Ο πρώην κιθαρίστας των WHITESNAKE και DIO, και νυν των THE DEAD DAISIES, Doug Aldrich, ευχαρίστησε τους θαυμαστές του για την υποστήριξή τους, καθώς υποβλήθηκε σε μια “πολύ επιτυχημένη” χειρουργική επέμβαση, αφού διαγνώστηκε με ιάσιμο καρκίνο στο λαιμό.
Το Σάββατο (28 Σεπτεμβρίου), ο Aldrich δημοσίευσε μια φωτογραφία στο προσωπικό του Instagram, με τον ίδιο ξαπλωμένο σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, η οποία περιλάμβανε το ακόλουθο μήνυμα:
“Γρήγορη ενημέρωση… Γεια σας παιδιά, απλώς ήθελα να επικοινωνήσω και να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις προσευχές και τις ευχές σας. Με βοήθησαν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μπορώ να περιγράψω. Έκανα χειρουργική επέμβαση στον λαιμό και την αμυγδαλή και η επέμβαση ήταν πολύ επιτυχημένη. Ο γιατρός είναι ένας σούπερ σταρ και η ομάδα εδώ είναι καταπληκτική… Νιώθω καλά και ελπίζω να επιστρέψω σπίτι σήμερα στην οικογένειά μου. Είμαι τόσο ευγνώμων για εσάς. Σας ευχαριστώ πολύ.”
Την Παρασκευή (27 Σεπτεμβρίου), η σύζυγος του Doug, Daniela “Danni” Aldrich, μοιράστηκε μια ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση του συζύγου της μέσω της σελίδας της στο Facebook, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της για όλους όσους συμπαραστάθηκαν στον σύζυγό της και τόνισε ότι τα μηνύματα όλων ανέβασαν πολύ το ηθικό του.
Ο μουσικός, λόγω της επέμβασης του, δεν θα μπορέσει να συμμετάσχει στην επερχόμενη ευρωπαϊκή περιοδεία των THE DEAD DAISIES και θα αντικατασταθεί προσωρινά από τον Reb Beach (WHITESNAKE, WINGER).
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Death row” – ACCEPT ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1994 ΕΤΑΙΡΙΑ: RCA/Ariola ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: ACCEPT ΣΥΝΘΕΣΗ: Udo Dirkschneider – φωνητικά
Wolf Hoffmann – κιθάρες
Peter Baltes – μπάσο
Stefan Kaufmann – ντραμς
Επιπλέον μουσικοί:
Stefan Schwarzmann – ντραμς στα “Bad habits die hard” και “Prejudice”
Τα 90s ήταν μία πολύ περίεργη περίοδος για το heavy metal, όχι μόνο για τα thrash metal σχήματα, αλλά και γι’ αυτά του κλασικότερου ήχου. Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι ACCEPT. Οι Γερμανοί, είχαν περάσει τις φουρτούνες τους νωρίτερα από τους υπόλοιπους, με την αποχώρηση του Udo Dirkschneider μετά το “Russian roulette”, την πλήρως αποτυχημένη προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τον αμερικάνικο hard rock ήχο με το “Eat the heat” και τον David Reece στα φωνητικά, έκαναν ένα διάλειμμα κι επέστρεψαν με τον πραγματικά πολύ καλό “Objection overruled” που ήταν πολύ κοντά στον κλασικό τους ήχο.
Ζεστοί, από την περιοδεία που ακολούθησε, οι ACCEPT για να μη χάσουν το momentum, μπήκαν στο στούντιο για να γράψουν το “Death row”. Μόνο που τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά τώρα. Πάντα, μέσα από αυτού του είδους τις στήλες, προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τα πράγματα βλέποντάς τα μέσα από το πρίσμα των 30 ετών που έχουν περάσει από την κυκλοφορία του και κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα.
