"/>
Το πρώτο κομμάτι λοιπόν, διαρκεί 18 λεπτά και το ομώνυμο, που κλείνει το δίσκο, μισή ώρα. Ναι, καλά διαβάσατε. Και ενώ υπάρχουν διάσπαρτα μέρη και στα δύο που βρίσκω ξεσηκωτικά και πολύ όμορφα, οφείλω να ομολογήσω πως είναι, ειδικά το “Kaleidoscope”, ένας αχταρμάς που κουράζει. Στη μέση βρίσκουμε το «πιο GENESIS πεθαίνεις» “Black as the sky” (λέγε με Tony Banks), το Floyd-ικο “Shine” και την πατροπαράδοτη ακουστική μπαλάντα “Beyond the sun” στο οποίο ο Morse τραγουδά για το πώς θα συναντήσει τον «πατέρα» του μια μέρα, πέρα από τον ήλιο. Το όλο πακέτο θα ήταν σχεδόν αδιάφορο αν δεν υπήρχε η ειδική έκδοση με τις, επίσης πατροπαράδοτες, διασκευές στις αγαπημένες μπάντες της τετράδας (δείτε παρακάτω), που πάντοτε μου κινούν την περιέργεια με τις ασυνήθιστες επιλογές και εκτελέσεις (ο Portnoy για παράδειγμα δεν παίζει μόνο τα τύμπανα στο “Indiscipline” αλλά τραγουδάει επίσης, βγάζοντας έτσι το απωθημένο του ως τραγουδιστής παγιδευμένος στο σώμα ενός ντράμερ).
Δεν χρειάζεται μάλλον να σας πω πολλά περισσότερα για τον άλμπουμ όσον αφορά την ποιότητά του. Προφανώς και οι τέσσερις είναι τεράστιοι και καταξιωμένοι μουσικοί αλλά, ίσως όταν βρίσκονται μαζί ως TRANSATLANTIC, βγαίνει αυτή η υπερβολή του prog rock που παρατηρώ τουλάχιστον σε τρία από τα πέντε άλμπουμ τους. Ίσως γι’ αυτό και προτιμώ το “Whirlwind” και το τελευταίο και πραγματικά πολύ καλό “The absolute universe” με το οποίο μας αποχαιρέτησαν.
Did you know that:
- Ορίστε και οι διασκευές στο δεύτερο CD του δίσκου
“And you and I” (YES)
“Can’t get it out of my head” (ELO)
“Goodbye yellow brick road” (ELTON JOHN)
“Tin soldier” (SMALL FACES)
“Sylvia” (FOCUS)
“Indiscipline” (KING CRIMSON)
“Nights in white satin” (THE MOODY BLUES) - Φυσικά και υπήρξαν καλεσμένοι στο δίσκο, όπως ο Daniel Gildenlow στα φωνητικά (παλιότερα είχε περιοδεύσει μαζί τους και ήταν για ένα διάστημα κάτι σαν το πέμπτο μέλος των TRANSATLANTIC).
- Και πάλι, όπως μας είχαν συνηθίσει, κυκλοφόρησε άλλο ένα live άλμπουμ από την ευρωπαϊκή και αμερικάνικη περιοδεία, το “Kaleivoscope”.
- Μπορεί να παραπονιέμαι για τον άλμπουμ, αλλά βραβεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 ως δίσκος της χρονιάς στα Progressive Music Awards.
Φίλιππος Φίλης
