναι σχεδόν θεατρική με το πιάνο και τα φωνητικά στην αρχή, ενώ σταδιακά γίνεται η είσοδος ορχηστρικών στοιχείων και μια αργή κλιμάκωση, χωρίς όμως το κομμάτι να εκρήγνυται. Το μεγάλο δυνατό σημείο εδώ είναι ο χώρος που αφήνεται στη φωνή της Tarja, η οποία, αντί να χτίσει πάνω στη δύναμη, βασίζεται εξαιρετικά στη χροιά της. Το τραγούδι στερείται το μεγάλο ξέσπασμα και λόγω αυτού, ίσως είναι και το σημείο του άλμπουμ που προσφέρει λιγότερα από τα υπόλοιπα.
- “Bare grace misery”
Ίσως το πιο «αδικημένο» κομμάτι του “Wishmaster”. Ένα πολύ ωραίο NIGHTWISH τραγούδι της εποχής, σε mid tempo ρυθμό, με όμορφες εναλλαγές, πιασάρικη μελωδία στα πλήκτρα και groove-άτο riff. Τα πλήκτρα του Tuomas στο κουπλέ αφήνουν μία ανατριχιαστική αίσθηση και η Tarja κεντάει επάνω στις μελωδικές γραμμές του τραγουδιού.
- “Crownless”
Αν το “Wishmaster” έχει ένα κομμάτι που κοιτάζει απευθείας προς την καταιγιστική power metal πλευρά του συγκροτήματος, αυτή της STRATOVARIUS επιρροής τους, αυτό είναι αναμφίβολα το “Crownless”. Οι αλλαγές είναι συνεχείς, το riffing κινείται σε μια καθαρά νεοκλασική λογική και η Tarja ανεβαίνει διαρκώς με τρομερή δυναμική. Παράλληλα, το rhythm section δουλεύει ασταμάτητα, με τον Jukka να παραδίδει μαθήματα πίσω από τα τύμπανα, με εξαιρετικά γεμίσματα που δεν χάνουν ποτέ τη συνοχή τους. Μπορεί να μην είναι το πιο συναισθηματικό τραγούδι του δίσκου, είναι όμως σίγουρα από τα πιο απαιτητικά εκτελεστικά.
- “Wanderlust”
Και εδώ έχουμε ένα ακόμα καθαρό power metal άσμα με neoclassical αισθητική. Με καταιγιστικά ντραμς, γρήγορες εναλλαγές, τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο και μια Tarja που πατά σε υψηλές νότες, το κομμάτι ξεχειλίζει από ενέργεια. Η δομή του είναι εντυπωσιακά πυκνή για σύνθεση που διαρκεί λιγότερο από πέντε λεπτά. Υπάρχουν συνεχείς μεταβάσεις, αλλαγές έντασης και μικρά instrumental γεμίσματα που εμποδίζουν το αποτέλεσμα από το να γίνει προβλέψιμο. Το μεσαίο μέρος είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον, καθώς αντί για ένα κλασικό solo section, οι κιθάρες και τα πλήκτρα μοιράζονται ισομερώς τον χώρο, ένα στοιχείο σήμα κατατεθέν της μπάντας.
- “Deep silent complete”
Ατμοσφαιρικό, σχεδόν αιθέριο, το συγκεκριμένο τραγούδι ξεχωρίζει για την υπομονή στη συνθετική του προσέγγιση. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με την ταχύτητα, οι κιθάρες λειτουργούν ως ηχοχρώματα και όχι ως οδηγός, ενώ ο Tuomas κρατά τον απόλυτο έλεγχο μέσω των πλήκτρων. Το “Deep silent complete” αποτελεί ένα από τα πρώτα και πιο ξεκάθαρα δείγματα του πιο ατμοσφαιρικού και mid-tempo μέλλοντος που θα ακολουθούσαν οι NIGHTWISH.
- “FantasMic”
Με διάρκεια που αγγίζει τα οκτώ λεπτά, το “FantasMic” αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες συνθέσεις των NIGHTWISH. Το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο φαντασμαγορικό show της Disney και την κινούμενη σχεδίαση, γεγονός που αποτυπώνεται ανάγλυφα στη θεατρικότητά του. Η δομή του χωρίζεται ουσιαστικά σε τρία ξεχωριστά μέρη. Ξεκινά σαν μια κλασική speed/power σύνθεση, μεταβαίνει σε πιο συμφωνικά, λυρικά περάσματα και καταλήγει σε μεγαλειώδεις, επικές κορυφώσεις. Εδώ βλέπουμε πλέον καθαρά τον συνθέτη που λίγα χρόνια αργότερα θα μεγαλουργούσε με αντίστοιχες μεγάλες επικές συνθέσεις.