Εκείνα τα χρόνια, οι PANTERA είχαν αρχίσει να σαρώνουν τα πάντα με τον ήχο τους και πολλοί, επιτυχημένα ή όχι, θέλησαν να προσεγγίσουν τον ήχο τους. Οι ACCEPT είναι δεδομένο ότι χαμηλοκουρδίζοντας τις κιθάρες τους και κάνοντας την παραγωγή τους λίγο πιο μοντέρνα, προσπάθησαν να εκσυγχρονιστούν και γιατί όχι να «πιάσουν» ένα νέο ακροατήριο. Το μπάσιμο του δίσκου, με το ομώνυμο τραγούδι, είναι χαρακτηριστικό, μόνο που το τελικό αποτέλεσμα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν θα το χαρακτήριζα και ιδιαίτερα επιτυχημένο. Αντίθετα το “Sodom & Gomorra”, που είναι σαν outtake από το “Painkiller” κι έχει και το καθιερωμένο –για το σχήμα- πέρασμα της κλασικής μουσικής και συγκεκριμένα το “Sabre dance” του Αράμ Χατσατουριάν, σίγουρα ανεβάζει στροφές κι επίπεδο, το ίδιο και το “The beast inside” που ακολουθεί. Βαρύ κι ασήκωτο, παραδοσιακό ACCEPT.
Το θέμα είναι ότι από εκεί και κάτω, περισσότερα είναι τα αδιάφορα, παρά τα ενδιαφέροντα τραγούδια. Αυτό το “Guns ‘R’ Us” (τι στο καλό, αναφορά στους Guns N’ Roses έκαναν;) για παράδειγμα, είναι εκνευριστικό σε σημεία, τα “Dead on” και “What else” αδιάφορα, ενώ το “Like a loaded gun”, νομίζω ότι με κερδίζει λόγω των «αναφορών» στο “Son of a bitch”. Δεν χρειάζεται να τα πάρω track by track τα τραγούδια, αφού και μόνο ότι είναι 15 στον αριθμό, καταλαβαίνεις ότι γίνεται του filler το κάγκελο.
Το “Bad habits die hard”, είναι συμπαθητικό (βγήκε και single), ενώ το “Stone evil”, με κέρδισε έστω και προσωρινά με τα “Balls to the wall” vibes. Σίγουρα όμως, εδώ και χρόνια, μένω με την απορία, για ποιον λόγο να επανηχογραφήσουν το “Generation clash” που υπήρχε στο “Eat the heat”, ονομάζοντάς το “Generation clash II”. Θεωρούσαν ότι είναι τέτοια τραγουδάρα που χαντακώθηκε από τον Reece; Χρόνιο αναπάντητο ερώτημα.
Στα συν του δίσκου οι κιθάρες και τα σόλο του Wolf Hoffmann, στα μείον η πολύ έντονη προσπάθεια, ίσως και λίγο επιτηδευμένη, αν με ρωτάτε, να βάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα trademark gang vocals. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την πιο μοντέρνα προσέγγιση του ήχου τους. Άλλωστε μοντέρνα ήταν και η προσέγγιση στο “Blood of the nations”, που το λατρεύω όσο λίγους δίσκους των ACCEPT. Το μεγάλο πρόβλημα στο δίσκο, δεν ήταν ο εκμοντερνισμός, αλλά οι πολλές μέτριες συνθέσεις. Άλλωστε υπάρχουν κάποια τραγούδια, που είναι πραγματικά αξιόλογα. Η συνθετική κατηφόρα, όμως, που είχαν πάρει, κορυφώθηκε στο επόμενο άλμπουμ τους, το “Predator”, αλλά αυτό είναι μια ιστορία που θα την πούμε σε δύο χρόνια από τώρα… Σίγουρα, το “Death row”, είναι από τους δίσκους που είχα να επισκεφτώ πολλά χρόνια και ξανακούγοντάς τον, κατάλαβα ότι υπήρχε σοβαρός λόγος γι’ αυτό…
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα bestseller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ADON ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Adon” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Neuropa Records ΣΥΝΘΕΣΗ:
Nath – Μπάσο, κιθάρες
Æthelwulf II – Φωνητικά
James Stewart – Τύμπανα ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Bandcamp Facebook Instagram Spotify YouTube
Κάποια άλμπουμ ή κάποια ντεμπούτα, αν θέλετε να το περιορίσουμε, όπως το συγκεκριμένο, έρχονται με τόση ορμή από τους δημιουργούς τους που σε χτυπάνε κατευθείαν, από το πρώτο τραγούδι μέχρι και το τελευταίο, αλύπητα, αφήνοντάς σε με το στόμα ανοιχτό. Οι ADON είναι μια μπάντα που μετράει μερικά χρόνια ζωής, συγκεκριμένα πέντε, έχοντας όμως κυκλοφορήσει μέχρι τώρα μόνο ένα ΕΡ το 2020, το οποίο δυστυχώς δεν έφτασε στα χέρια του γράφοντος μέχρι πρότινος. Δυστυχώς. Το όνομα της μπάντας, είναι μια αρχαία, μάλλον φοινικική λέξη, η οποία σημαίνει «Κύριος» και η οποία στην πορεία της ιστορίας της, αρχικά πιθανώς απευθυνόταν στον Βάαλ και στην συνέχεια στον Γιαχβέ, ως Κύριο των Κυρίων.
