"/>
Όμως ο δίσκος δεν είναι όλος ψυχεδέλεια φυσικά και το doom metal στοιχείο δεν μπορεί παρά να υπερισχύσει. Το εναρκτήριο ομότιτλο κομμάτι είναι απλά εκπληκτικό και οι κιθάρες των Franklin/ Wartell θερίζουν, το “The eye” που ακολουθεί δείχνει ότι μουσικά συνεχίζουν από εκεί που μας αφήσαν στο “Manic frustration”. Της ίδιας αισθητικής doom άσμα είναι και το μαγευτικό “Opium-eater” που είναι άνετα ένα από τα καλύτερα κομμάτια εδώ μέσα. Τα ταξιδιάρικο heavy- doom “Hear the earth” φέρει την μαγική σφραγίδα της μπάντα και εδώ απολαμβάνουμε τρομερή ερμηνεία από το Eric Wagner, στο groovy δε “Below me” οι ταχύτητες έχουν ανέβει σε αντίθεση με το ψυχεδελικό doomy “Another day”. Την μαγική μπαλάντα “Requiem” αξίζει να την ακούσει κανείς για να καταλάβει την στόφα και την μεγάλη κλάση αυτού του σχήματος.
Moυσικά έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα εξαιρετικό TROUBLE δίσκο που όμως δεν μπόρεσε να προσφέρει διάρκεια στην μπάντα γιατί ο δίσκος αρχικά δεν κυκλοφόρησε στην πατρίδα τους και το συγκρότημα μετά την ακύρωση της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας θα μπει στον πάγο, και θα μείνει στην αδράνεια για αρκετά χρόνια. Να πούμε ότι για το άλμπουμ αυτό θα γυρίσει στο σχήμα ο ντράμερ Jeff Olson (ο οποίος έγραψε και το “Till the end of time”) και επιπλέον ξεχωρίζει και το τρομερό εξώφυλλο του Jeff Sadowski με το μωβ και πράσινο χρωματισμό να αποτελούν από τα highlight για εμένα του όλου δίσκου. Μπορεί σαν δίσκος να μην βρίσκεται από πολλούς οπαδούς τους στις ψηλές θέσεις της δισκογραφίας τους, μπορώ να το καταλάβω αυτό και να το αποδεχτώ, πιστέψτε με όμως ο χρόνος του έχει φερθεί άψογα και πλέον, τριάντα χρόνια από την αρχική κυκλοφορία του, ακούγεται το ίδιο φρέσκος, περιπετειώδες και ουσιαστικός όπως τότε, ανασύροντάς μου μνήμες από την εποχή που το CD σαν format ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος για την αγορά των νέων κυκλοφοριών μας και την ενημέρωση μας γενικότερα στα metal δρώμενα.
In loving memory of Eric Wagner (24 April 1959 – 22 August 2021). RIP
Γιάννης Παπαευθυμίου
