"/>
Αν η δεκαετία του ‘80 μπόλιασε με ενέργεια φρεσκάδα και κα*λα τη μουσική που λατρεύουμε, η δεκαετία του ‘90 την ωρίμασε τη μέστωσε και μας προσέφερε δίσκους που δεν τους ακούς απλά. Τους ζεις. Σαν εμπειρίες. Δίσκοι οι οποίοι είναι αφηγηματικές οντότητες. Πρόκειται για μια δεκαετία ζωτικής σημασίας για τη δημιουργικότητα του Metal. Αυτή τη συζήτηση είχα πριν από δυο τρεις Κυριακές με έναν γκουρού του ελληνικού metal στερεώματος.
Λίγα 24ωρα αργότερα ήρθε στα χέρια μου ο νέος δίσκος των VALOR και μου έφερε στο μυαλό αυτή τη συζήτηση. Το συγκρότημα μετά από αρκετά χρόνια δισκογραφικής απουσίας επέστρεψε με το άλμπουμ “Ark Of Time”. Eνα έπος με 11 τραγούδια – κεφάλαια το οποίο θυμίζει τα concept άλμπουμ των 90s που αγαπήσαμε. Η παγίδα του concept άλμπουμ είναι πολύ επικίνδυνη. Πρέπει να βρεις τις κατάλληλες ισορροπίες ανάμεσα σε μουσική και στίχους. Να υπηρετούν το ένα το άλλο και να μη βγαίνει το αποτέλεσμα βεβιασμένο. Oι VALOR καταφέρνουν να αφηγούνται μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας με έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς, χωρίς όμως να γίνονται μίζεροι. Προσφέρουν στον ακροατή 47 λεπτά power-ίζοντος heavy metal με μπόλικες prog δόσεις. Κάθε κομμάτι εξυπηρετεί την ιστορία και καταφέρνουν να ξεφεύγουν επιδέξια από τη μπανανόφλουδα των fillers.
Η ιστορία του άλμπουμ στην πραγματικότητα είναι ο επίλογος ενός έπους που είχε ξεκινήσει το 2013 με το δίσκο “The Yonder Answer” όπου ένας άνθρωπος αναλαμβάνει να καθοδηγήσει την ανθρωπότητα η οποία οδηγείται τελικά στην καταστροφή. Το “Ark Of Time” ξεκινά από εκεί ακριβώς που τελειώνει η πρώτη ιστορία.
Ο δίσκος μπαίνει με το τραγούδι “Postludian race”. Η γενιά μετά τον κατακλυσμό. Η ανθρωπότητα προκειμένου να επιβιώσει επιβιβάζεται σε ένα Διαστημόπλοιο το οποίο περιπλανιέται στο άπειρο του σύμπαντος σαν αστρική Κιβωτός στο χρόνο. Το ταξίδι αποκαλύπτει όλες τις αδυναμίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Κατασκευασμένες θρησκείες και φρούδες φιλοδοξίες. Το ίδιο το αστρόπλοιο ανακηρύσσεται Θεός. Εκτίμησα ιδιαίτερα το λογοπαίγνιο στο τραγούδι “Warship Our God”. Μέσα από το σκοτάδι η ελπίδα ότι κάπου κρύβεται κάτι καλύτερο, προσπαθεί να παραμείνει ζωντανή. Όμως η ανθρώπινη αδυναμία καραδοκεί. Μέχρι την κορύφωση στο τέλος που δε θα σας το κάνω spoiler.
Η ιδέα της ιστορίας μου θύμισε αρκετά, ανάμεσα σε άλλα, κάποια 80s Sci Fi comics. Παρόλα αυτά η θεματική κατεύθυνση είναι απόλυτα επίκαιρη.
Ο ήχος του συγκροτήματος αν και έχει μια επική κατεύθυνση δεν είναι Epic Metal. Είναι πιο πολύ στα λημέρια των GAMMA RAY και των “Avante garde” στιγμών των BLIND GUARDIAN παρά στη λογική των ΜANOWAR πχ. Όλα αυτά ωστόσο είναι κώδικες για να συνεννοούμαστε καθώς το τελικό αποτέλεσμα είναι “VALOR”.
Το “Ark of time έχει πλούσιο συνθετικό υλικό. Σίγουρα μετά την πρώτη ακρόαση θα σου μείνουν κάποια ρεφρέν. αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Πρέπει να του δώσεις το χρόνο του. Σιγά σιγά μελωδίες θα σου κολλάνε και θα τις σκέφτεσαι σε άσχετες στιγμές της ημέρας. Κατά τη γνώμη μου εκεί μετριέται η ποιότητα μιας μουσικής προσπάθειας.