Οι δικοί μας ADON, είναι Αμερικανοί, και στο ομότιτλο πρώτο άλμπουμ τους μας παρουσιάζουν έναν δικό του τρόπο για το πώς παίζεται το black/death metal. Το ντουέτο από την Καλιφόρνια συμπεριλαμβάνοντας στις τάξεις του και τον James Stewart, drummer των DECAPITATED, μεταμορφώνεται σε μια τρομερή τριάδα, η οποία θα φέρει στο μυαλό του ακροατή κάτι από DARKSPACE, κάτι από BEHEMOTH, κάτι από LORD BELIAL, αλλά η ταυτότητα του, είναι δική του. Άλλο οι επιρροές, άλλο η αντιγραφή και οι ADON, είναι πρωτότυποι.
Με μία πανέμορφη μίξη των δύο βασικών τους ειδών, με την ορμή και την οργή του death metal, σε έναν υπέροχο συνδυασμό με την μαυρίλα και τα σε σημεία blast του black metal και με τα φωνητικά να είναι μία μίξη των ανωτέρω, επιθετικά μεν αλλά και αρκετά «μαύρα» από την άλλη, δίνουν το δικό τους στίγμα στον μουσικό χάρτη. Πολύ όμορφα περάσματα με μελωδίες, progressive στιγμές, ατμοσφαιρικά συστατικά, όπου χρειάζονται, δένουν μια συνταγή εξαιρετικού γούστου. Γυρνώντας στην εισαγωγή μας, το “Adon” με τα έξι υπέροχα κομμάτια του, δεν σε αφήνει λοιπόν στιγμή αδιάφορο. Αντίθετα, σε συναρπάζει και σε αναγκάζει, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη να το τοποθετήσεις στα άλμπουμ της χρονιάς. Ναι, τόσο καλό.
(9 / 10)
Φανούρης Εξηνταβελόνης
Photo Credit Aethyrick photo by JS Rastas
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: AETHYRICK ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Death is absent” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: End All Life Productions ΣΥΝΘΕΣΗ:
Gall & Exile
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Bandcamp Official site Spotify YouTube
“Paths come to an end. Voices fall silent. Hearts cease to beat. But the song of Spirit continues, and thus, death is truly absent.”
Το πέμπτο άλμπουμ των Φινλανδών black metallers AETHYRICK, είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Death is absent”. Πρώτη φορά τους είχαμε συναντήσει σε τούτη την στήλη όταν κυκλοφορούσαν, το 2021, το “Apotheosis”. Τους αναγνωρίζω συνέπεια και εργατικότητα, όσο σε λίγα συγκροτήματα εκεί έξω. Το δίδυμο των Gall και Exile, σταθερό και αναντικατάστατο, δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει… Και το σημαντικό είναι πως δεν επιδεικνύει μόνο εργατικότητα για την εργατικότητα, αλλά και ποιότητα, ως φυσικό επακόλουθο ενός εμφανέστατου συνθετικού ταλέντου.
