"/>
“I’m alive” (Inside the electric circus, 1986)
«Ήταν πέναλτι, κύριε Πάνο;»
«Ο ορισμός του πέναλτι, κυρία μου!»
Έτσι και εδώ. Τρίτο υποτιμημένο κομμάτι μέσα από το αναγνωρισμένο (αλλά και παραγνωρισμένο, συνάμα) τρίτο άλμπουμ των W.A.S.P. Όλη η πεμπτουσία των της πρώτης (και καλύτερης) περιόδου των W.A.S.P. είναι συμπυκνωμένη στο “I’m alive” με ένα ακόμη solo να ξεχωρίζει και την ερμηνεία του Blackie να είναι με μία λέξη «συγκλονιστική»! Οι στίχοι είναι απολύτως χαρακτηριστικοί της “never give up” προσέγγισης των Αμερικανών και το κομμάτι είναι ξεκάθαρα ένα ακατέβατο δεκάρι χωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό.
Σ.Ν.
“Thunderhead” (The headless children, 1989)
Αλήθεια, μόνο σε μένα η εισαγωγή θυμίζει κάτι από “Unholy water” (VIRGIN STEELE); Τέλος πάντων…κάτι δικά μου. Ξέρετε κάτι; Είχα πολύ καιρό να ακούσω το “The headless children” και λόγω του συγκεκριμένο άρθρου το έβαλα ξανά στο repeat και θυμήθηκα αυτό που μου είχε πει ο Βαγγελάκης ο Lord όταν είχα αγοράσει το δίσκο από τη Σωκράτους όταν είχε πρωτοβγεί: «Μικρέ, ο δίσκος αυτός θα μείνει στην ιστορία»! Όπερ και εγένετο! Το “Thunderhead” είναι ένα αριστούργημα που σηματοδοτεί ξεκάθαρα τη μετάβαση στη δεύτερη περίοδο των W.A.S.P. Φανταστική αισθητική με την καλύτερη παραγωγή που έχει υπάρξει σε δίσκο της μπάντας και τον Ken Hensley να βάζει όπου πρέπει τις κατάλληλες πινελιές. Τι κάνει πάλι ο Holmes εδώ μέσα…
Σ.Ν.
“Maneater” (The headless children, 1989)
To ιδανικό κομμάτι μέσα από το “The headless children” για ανοιχτούς δρόμους με τον Blackie να περιγράφει το συναίσθημα του να βγαίνεις με τη μηχανή σου στις απέραντες λεωφόρους της Αμερικής (Milwaukee metal on the highway). Και μπορεί το “Maneater” να μην αποτελεί την κορυφαία στιγμή του δίσκου αλλά ανήκει εύκολα στο διάσημο club των underrated gems της μπάντας. Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι για πολλούς το “Maneater” θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνεται – με μία άλλη παραγωγή – στους δύο προηγούμενους δίσκους των W.A.S.P. Δεν είναι αιρετική άποψη, πάντως…
Σ.Ν.
“Rebel in the F.D.G” (The headless children, 1989)
Προσωπική γνώμη, take it or leave it που λένε: Εδώ ακούμε τον πιο underrated W.A.S.P ύμνο, όλων των underrated W.A.S.P ύμνων, μέσα από το πιο underrated «δεκάρι» στην ιστορία του αμερικανικού heavy metal! Τούτος ο «Επαναστάτης σε μια γ@μημένα παρηκμασμένη γενιά» μοιάζει πολύ με το «Άγριο Παιδί» (“Wild child”), μόνο που είναι κάπως πιο γρήγορος και ακόμη πιο τσαμπουκαλεμένος! Για πάρτη του δε, δημιουργήθηκε το καλύτερο ίσως “fan made” video όλων των εποχών στο YouTube, το οποίο μπορείς να απολαύσεις εδώ. “…cause it‘s my way or the highway” τραγουδά σε κάποια φάση ο Blackie και μα την αλήθεια, ο στίχος αυτός τον περιέγραφε τέλεια τότε! Ή μήπως ακόμη τον περιγράφει;
Δ.Τ
“Phantoms in the mirror” (The crimson idol, 1992)
Απολύτως ταιριαστό κομμάτι για το εν λόγω άρθρο μιας και το “Phantoms in the mirror” όχι μόνο δεν είχε να ζηλέψει απολύτως τίποτα από ΟΛΑ τα τραγούδια του “The crimson idol” μιας και προβάλλει με τον πλέον εμφατικό τρόπο όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της αισθητικής και του concept του δίσκου αλλά για κάποιο λόγο δεν βρήκε το δρόμο προς το κανονικό tracklist και μπήκε σαν bonus σε διάφορες εκδόσεις και φυσικά σαν b’ side στο αξεπέραστο “Chainsaw Charlie”. Παρόλα αυτά, μιλάμε για μία εκπληκτική σύνθεση με εξαιρετικούς στίχους που φανερώνει σε υπερθετικό βαθμό το ποιοτικό επίπεδο και την έμπνευση του Blackie εκείνη τη περίοδο.
Σ.Ν.