Εκτελεστικά το συγκρότημα δείχνει εξαιρετικά δεμένο με το κάθε μέλος να υπηρετεί το ρόλο του επαρκώς. Οι Σπύρος Σολδάτος και Βασίλης Κουρκούτας στις κιθάρες έχουν άλλοτε “μπετοναρισμένο” metal παίξιμο άλλοτε πιο ατμοσφαιρική προσέγγιση. Ο Θοδωρής Καραγεώργος στο μπάσο είναι πραγματικά απολαυστικός γιατί οι γραμμές του δεν ακολουθούν απλά τα κομμάτια για να τα σαπορτάρουν, αλλά ξεδιπλώνουν έναν καταιγισμό από κλίμακες στο φόντο. Τα πλήκτρα του Θανάση Λόη δίνουν μια εξαιρετική ηχητική απόχρωση στο αποτέλεσμα υπηρετώντας την ατμόσφαιρα. Πιστεύω ότι αν απουσίαζαν, δεν θα κατάφερνε το “Ark of time” να βγάζει αυτήν την κινηματογραφική sci fi αίσθητική. Ο Θοδωρής Ανδρίτσος στα τύμπανα είναι πραγματικά ένα μανιασμένο cyborg όπου εκεί που πρέπει πυροβολεί με δικασίδια ενώ σε άλλα σημεία σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό με τις περίπλοκες πιο prog δομές. Η φωνή του Βαγγέλη Κρούσκα έχει δύναμη και παρότι είναι ένας εξαιρετικός τραγουδιστής με ικανότητες να χτυπήσει ψηλές νότες διατηρεί τη χροιά του γεμάτη και μεστή. Επομένως ο δίσκος δεν σε κουράζει με διαρκείς κλισέ κορώνες. Σημαντικό το γεγονός ότι έχει δουλέψει, πέρα από την τεχνική, την προφορά του. Καλό το ελληνοποιημένο αγγλικό αλλά είναι δυο – βία τρεις- οι τραγουδιστές από τους οποίους μπορούμε να το αντέξουμε.
Η παραγωγή έχει γίνει από τον ίδιο τον κιθαρίστα του συγκροτήματος Βασίλη Κουρκούτα και το αποτέλεσμα μπορώ να πω είναι θεαματικό. Σε αυτό παίζει ρόλο και το mastering του Γιώργου Νεράτζη που έχει δέσει τον ήχο. Το εξώφυλλο συνδυάζει όλα τα στοιχεία του concept. Σύμβολα Sci Fi όπως οι χρονοκάψουλες του διαστημόπλοιου, σύμβολα από το παρελθόν όπως το ξίφος, αλλά και πινελιές ελπίδας όπως το βλαστάρι που ανθίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον. Μία εντυπωσιακή σύνθεση του εικονογράφου Νίκου Δεληγκάρη. Φαίνεται όταν η δουλειά έχει γίνει με μεράκι.
Προσωπικά κολλήματα τα τραγούδια “The Stars are our destiny”, “Warship our God”, “Wings of steel” και το τραγούδι-επίλογος του δίσκου: “Last of Once Race”. Heavy power at its finest. Και εκεί καταλαβαίνεις την ποιότητα ενός άλμπουμ. Στο αν κλείνει με τραγούδι-έπος.
Μικρή ένσταση στη σύνθεση των φωνητικών γραμμών. Σε ορισμένα λίγα σημεία ένιωσα ότι προσπαθούσαν να είναι πιο “safe” ενώ θα μου άρεσε να ακούσω τη φωνή του Κρούσκα να εξερευνά μερικά επιπλέον γυρίσματα και να έχει μια πιο “αδέσμευτη” προσέγγιση σε κάποιους στίχους.
Σε κάθε περίπτωση αυτό μπορεί να είναι δική μου παραξενιά και δεν επηρεάζει επ’ ουδενί το τελικό αποτέλεσμα.
Στην εποχή του doom scrolling που διαθέτουμε μόλις λίγα δευτερόλεπτα στο κάθε τι πριν καταβροχθίσουμε κάτι άλλο, οι VALOR μας ζητούν να παγώσουμε για λίγο το χρόνο και να μπούμε στο αστρόπλοιό τους. Απαιτούν να έχουμε υπομονή και να ζήσουμε ολόκληρο το ταξίδι στο υπερπέραν που προσφέρουν. Ώστε να ανακαλύψουμε ότι οι ίδιοι δαίμονες που φέρνουν την καταστροφή είναι εκείνοι που μας απειλούν και στο ταξίδι προς τη Σωτηρία. Και αυτούς πρέπει να ξεφορτωθούμε.
8 / 10
Άρης Λάμπος