Το “Death is absent” είναι μάλλον (και τηρώ επιφύλαξη γιατί κάποιος φανατικός blackster που είναι πολύ πιο «χωμένος» στα πράγματα, ίσως έχει μια ένσταση ως προς αυτό) το καλύτερο άλμπουμ των AETHYRICK ως τώρα. Εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έντονη μελωδικότητα σε συνδυασμό με αιχμηρότητα, εξακολουθεί να στηρίζεται περισσότερο στις κιθάρες παρά στα πλήκτρα για την μαύρη, μαγική του ατμόσφαιρα, είναι εξίσου ή και περισσότερο επικό από τους προκατόχους του. «Μοσχομυρίζει» 90s black metal φίλε μου και τα έξι μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια του, κρύβουν ουκ ολίγες αρετές.
Πρώιμοι PRIMORDIAL, EMPEROR, πρώιμοι COVANENT, WOLVES IN THE THRONE ROOM, ποιος οπαδός του μελωδικού black μπορεί να μείνει ασυγκίνητος στο άκουσμα τέτοιων αναφορών; Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα, ποιος «ακραίος» μπορεί να μείνει ασυγκίνητος από τον σωστά παιγμένο, εμπνευσμένο «ακραίο» ήχο; Μπράβο στους AETHYRICK.
(8 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ALUNAH ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Fever dream” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Heavy Psych Sounds ΣΥΝΘΕΣΗ:
Jake Mason – Τύμπανα
Dun Burchmore – Μπάσο
Siân Greenaway – Φωνητικά
Matt Noble – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Bandcamp Bandcamp 2 Facebook Spotify YouTube ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ: Aaron B. Thompson – Πιάνο
Francis Tobolsky – Β’ φωνητικά
Έβδομο άλμπουμ για τους Βρετανούς ALUNAH, από την «ιερή πόλη του σκληρού ήχου», το Birmingham. Τελευταία φορά τους είχαμε συναντήσει πριν δύο χρόνια, στο 104ο Underground Halls, όταν είχαν κυκλοφορήσει το “Strangemachines”. Οι ALUNAH είναι από τα συγκροτήματα αυτά που στο πέρασμα του χρόνου δε φοβούνται να πειραματίζονται και αφήνουν την έμπνευση να τα καθοδηγεί, παραμερίζοντας κάθε είδους «κολλήματα» και «αγκυλώσεις», που μπορεί να αποδειχθούν ως και καταστροφικά για έναν καλλιτέχνη (ok, υπάρχουν και οι τρανταχτές εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας άλλα λέει).
Σε γενικές γραμμές, το στυλ των ALUNAH πατά με το ένα πόδι στο παραδοσιακό doom και με το άλλο σε αυτό που ΚΑΚΩΣ ονομάστηκε “stoner”, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό που από τα 70s ακόμη ονομαζόταν “heavy rock” (δες το video του “Never say die” των BLACK SABBATH από το Top of the Pops). Είναι άκρως κιθαριστικοί, έχουν groovy στυλ που θα σε ταρακουνήσει, πολύ ωραία vintage ατμόσφαιρα, ψυχεδέλεια στις σωστές δόσεις, μια ανεπαίσθητη sludge-ίλα και εννοείται, μιας και μιλάμε για ένα σχήμα που ανήκει στον ευρύτερο χώρο του vintage rock revival, αψεγάδιαστη παραγωγή, οργανική, με υπέροχο «ζεστό» ήχο. Υπάρχει τώρα διαφορά μεταξύ του προηγούμενου και του νέου δίσκου; Ναι, υπάρχει.