“Rock and roll to death” (First blood, last cuts, 1993)
1994 και η αφεντιά μου, άκουσε για πρώτη φορά το “L.O.V.E machine”, βλέποντας το video clip στην εκπομπή του θεού της ελληνικής μουσικής τηλεόρασης Πέτρου Γκουντέλα (Jeronimo Groovy). Μετά το αναμενόμενο ΣΟΚ, η επόμενη στάση θα ήτο εις το δισκάδικο της γειτονιάς (τότε κάθε γειτονιά είχε και ένα δισκάδικο), για να αποκτηθεί κάτι ενδεικτικό των W.A.S.P. Πήρα, κατόπιν προτροπής του ιδιοκτήτη, το “The Crimson Idol” και τούτη την συλλογή. Να πω πως ακόμη και σήμερα, βλέπω τα βινύλια και αυτομάτως παίζουν στο κεφάλι μου; Περιττό. Το “Rock and Roll to death” είναι ένα καθαρόαιμο rock ‘n’ roll κομμάτι, μόνο που ηχεί σαφώς σκληρότερο, διότι απλά είναι W.A.S.P. Θα κυκλοφορούσε αργότερα και στο “Still not black enough”. Έτσι, ικανοποιούμε και τον Νίκα που θα ήθελε να αραδιάσουμε όλα του τα τραγούδια εδώ, με μια ακόμη, έμμεση επιλογή.
Δ.Τ
“Sunset and Babylon” (First blood, last cuts, 1993)
Άλλη μια rock ‘n’ roll-ιά. Το δεύτερο ακυκλοφόρητο τραγούδι του “First blood, last cuts”, το οποίο όμως παρέμεινε αποκλειστικότητα της εν λόγω συλλογής και δεν το είδαμε να φιγουράρει σε άλλον δίσκο. To solo και τα δεύτερα φωνητικά, ανήκουν στη Lita Ford. Παραδόξως, παρότι «εφεδρικό», βγήκε και σε video clip. Super!
Δ.Τ
“Still not black enough” (Still not black enough, 1995)
Αν με ρωτήσετε, ολόκληρο το άλμπουμ αποτελεί ένα αδικημένο διαμάντι στη δισκογραφία των W.A.S.P. Κυκλοφόρησε μέσα στην πιο δύσκολη περίοδο για τα παραδοσιακά hard n’ heavy συγκροτήματα και παρόλα αυτά μας «κόλλησε» στον τοίχο με τις απίστευτες συνθέσεις του! Το ομώνυμο κομμάτι μαζί με το “Black forever” συμπυκνώνουν την πεμπτουσία ενός δίσκου καταδικασμένου εκ των προτέρων σε εμπορική αποτυχία αλλά ταυτόχρονα προορισμένου σε καλλιτεχνική δόξα ανάμεσα στις τάξεις των φανατικών οπαδών της μπάντας. Πάντα στα μάτια/αυτιά μου, το “Still not black enough” αποτελούσε το ιδανικό σταυροδρόμι του “The crimson idol” με το “The headless children”…σκεφτείτε το λίγο.
Σ.Ν.
“Scared to death” (Still not black enough, 1995)
Τι κομματάρα, Θεέ μου! Ξέρετε κάτι, αυτό το κομμάτι αν είχε κυκλοφορήσει το 1989 και έβγαινε σαν single θα έκανε τεράστια επιτυχία. Αυτή είναι η αλήθεια. Ο Blackie παίζει μπαλίτσα σε ανοιχτό γήπεδο βγάζοντας προς τα έξω όλες τις επιρροές του από URIAH HEEP, τα δεύτερα γυναικεία φωνητικά δημιουργούν μία απόκοσμη ατμόσφαιρα και το κομμάτι συγκαταλέγεται με περίσσεια άνεση στις κορυφαίες συνθετικές στιγμές EVER των W.A.S.P. Είναι κάτι τέτοια τραγούδια που δικαιολογούν και με το παραπάνω τη λογική πίσω από αυτό το άρθρο το οποίο αν παρακινήσει έστω και έναν να ξαναβάλει να ακούσει κάτι από όλα αυτά τα τραγούδια (και όχι μόνο), θα έχει επιτύχει το στόχο του. Ξεκινήστε από αυτό εδώ το έπος!
Σ.Ν.
“Loco–motive man” (Unholy terror, 2001)
Υπέροχο κομμάτι, με καλπάζουσα μελωδία – σήμα κατατεθέν της μπάντας και πολύ ωραίους στίχους που δυστυχώς, περιγράφουν με έναν κάπως αφηρηματικό τρόπο το αποτρόπαιο γεγονός μιας δολοφονικής, εκδικητικής επίθεσης σε σχολείο, από αυτές που τόσο συχνά ακούμε να γίνονται στις Η.Π.Α. Πως είπες; Σου θυμίζει τα 80s; Δίκιο έχεις και δεν είσαι ο μόνος που κάνει τέτοιου είδους συνειρμούς.
