"/>
Όποτε προετοιμάζομαι να ακούσω καινούργια μουσική από τους YES, πάντοτε βιώνω μια μίξη προσμονής και ελπίδας γνωρίζοντας πως ότι έχει κυκλοφορήσει το σχήμα του Steve Howe στα 00s είναι στη καλύτερη των περιπτώσεων μέτριο. Πολύ γρήγορα όμως η προσμονή μεταμορφώνεται σε απογοήτευση και ακόμα και εκνευρισμό διότι το τελικό αποτέλεσμα είναι σαν μια πολύ απλοποιημένη και ρηχή εκτέλεση του prog rock όπως ιστορικά πλέον το φαντάστηκαν οι YES. Η μπάντα είχε πάντοτε, όπως πολλά γκρουπ του ιδιώματος στην Αγγλία, ένα line-up που άλλαζε, με τον Steve Howe να είναι η μόνη σταθερή συνιστώσα. Και αυτό ήταν γενικά το όραμα του ιδρυτή και μπασίστα Chris Squire – μια μπάντα με πολλές φωνές και εκφάνσεις που δεν μένει σταθερή και κολλημένη σ ένα και μόνο ήχο και στυλ. Ωστόσο, στα 70s και στα 80s, ακόμα και στις πιο pop στιγμές τους, οι YES διατηρούσαν κάποια αυθεντικά μουσικά χαρακτηριστικά αντιπροσωπευτικά του δικού τους επαναστατικού prog rock: την έξαλλη μουσικότητα που ισορροπεί ανάμεσα σε τζαζ, κλασσική και country μουσική, την κιθάρα του Howe, το ηγετικό μπάσο και φυσικά τις πολυφωνίες και την ψιλή φωνή κάθε τραγουδιστή που πέρασε απ’ το γκρουπ.
Τα τελευταία χρόνια όμως, ακούω μια μπάντα όχι κουρασμένη, αλλά με όρεξη, που επιμένει να μη βγει στη σύνταξη (και καλά κάνει), που περιοδεύει συνεχώς (έστω και αν παίζουν μόνο τα πιο γνωστά άλμπουμ τους) και με νέο κάθε φορά επιτελείο από δυνατούς μουσικούς. Γιατί τότε μου δίνεται η εντύπωση πως, παρόλη την όρεξη, δεν έχουν καθόλου έμπνευση; Επειδή γράφουν τραγούδια με διάρκεια και φιλοδοξία μόνο για να καταλήξουν σε μια μουσική υπερβολικά αιθέρια, απαλή και το αντίθετο του λυρική – γλυκανάλατη. Σ’ αυτό δεν βοηθά η φωνή και η ερμηνεία του τραγουδιστή Jon Davidson που τελικά βρίσκω πως ναι μεν η χροιά του είναι παρόμοια με κείνη του Jon Anderson αλλά είναι τελικά η φωνή του τόσο αιθέρια και απαλή που κουράζομαι αφού δεν επιδεικνύει μια ερμηνευτική δεινότητα.
Αυτό ήταν ο συμπέρασμα που είχα ακούγοντας το νέο άλμπουμ των YES “Aurora” που γενικά δεν απέχει πολύ από τον προκάτοχό του, “Mirror to the sky”. Ως εκ τούτου, ο βαθμός στο τέλος μάλλον θα είναι και ίδιος που έδωσα και σ’ αυτό το άλμπουμ. Τι μένει λοιπόν όταν αυτό που ακούει ο ακροατής και οπαδός των YES είναι συνθέσεις χωρίς δυναμισμό και δυναμικές, χωρίς κάτι να σε ξεσηκώνει και να σε μαγεύει και να σε ταξιδεύει; Ίσως κάποια αποσπάσματα. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ έχει κάποια ψήγματα που λες πως η μπάντα μπορεί και ξέρει αλλά ίσως …βαριέται; Αναρωτιέμαι ειλικρινά. Ωραίο το πιάνο που ανοίγει το άλμπουμ και κομμάτι, ωραίο και το μπάσιμο από τα ντραμς. Μέχρι εκεί. Το δεύτερο κομμάτι “Turnaround situation” έχει αυτό το lead μπάσο εχέγγυο των YES και στο “Countermovement” η εισαγωγή πάει να σε γραπώσει και να σε ταξιδέψει αλλά μόλις μπαίνει το κουπλέ όλα προσγειώνονται και το αποτέλεσμα είναι αυτό το αιθέριο και απαλό prog που μας έχουν συνηθίσει οι YES στα 00s. Στο κομμάτι αυτό δεν γίνεται να μην κάνω και μια αναφορά στους στίχους που, όπως αρμόζει η τάση, μιλάει για την τεχνητή νοημοσύνη αλλά με κρυφά νοήματα και παιχνίδια λέξεων: αντί για in the blink of an eye… in the blink of AI. Ήμαρτον, που πήγαν οι πολύπλοκοι και μυστήριοι στίχοι που μας συνήθισαν;
Το υπόλοιπο άλμπουμ κυλά παρομοίως με μόνο κάποια περάσματα από δω και από κει που να μου τραβάνε τη προσοχή. Είναι καλή η μουσική που παίζουν και φανερώνει ένα γκρουπ από κορυφαίους μουσικούς; Δίχως αμφιβολία, αλλά σε καμία των περιπτώσεων δεν είναι συναρπαστική, δεν σε ταξιδεύει και δεν σου φέρνει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο λέγοντας πως ναι, το ‘χουν ακόμα.
5,5 / 10
Φίλιππος Φίλης