Το “Feverdreams”, είναι το πλέον «πλούσιο» πόνημα του group. Καταρχάς είναι το πλέον κιθαριστικό, αυτό που θα λέγαμε το πιο riff-άτο, πιο συμπαγές. Μέχρι και THIN LIZZY αρμονίες ακούμε! Οι κιθάρες του Matt Noble είναι τόσο πρωταγωνιστικές, που για μια στιγμή θα κλέψουν την παράσταση από την εντυπωσιακή τραγουδίστρια Siân Greenaway, η οποία βέβαια και εδώ εξακολουθεί να είναι απαστράπτουσα, στην τελευταία της παράσταση με το group, αφού μετά την ηχογράφηση του δίσκου, αποχώρησε για να ακολουθήσει solo καριέρα. Αν σου θυμίσει την έτερη θεά, Johanna Andersson (LUCIFER) δεν κάνεις καθόλου λάθος. Από κοντά και το rhythm section, με εντελώς Sabbath-ικό ύφος παιξίματος, σχεδιάζει το πλαίσιο που «καλουπώνει» τα υπέροχα τραγούδια του δίσκου και πολύ τονωτικές οι blues και folk (αιώνιο φλάουτο ρε φίλε!) «ενέσεις» του.
Με όρους «μπαντών», αν σου αρέσουν σχήματα σαν τους LUCIFER, JEX THOTH, WITCH MOUNTAIN και λοιπές, συναφείς, εξαίρετες περιπτώσεις, αποκλείεται να μην απολαύσεις τους ALUNAH στον πιθανότατα καλύτερο δίσκο της καριέρας τους. Εύχομαι μόνο να μην είναι ο τελευταίος τους. Δύσκολο πράγμα να αντικαταστήσεις μια τέτοια frontwoman σαν την Siân, αλλά ποτέ δεν ξέρεις… Οι καλοί μουσικοί δε θα εκλείψουν ποτέ!
(8 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: BLIND MONARCH ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “The dead replenish the earth” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dry Cough Records ΣΥΝΘΕΣΗ:
Paul Hubbard – Μπάσο
Adam Blyth – Κιθάρες
Tom Blyth – Φωνητικά
Sam Elsom – Τύμπανα ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Bandcamp Facebook Instagram Spotify
Θέλετε να ακούσετε κάτι το οποίο βρίσκεται στα όρια της απόγνωσης και θα σας οδηγήσει και εσάς εκεί, ανεξαρτήτως της ψυχολογικής κατάστασης στην οποία βρίσκεστε; Τότε βρήκατε το κατάλληλο άλμπουμ για το 2024, καλή καταστροφή. Και κάπου εδώ θα μπορούσε να τελειώσει αυτή η παρουσίαση γιατί ο γράφων τα έβαψε μαύρα και έπαθε κατάθλιψη (πάθηση η οποία μόνο αστεία δεν είναι φυσικά, αν οποιοσδήποτε νιώθει ότι πραγματικά κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό του, το να απευθυνθεί σε ειδικούς, όχι μόνο δεν είναι κακό, αντίθετα είναι σωτήριο).
Το συγκρότημα ονομάζεται BLINDMONARCH και μας έρχεται από την Αγγλία και συγκεκριμένα από το Yorkshire. Πατρίδα και τόπος πολλών και σημαντικών σχημάτων (ναι, τα πασίγνωστα τρία που φαντάζεστε), με τρομερή μουσική έφεση σε όλη αυτή τη διάθεση που σου γεννά και το εν λόγω άλμπουμ. Το σχήμα ιδρύθηκε κοντά στα Χριστούγεννα του 2017 (μέσα στην χαρούμενη ατμόσφαιρα ένα πράγμα) και το 2019 κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά η οποία είχε τον τίτλο “What is imposed must be endured”. Φέτος, κυκλοφόρησε το δεύτερό του πόνημα, το οποίο ονομάζεται “Thedeadreplenishtheearth” και μάλλον αν το ακούσεις οι νεκροί κάτι θα κάνουν, δεν μπορεί.