Δ.Τ
“Unholy terror/Charisma” (Unholy terror, 2001)
Από το υποτιμημένο, γενικά, “Unholy terror”, ένα αργό, υποβλητικό όσο και επιβλητικό έπος. Αναφέρεται σε όλους τους ηγέτες που πέρασαν ως εκείνη τη δεδομένη στιγμή από τον πλανήτη, πολιτικούς, στρατιωτικούς και θρησκευτικούς και πως αυτοί «μανιπιουλάρουν» τον κόσμο. Στο τέλος δε, γίνεται αναφορά στον Αντίχριστο και πως αυτός θα επιβληθεί στο μυαλό και στα πιστεύω των ανθρώπων, ανεξάρτητα από το ποια θρησκεία ακολουθούσαν, ή όχι, μέχρι εκείνη την στιγμή. Αριστούργημα!
Δ.Τ
“Raven heart” (Unholy terror, 2001)
Ωχ, τι riff είναι αυτό;!; Αυτό είναι ίδιο με το “School’s out”! Μα ρε φίλε, αν δεν έγραφε o Blackie Lawless, ένας από τους πιο επιμελείς μαθητές του «shock rock σχολείου», τον δικό του φόρο τιμής στον δάσκαλο Alice Cooper, ποιος θα τον έγραφε; Σχεδόν τριάμισι λεπτά βέρου W.A.S.P-ικού μετάλλου, κιθάρες σκέτα ξυράφια, λυσσασμένη ερμηνεία, ένα μικρό τσογλανάκι εεε… παιδάκι του “L.O.V.E machine”. Προσέλθετε!
Δ.Τ
“Shadow man” (Dying for the world, 2002)
Ο «ψηλός» επηρεάζεται από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, ηχογραφεί μια ΔΙΣΚΑΡΑ και την αφιερώνει στα θύματά της. Πολλοί εκ των φανατικών οπαδών του group, θεωρούν το “Dying for the world” ως το καλύτερο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο Blackie μετά το “The crimson idol”. Μαζί τους κι εγώ. Ο Darrell Roberts στη θέση του Chris Holmes είναι εξαιρετικός, Mike Duda και Frankie Banali (μόνος drummer πια, αφού ο Stett Howland δεν παίζει εδώ) αξία σταθερή και οι κομματάρες διαδέχονται η μία την άλλη. Γιατί αυτό το άλμπουμ δεν έχει τεράστια απήχηση, εκτός των τάξεων των die-hard fans, αποτελεί μυστήριο.
Δ.Τ
“My wicked heart” (Dying for the world, 2002)
Θα μιλήσω σε πρώτο ενικό, αφού πρόκειται περί αληθούς, προσωπικής εμπειρίας: Έχω βάλει το “Dying for the world” για πρώτη φορά, έχω πάθει πλάκα με το “Shadow man”, το έχω ακούσει σερί 4-5 φορές. Αποφασίζω λοιπόν να περάσω, επιτέλους, στο δεύτερο τραγούδι. Και τρώω σοκ, μεγαλύτερο του πρώτου! Να θυμηθώ πόσες φορές το άκουσα συνεχόμενα; Δύσκολο! “My wicked heart”, φίλε μου. Ένας τεράστιος ύμνος, που άνετα θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί στο “The headless children” ή και το “The crimson idol”, για τέτοια ποιότητα μιλάμε!
Δ.Τ
“Hallowed ground” (Dying for the world, 2002)
Άλλη μια περίπτωση σύνθεσης που θα μπορούσε να στέκεται επάξια στο “The crimson idol”, ενδεικτική της αξίας του δίσκου. Αργή, ατμοσφαιρική, με την ένταση να ανεβαίνει και να κλιμακώνεται χωρίς ουσιαστικά να αλλάζει το tempo, εξαίσιες κιθάρες και τον Blackie σε ρεσιτάλ ερμηνείας. Όλη η πεμπτουσία των «μετά τα 80s» W.A.S.P, είναι εδώ, ρίχνοντας όμως και κάποιες κλεφτές ματιές στις πρώιμες, «άγριες μέρες». Ως εκ τούτου, ύμνος!
Δ.Τ
“Godless run” (Babylon, 2009)
Ο Steven Edward Duren (δηλαδή ο Blackie Lawless), έχει ήδη έρθει ξανά κοντά στον Θεό και στην χριστιανική πίστη, έχοντας κάνει τον κύκλο του ως αγνωστικιστής και εμείς, εκεί που ακόμη προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε και να χωρέσουμε στις σκέψεις μας, δύο χρόνια μετά, το μεγαλείο του “Heaven’s hung in black” από το “Dominator”, ακούμε ξανά με θαυμασμό τον διάδοχό του. Ύφος, δομή και εν τέλει μεγαλείο ίδια και απαράλλαχτα για το “Heaven’s hung in black” και το “Godless run”, με τον Blackie να καταθέτει άλλο ένα σύγχρονο δραματικό, σπαραξικάρδιο αριστούργημα. Μόνο που το “Godless run”, σε αντίθεση με το “Heaven’s hung in black”, είναι παραμελημένο σε συναυλιακό επίπεδο. Οπότε… στη λίστα μας και εύκολα μάλιστα!
Δ.Τ