- “Come cover me”
Από τα πιο γήινα και άμεσα τραγούδια που είχαν γράψει μέχρι τότε, το οποίο δικαιωματικά κερδίζει θέση στην πρώτη πεντάδα. Αν και συνθετικά πατάει πάνω σε μια αρκετά κλασική φόρμα, το μεγάλο μυστικό κρύβεται στην εξαιρετική του ενορχήστρωση. Το main riff είναι εξαιρετικό, ανατριχιαστικός ο ήχος των πλήκτρων, απίστευτη μελωδία όπως και οι συμπληρωματικές μικρές μελωδικές λεπτομέρειες ανάμεσα στις αλλαγές μεταξύ κουπλέ και ρεφραίν. Το κουπλέ χτίζει υποδειγματικά την ένταση χωρίς να αλλάξει την ταχύτητα, οδηγώντας σε ένα από τα πιο πιασάρικα και μεταδοτικά ρεφρέν του άλμπουμ. Η Tarja εδώ προτιμά μια πιο αισθαντική και λιγότερο οπερατική ερμηνεία, δίνοντας στο κομμάτι έναν μοναδικό, σχεδόν αισθησιακό χαρακτήρα.
- “She is my sin”
Ένα ιδανικό, επιθετικό άνοιγμα για τον δίσκο που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα anthems του συγκροτήματος. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, το κομμάτι σε αρπάζει από τον λαιμό. Δυνατός ρυθμός, νεοκλασικό lead, ταχύτητα και μια Tarja που ακούγεται ισοπεδωτική. Η δομή του είναι υποδειγματική για το ιδίωμα. Είναι η στιγμή που ενώνονται τέλεια το power metal παρελθόν και το συμφωνικό μέλλον των NIGHTWISH.
- “The kinslayer”
Ένα κομμάτι με τεράστιο συναισθηματικό και ιστορικό βάρος, γραμμένο ως φόρος τιμής στα θύματα της τραγωδίας στο Columbine High School το 1999. Συνθετικά, είναι από τις πιο ώριμες στιγμές του άλμπουμ. Η εντυπωσιακή εισαγωγή με τα πλήκτρα του Thomas ακολουθείται από ένα εξαιρετικό κοφτό βαρύ και σκοτεινό riff. Το τραγούδι δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στην εσωτερική κλιμάκωση της έντασης. Συγκλονιστική επίσης η αντίθεση ανάμεσα στα οπερατικά φωνητικά της Tarja και τα spoken word μέρη (όπου ο Ike Vil των BABYLON WHORES κάνει διάλογο μαζί της, αναπαριστώντας τον δολοφόνο και τα θύματα) δημιουργώντας ένα ανατριχιαστικό, βαθιά θεατρικό αποτέλεσμα.
- “Dead boy’s poem”
Ο ίδιος ο Tuomas Holopainen έχει χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο κομμάτι ως το πιο προσωπικό του, μια σύνθεση-ορόσημο που άνοιξε τον δρόμο για όλη τη μετέπειτα θεματική της μπάντας. Η δομή του είναι αμιγώς κινηματογραφική. Ξεκινά εντελώς γυμνό, μόνο με ακουστική κιθάρα, τη φωνή της Tarja, αφήνοντας χώρο στη μελαγχολία να κυριαρχήσει. Σταδιακά εισέρχονται το πιάνο, τα έγχορδα και οι ηλεκτρικές κιθάρες, οδηγώντας σε μια τεράστια δραματική κορύφωση, με το μελωδικό solo του Emppu να σπάει καρδιές με την σπαρακτική φωνή της Tarja. Το τραγούδι μπαίνει στο τελευταίο του μέρους, με εντυπωσιακά, εμβατηριακά πλήκτρα που κυριαρχούν, προσφέροντας ένα επικό τέλος.
- “Wishmaster”
Το απόλυτο fantasy anthem του συμφωνικού metal. Όλο το λογοτεχνικό σύμπαν που λάτρευε ο Tuomas Holopainen, από τον Tolkien μέχρι το Dragonlance, βρίσκεται συμπυκνωμένο εδώ μέσα σε τέσσερα λεπτά καταιγιστικής μουσικής. Το “Wishmaster” είναι ένα αριστούργημα της νεότερης ευρωπαϊκής power metal σκηνής, παραμένοντας ως ένα από τα τραγούδια σήμα κατατεθέν ολόκληρης της πρώτης περιόδου της μπάντας.
Δημήτρης Μπούκης