Το άλμπουμ, τρέχει σε σαράντα τρία περίπου λεπτά, όμως αποτελείται από μόλις τέσσερα, τεράστια και μακρόσυρτα τραγούδια, με το μικρότερο να είναι το ομώνυμο και να διαρκεί 8:23 λεπτά (μόλις). Blackened sludge/doom metal μας προσφέρουν οι Άγγλοι και όταν λέμε ότι και τα τρία είδη είναι παρόντα σε υπερβολικό βαθμό σε όλο το άλμπουμ, το εννοούμε. Βαριές και βρώμικες μπασογραμμές, κιθάρες με φουλ παραμόρφωση, φωνητικά που θα ζήλευαν πολλοί blackάδες τραγουδιστές, βγαλμένες μέσα από έναν βάλτο, στον οποίο ακόμα και το Σκυλί των Μπάσκερβιλ όταν άκουσε τέτοιες κραυγές, έφυγε τρομαγμένο. Με μία τέτοια ανοίγει και το άλμπουμ άλλωστε.
Πρόκειται για ένα πραγματικά βασανιστικό άλμπουμ, φτιαγμένο να τραυματίσει ψυχές και να σπείρει οδύνη και πόνο. Με το που ξεκινά, η ατμόσφαιρα γίνεται τόσο βαριά, που σχεδόν μπορείς να την κόψεις. Τα πάντα πάνω του, είναι τρομαχτικά απαισιόδοξα, από το ασπρόμαυρο (και πολύ όμορφο μέσα στην μαυρίλα του) εξώφυλλο, μέχρι την παραγωγή, τους τίτλους των τραγουδιών, τους ίδιους τους στίχους και φυσικά την στοιχειωμένη μουσική του. Αν κάτι τέτοιο ψάχνετε για να δοκιμάσετε τα όρια σας, ακούστε το και θα σας αποζημιώσει, αν όχι, τι BLIND GUARDIAN, τι BLIND MONARCH, μία λέξη διαφορά. Άλλωστε, καλή είναι και η αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Πάω να ακούσω το “Legendary tales”… ναι των RHAPSODY, των ορθόδοξων.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Low” – TESTAMENT
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 1994
ΕΤΑΙΡΙΑ – Atlantic Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – GGGarth
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Chuck Billy Κιθάρα – Eric Peterson Κιθάρα – James Murphy Μπάσο – Greg Christian Τύμπανα – John Tempesta
Τα 90s αποτέλεσαν μία δύσκολη πίστα για το thrash metal, ειδικά όσο πλησίαζαν προς τα μισά της δεκαετίας. Αρκετά από τα συγκροτήματα που δισκογραφούσαν στα 80s είτε είχαν διαλύσει είτε κυκλοφορούσαν πλέον μέτριες δουλειές, τα μεγάλα συγκροτήματα είχαν αλλάξει πλέον τον ήχο τους ενώ υπήρχαν και ποιοτικές κυκλοφορίες που δεν έτυχαν θερμής ανταπόκρισης από τον κόσμο. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποια άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 1994 ώστε να έχουμε μια γενικότερη εικόνα όπως τα “Distortion” (FORBIDDEN), “Youthanasia” (MEGADETH), “Get what you deserve” (SODOM), “Divine intervention” (SLAYER), “King of the kill” (ANNIHILATOR), “Suicidal for life” (SUICIDAL TENDENCIES) και φυσικά το “Burn my eyes”, το ντεμπούτο των MACHINE HEAD και το “Far beyond driven” των PANTERA που είχε καρφωθεί στην #1 θέση στα Bilboard Charts.
Οι TESTAMENT εκείνη την περίοδο βρίσκονταν στην πιο μεταβατική περίοδο της καριέρας τους. Με τo “The ritual” είχαν αρχίσει να απομακρύνονται από τον χαρακτηριστικό thrash metal ήχο, κινούμενοι πλέον σε πιο μελωδικά heavy metal πλαίσια χωρίς να υστερούν σε ποιότητα αλλά ακόμη κι έτσι ο κιθαρίστας Alex Skolnick αισθανόταν να πνίγεται καλλιτεχνικά με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από το συγκρότημα, να αφοσιωθεί στις jazz σπουδές του και να κινηθεί σε αντίστοιχους δρόμους πλέον. Τον ακολουθεί λίγους μήνες μετά και ο drummer Louie Clemente και οι TESTAMENT από κει που πριν λίγους μήνες βρίσκονταν στο peak της καριέρας τους έχοντας τελειώσει δύο περιοδείες ως support στους IRON MAIDEN και BLACK SABBATH αισθάνονται πλέον το πλοίο να βουλιάζει σιγά-σιγά και πως έπρεπε να απαλλαχτούν από τα περιττά βάρη για να επιβιώσουν.
