"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Fight for the rock” – SAVATAGE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Atlantic Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Stephan Galfas
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά / Πλήκτρα – Jon Oliva
Κιθάρες – Criss Oliva
Μπάσο – Johnny Lee Middleton
Drums – Steve Wacholz
Χωρίς να ταυτίζομαι απόλυτα με την άποψη ότι ο τρίτος δίσκος ενός συγκροτήματος είναι ο πιο σημαντικός, συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό. Το ορόσημο αυτό αποτελεί ίσως το πιο μελανό σημείο των SAVATAGE από δισκογραφικής σκοπιάς. Λειτουργεί ως τέλειο παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν οι εταιρείες επεμβαίνουν στο όραμα ενός καλλιτέχνη, όντας η πιο αβίαστη απάντηση του κοινού στην ερώτηση “ποιος είναι ο λιγότερο καλός SAVATAGE δίσκος;”. Η ιστορία είναι πως η Atlantic ζήτησε από τον Jon Oliva να συνθέσει φιλικά προς το ράδιο τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες, ενώ στη συνέχεια άσκησε πίεση ώστε να τα χρησιμοποιήσει στη δική του μπάντα. Είναι όμως το “Fight for the rock” άξιο της μοίρας του, ή υπάρχει κάποια δόση υπερβολής; Κατά την ταπεινή μου άποψη με την οποία δεν έχει κανείς υποχρέωση να συμφωνήσει, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.
Μπορεί η έννοια να μην υπήρχε τότε, αλλά για να μιλήσουμε με όρους του σήμερα, το εξώφυλλο είναι τέλειο παράδειγμα του τι εστί cringe! Πρόκειται για αναπαράσταση διάσημης φωτογραφίας από τη μάχη της Ίβο Τζίμα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου Αμερικανοί πεζοναύτες υψώνουν την σημαία της χώρας τους στο Όρος Σουριμπάτσι. Στην περίπτωσή μας, οι στρατιώτες αντικαθίστανται από τα μέλη της μπάντας, αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: Σίγουρα δεν κατέκτησαν τον μουσικό κόσμο με τούτη την κυκλοφορία.
Σε πιο μουσικές λεπτομέρειες τώρα, το εναρκτήριο ομώνυμο δεν είναι τόσο κακό, απέχει όμως ολόκληρους γαλαξίες από το αντίστοιχο άνοιγμα του “Power of the night”, πόσο μάλλον του “Sirens”. Αυτό που κάθεται πολύ άσχημα είναι η συνέχεια με την επανηχογράφηση του “Out on the streets”. Συστήθηκε ως επίλογος του “Sirens”, επειδή όμως είχε μεγάλη δυναμική να σταθεί ως hit που θα μοσχοπουλήσει, στάθηκε στην πολύ σημαντική δεύτερη θέση του tracklist. Το μούδιασμα μεγαλώνει με τα “Crying for love” και “Day after day”. Συγκρίνοντας με τη σοδειά των Αμερικάνων όσο ο Criss ήταν εν ζωή, η εικόνα μέχρι στιγμής είναι σκέτη απογοήτευση. Κάπου εδώ όμως πραγματοποιείται στροφή 180 μοιρών.
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα των πλήκτρων στο “The edge of midnight” προλογίζει κάτι ενδιαφέρον, για να έρθει η υπόλοιπη σύνθεση και να επιβεβαιώσει πως κάτω από τα συντρίμμια της εμπορικότητας, κρύβεται η πραγματική ψυχή των SAVATAGE. Αν είχε δουλευτεί λίγο παραπάνω, το “Hyde” θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε οποιοδήποτε άλμπουμ μέχρι και το “Hall of the mountain King”, ενώ το ίδιο συμβαίνει για το “Lady in disguise” αλλά από το “Gutter ballet” και ύστερα. “She’s only Rock and Roll” επίσης ενδιαφέρουσα στιγμή με χαρακτηριστικά Criss ριφάκια, ενώ προσπερνώντας το “Wishing well” που μου φαίνεται αδιάφορο, το “Red light paradise” στεγάζει την καλύτερη κιθαριστική δουλειά του δίσκου.
Για κυκλοφορία που έχει φάει τόσο hate σαν πολύ καλά τραγούδια δεν μαζεύτηκαν στο δεύτερο μισό; Πιστεύω ακράδαντα πως στην πλειοψηφία τους, αν τα κομμάτια του “Fight for the rock” ήταν απόσταγμα ενός song writing session άλλου άλμπουμ, θα λάμβαναν διαφορετική αποδοχή. Πρόκειται ήδη για πολύ καλές συνθέσεις, όπου με ένα πιο στιβαρό ρυθμικό υπόβαθρο όπως για παράδειγμα πιο επιθετικά riffs, και την αντίστοιχη παραγωγή, θα θεωρούνταν SAVATAGE classics.
Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, το “Fight for the rock” είναι προβληματικό από πολλές απόψεις. Αν δε, δούμε σε ποιο σημείο της δισκογραφίας των Αμερικανών είναι τοποθετημένο, η κατάσταση είναι μεταξύ γέλωτα και δακρύων. Και ενώ του αξίζει η τελευταία θέση της κατάταξης, τόσο αυτής του Δημήτρη Μπούκη για λογαριασμό του Rock Hard, όσο και του υπόλοιπου metal κόσμου σε διάφορα forums και συζητήσεις, θα μου επιτρέψετε να πω πως είναι λίγο αδικημένο. Από το “The edge of midnight” και μετά, αυτό που ακούμε είναι όχι απλά αξιοπρεπέστατο, αλλά φέρει έστω και με κάποιες αλλοιώσεις τη σφραγίδα των αδελφών Oliva.
Παύλος Παυλάκης
