"/>
Το “Enemy In Me” θα ήταν ένα καλό single με το sing-a-long παρεΐστικο ρεφρέν του. Τα πλήκτρα του Jona Tee παίρνουν άφθονο χώρο σε όλο το άλμπουμ, με αποκορύφωμα το “Mannequin Show” με μια «πλημμύρα» πλήκτρων σε όλο το τραγούδι. Είναι περιττό να πούμε ότι ο τραγουδιστής Erik Gronwall είναι σε κορυφαία φόρμα, είτε τραγουδάει μπαλάντες όπως το “All The Nights” είτε το “φωνάζει” στα rock τραγούδια όπως το “Emergency”.
Στο “Laughing At Tomorrow” η μπάντα παίρνει μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση, με ένα πραγματικό pop rock ρεφρέν, ένα είδος του τραγουδιού που οι Νορβηγοί STAGE DOLLS θα έκαναν καλύτερα.
Κατά την άποψή μου, το “Tearing down the walls” δεν είναι και πολύ δυνατό άλμπουμ και σίγουρα στέκεται χαμηλότερα από τον προκάτοχό του. Στιβαρό AOR-hard rock υλικό, το οποίο πάσχει από ένα ελάττωμα – την έλλειψη μαγείας. Κυρίως πρόκειται για ένα εμπορικό, φιλικό προς το ραδιόφωνο, αλλά μαζί με αυτό, εξαιρετικά γυαλισμένο σύνολο κομματιών. Σίγουρα, δύσκολα θα ακούσω πολύ αυτό το άλμπουμ… Ίσως κάποια κομμάτια.
Ελέγξτε το και μόνοι σας.
Πέτρος Καραλής