Σταματούν τη συνεργασία με τον μέχρι τότε manager τους καθώς και με τον tour manager γιατί τους κόστιζαν αρκετά χρήματα, ο Eric Peterson έχει ξεκινήσει να συνθέτει νέο υλικό και πραγματοποιούν κάποιες συναυλίες έχοντας στις τάξεις τους δύο πρώην μέλη των FORBIDDEN, τον Glen Alvelais στην κιθάρα και τον Paul Bostaph προσωρινά στα τύμπανα ο οποίος είχε μόλις εισχωρήσει στους SLAYER και με αυτή τη σύνθεση κυκλοφορούν το “Return to the apocalyptic city” EP.
Τη θέση του drummer καλύπτει ο John Tempesta κατευθείαν από τους EXODUS και μαζί ξεκινούν να δουλεύουν πάνω στο διάδοχο του “The ritual”, μόνο που τo νέο υλικό δεν άρεσε στον Alvelais και ζητάει να αποχωρήσει. Ο Mike Dieter από το A&R τμήμα της Atlantic Records, τους προτείνει τον James Murphy (DEATH, OBITUARY, DISINCARNATE) περιγράφοντάς τον ως ο «Alex Skolnick του death metal». Οι TESTAMENT αν και γνώριζαν τα συγκροτήματα που είχε συμμετάσχει, δεν είχαν προσέξει το παίξιμο του Murphy και μετά από μία σύντομη audition μέσω τηλεφώνου αφού του είχαν στείλει ένα τετρακάναλο demo του “Dog faced Gods” τον φέρνουν στο San Fransisco, με το “Hail Mary” να είναι το πρώτο τραγούδι που γράφουν όταν συναντιούνται από κοντά για πρώτη φορά.
Σε meeting με την Atlantic, η δισκογραφική εταιρεία τους ζητάει το νέο άλμπουμ να κινείται σε πιο alternative ύφος μονάχα που ο Eric Peterson σοφά σκέφτεται πως αυτό που θεωρούνταν alternative είχε πάψει να θεωρείται «εναλλακτικό» πλέον και το πρώτο τραγούδι που γράφει με αυτό το σκεπτικό είναι το “Dog faced Gods”, μία επιθετική σύνθεση αρκετά διαφορετική απ’ ότι τους είχαμε συνηθίσει στο πρόσφατο παρελθόν. Για το εν λόγω τραγούδι ζητάει από τον Chuck Billy να μην τραγουδήσει στο χαρακτηριστικό του ύφος αλλά να γρυλίσει όπως στην αρχή του “Envy life” από το “Practice what you preach”. Όταν συνειδητοποίησε πως εννοούσε να ερμηνεύσει με αυτόν τον τρόπο ολόκληρο το τραγούδι και όχι απλά σε κάποιο σημείο διαφώνησε έντονα κι επιχείρησε να το τραγουδήσει με μελωδικά φωνητικά αρχικά αλλά επικράτησε τελικά η άποψη του Peterson. Κάτι που ίσχυε σε γενικότερο βαθμό μιας και μετά τις αλλαγές στη σύνθεση των TESTAMENT από την κυκλοφορία του “The legacy”, o Peterson πήρε την κατάσταση πλήρως στους ώμους τους αποφασίζοντας να κάνουν τον ήχο τους ακόμα πιο heavy με σχεδόν death metal επιρροές, χαμηλά κουρδίσματα αλλά με αρκετή φινέτσα χωρίς να χάνεται το μελωδικό τους στοιχείο.
