"/>
Πάμε όμως λίγο να δούμε τι γίνεται εδώ μέσα. Αρχικά, οι συνθέσεις είναι εξ ολοκλήρου του Matheos. Είναι αισθητά λιγότερο πολύπλοκο από το “Disconnected” και από το “A pleasant shade…”, πράγμα το οποίο δεν είναι κακό γιατί στην προκειμένη ακούγεται πιο άνετα και εύκολα. Κι όμως, το μυαλό και η τεχνική του αρχηγού, σε κάνουν να καταλάβεις ότι είναι κλασικό FATES WARNING και Jim Matheos. Δεν έχει τα βιρτουόζικα κιθαριστικά solo, δεν έχει δαιδαλώδη keyboards, έχει μια κάποια industrial αισθητική με διάφορα ηλεκτρομπλιμπλίκια διάσπαρτα μέσα στα κομμάτια, εγώ “παίρνω” και κάποια doom στοιχεία λόγω των low/mid tempo συνθέσεων, και όλα αυτά δεν τα λέω ως αρνητικά, το αντίθετο μάλιστα!
Είναι μεγάλος παίχτης ο Matheos. Έχει αυτό το άγγιγμα το πεντακάθαρο, τόσο στην ηλεκτρική όσο και στην ακουστική κιθάρα που σε υποχρεώνει να τον παραδεχτείς. Εδώ συγκεκριμένα έχει παίξει και όλα τα πλήκτρα που υπάρχουν, ίσως γι’ αυτό έχουν και αυτά μινιμαλιστικό χαρακτήρα.
Άξιος συμπαραστάτης σε όλο αυτό ο αγαπημένος μου Ray Alder, που ποτέ δεν έχω κρύψει πως συγκαταλέγεται εύκολα μέσα στους προσωπικούς μου vocal heroes. Περισσότερα γι’ αυτό σε άλλο επεισόδιο… Εδώ λοιπόν εκτός από την απίθανη ερμηνευτική του ικανότητα, έχει βάλει το χεράκι του και στιχουργικά σε 3 κομμάτια και φυσικά στην παραγωγή παρέα με τον Matheos. Την ομάδα συμπληρώνουν ο τεράστιος Joey Vera (γίγαντας!) και ο αμφιλεγόμενος πλέον Mark Zonder στην τελευταία του όπως προαναφέρθηκε συμμετοχή. Για να προλάβω εμπάθειες και αναγούλες, το “αμφιλεγόμενος” δεν αναφέρεται σε καμία περίπτωση στο αν είναι καλός ντράμερ (αλίμονο!) ή στην γενικότερη προσφορά του, αλλά στην νοοτροπία του και στις επιλογές του αφού άφησε τους FATES WARNING.
Την εποχή που βγήκε το “Χ” ήμουν φοιτητής και μου έσκασε στη μάπα με όλη του τη δύναμη. Μπορεί να μην είναι φυσικά ο καλύτερος δίσκος των FATES WARNING, βασικά δεν είναι καν το αγαπημένο μου, κι όμως, έτσι, με τον τέρμα απλοϊκό τίτλο του, το σχεδόν generic και “βαρετό” εξώφυλλό του, αποτελεί μέρος της ψυχοσύνθεσής μου κι αυτό είναι αρκετό για να το αγαπώ πολύ. Για την ακρίβεια, όταν ανοίγω τον φάκελο “Fates Warning”, ασυναίσθητα είναι το πρώτο κλικ που πατάω.
Και επειδή άρθρο χωρίς προσωπικό βίωμα/ιστορία δεν φτάνει στο email του Φράγκου, άκου κι αυτά.
Λάρισα, φοιτητής, δανεικό ΙΧ μάρκας Opel Corsa, έχει μόλις εγκατασταθεί ολοκαίνουργιο mp3 player με ψηφιακό καντράν να δείχνει τους τίτλους του τραγουδιού. Στικάκι φουλ (μπορεί να ήταν και 512 ολόληρα μεγαμπάιτ!) μουσική, για κάποιον λόγο έχω στη θέση του συνοδηγού ράντομ “θεία” συγγενική, καρφώνω και ξεκινάει αυτός ο δίσκος. Είμαι σε διασταύρωση, στο καντράν δείχνει Left here, οπότε γυρίζει η θεία και λέει, “πωωπωω εξέλιξη… Το ΤΖΙΠΙΕΣ σου λέει να στρίψεις αριστερά!”. “Left here” είναι ο τίτλος του 1ου κομματιού του δίσκου… Περίοπτη θέση στην καρδιά μου θα έχει πάντα το “River wide, ocean deep” με το οποίο έχω κάψει το γούφερ του συνοδηγού του εν λόγω οχήματος, τραγούδι το οποίο είναι ο ορισμός του less is more, με δυόμιση νότες και τις οκτάβες τους στην ουσία, αλλά απίστευτο ξεδίπλωμα δομή και κορύφωση. Σε αυτήν την κορύφωση έσκασε και το γούφερ, τα ηχεία στο 28-30 ήταν οριακά ανεκτά, πολύ δυνατά, γύρω στο 34-35 άγγιζες την κώφωση, το γούφερ έσκασε στο 41-42… Totally worth it. Πολύ αγαπώ επίσης και το “Another perfect day” που μου θυμίζει το αγαπημένο μου κυανόλευκο πανί που έβλεπα στο Καυτατζόγλειο κρεμασμένο από τους οπαδούς του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Τέλος, κάτι χαζά δικά μου, στο “Heal me”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του δίσκου, όταν τελειώσει η μακροσκελής εισαγωγή και η ακουστική κιθάρα παίξει την τελευταία νότα, μεσολαβούν 17 “βήματα” μέχρι να μπει κανονικά το κομμάτι. Άμα δείτε κανέναν σταματημένο στο φανάρι να μετράει μόνος του και ξαφνικά να κοπανάει το κεφάλι του στο τιμόνι, αυτό θα άκουγε. Πιθανότατα όχι, αλλά οκ, προχωράμε.
Συνοψίζοντας.
Είναι καλό το “FXW”…;
Αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ την ανάγνωση, βάλε τα 5 πρώτα τραγούδια να παίξουν σερί κι έλα στα γνωστά λημέρια να μου πεις ότι έχω άδικο. Δεν έχω, γιατί εγώ τρελός δεν είμαι.
Μίμης Καναβιτσάδος
