A day to remember… 18/3 [RUSH]

0
1








"/>



Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το ντεμπούτο των RUSH, είναι ο λιγότερο αγαπημένος μου δίσκος από το συγκρότημα, που έχει πάρα πολύ έντονες επιρροές από τους LED ZEPPELIN και λιγότερο από BACHMAN TURNER OVERDRIVE. Τα φωνητικά του Lee πάντα έμοιαζαν, στο ξεκίνημα της καριέρας του, με αυτά του Plant, όπως και να έχει, αλλά το “Working man”, ήταν στα αυτιά μου, πάντα μία παραλλαγή του “Heartbreaker” των ZEPPELIN, για παράδειγμα. Όπως και το “Finding my way”, που άνοιγε το άλμπουμ (οι δύο μεγαλύτερες στιγμές του δίσκου), ήταν «καρφί» ZEPPELIN κι έδειχνε ότι το γκρουπ ψαχνόταν ακόμα και δεν μπορούσε να απεμπλακεί από τις έντονες αναφορές στις επιρροές του.

Επίσης, αυτό που δεν μπορούσα ποτέ να αντέξω, είναι τους RUSH να τραγουδούν στίχους όπως αυτούς του “In the mood”:
“Hey baby, it’s a quarter to eight,
I feel I’m in the mood.
Hey baby, the hour is late,
I feel I’ve got to move.”
Για όλα, βέβαια, υπάρχει εξήγηση. Είχαν αφήσει τον John Rutsey να γράψει τους στίχους, εκείνος συνεχώς καθυστερούσε και τους έλεγε ότι κοντεύει να τους τελειώσει, όταν έφτασε η στιγμή των ηχογραφήσεων όμως, τους ξεφούρνισε ότι δεν είχε γράψει τίποτα. Οπότε, μπήκαν στο στούντιο, έχοντας γράψει τους στίχους στο πόδι, λίγο πριν… Και πάλι όμως, αυτό δεν είναι RUSH…

Did you know that:

  • Ο John Rutsey, έπασχε από διαβήτη και παρότι είχε πολλές απαγορεύσεις από τους γιατρούς, του άρεσαν τα party και η διασκέδαση. Παρόλα αυτά, οι περιοδείες δεν ήταν κάτι που μπορούσε να κάνει για τους προφανείς λόγους υγείας, οπότε αμέσως μετά την κυκλοφορία του ομώνυμο ντεμπούτου τους, οι RUSH υποχρεώθηκαν να τον αλλάξουν και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Από έναν απλά επαρκή ντράμερ, πήραν έναν από τους πιο επιδραστικούς όλων των εποχών, τον Neil Peart. Ο οποίος έγραφε και όλους τους στίχους τους…
  • Η προηγούμενη μπάντα του Peart, ονομαζόταν… HUSH!!!
  • O Rutsey, πέθανε το 2008 σε ηλικία 55 ετών, από επιπλοκές που είχαν να κάνουν με τον διαβήτη…
  • Μόνο σε μένα η εισαγωγή του “Before and after” μου μοιάζει υπερβολικά με το “No woman, no cry”;
  • Στην έκδοση της Mercury Records, το λογότυπο του συγκροτήματος, στο εξώφυλλο, έχει διαφορετικό χρώμα από την αρχική, της Moon Records, όπου είναι ξεκάθαρα κόκκινο (μη με ρωτάτε για διαφορές σε χρώματα, γιατί δεν το έχω. Αργότερα, έγινε λίγο πιο μωβ, αν με ρωτάτε, αλλά το χρώμα αυτό, δεν το γνωρίζω ακριβώς!!!)

Σάκης Φράγκος