Με τις ηχογραφήσεις να λαμβάνουν χώρα στα A & M Studios στο Hollywood και Studio D στο Sausalito της California κι έχοντας πίσω από τον κονσόλα έναν σημαντικό παραγωγό όπως τον Garth “GGGarth” Richardson (RAGE AGAINST THE MACHINE, MELVINS, SICK OF IT ALL) οι TESTAMENT προσπάθησαν να αναπαράγουν τον φυσικό κτηνώδη ήχο που έβγαζαν όταν βρισκόντουσαν όλοι μαζί κι έπαιζαν στο ίδιο δωμάτιο. Έχοντας ξοδέψει ήδη $250.000 για την ηχογράφηση, οι πρώτες μίξεις δεν τους άφησαν ικανοποιημένους και απευθύνονται στον Michael Wagener (METALLICA, ACCEPT, Ozzy Osbourne) για την τελική μίξη έχοντας ως αποτέλεσμα τον ογκώδη ήχο που επιθυμούσαν. Κατά τη διάρκεια της μίξης ο John Tempesta αποχωρεί από τους TESTAMENT μετά από πρόταση των WHITE ZOMBIE να γίνει μέλος τους και τη θέση του παίρνει ο Jon Dette o οποίος είχε περάσει για ένα μικρό διάστημα από τους EVILDEAD και τα επόμενα χρόνια τον είδαμε προσωρινά και αποκλειστικά για συναυλίες πίσω από το drum-kit των SLAYER, ANTHRAX, ICED EARTH κ.α.
Στο “Low” οι TESTAMENT ακούγονται ανανεωμένοι, με έναν εντελώς μοντέρνο και φρέσκο ήχο. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο άλμπουμ, το οποίο μπορεί να βγήκε σε μια άσχημη περίοδο για τον heavy metal ήχο αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να προσφέρει αξιόλογες κυκλοφορίες. Το γεγονός πως δεν υπέκυψαν στις πιέσεις της Atlantic για ένα άλμπουμ πιο συμβατό στα τότε μουσικά ρεύματα και με τις φωνές που δεν τους επέτρεπαν να κινηθούν σε πιο heavy κατεύθυνση εκτός σχήματος πλέον, οι TESTAMENT έκαναν αυτό που τα περισσότερα συγκροτήματα δίσταζαν και πρόσφεραν στους οπαδούς το πιο heavy άλμπουμ της μέχρι τότε καριέρας τους. Τόσο heavy που υπήρξαν και οι σχετικές ενστάσεις από κάποιους. Από την πρώτα νότα του ομότιτλου τραγουδιού γίνεται ξεκάθαρο πως οι TESTAMENT δεν αστειεύονται. Η ανεξέλεγκτη ορμή, τα απολαυστικό παίξιμο του Tempesta που ανέβασε κυριολεκτικά τον πήχη για τους επόμενους drummer που τον διαδέχτηκαν, το διαφορετικής σχολής εξωτικό παίξιμο του Murphy, ο τρόπος που ο Chuck Bily εναλλάσσεται από το χαρακτηριστικό του γρέζι στα κτηνώδη φωνητικά, τα πάντα κυριολεκτικά σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.
Με ανανεωτική διάθεση λες και πρόκειται για ντεμπούτο άλμπουμ, οι TESTAMENT όντως κυκλοφόρησαν ένα εναλλακτικό thrash metal άλμπουμ, που μόνο στα 90s θα μπορούσε να βρει πρόσφορο έδαφος και ακούγεται νεωτεριστικό μέχρι και σήμερα. Οι death metal απολήξεις προσδίδουν νεύρο και βρίσκονται σε πλήρη ισορροπία με την πιο μελωδική και χαρακτηριστική πλευρά των TESTAMENT, έχοντας τραγούδια όπως το “Trail of tears” που συνεχίζει την κληρονομιά των “The legacy” και “Return to serenity”. O Eric Peterson εκτός από τη σύνθεση και τις επιβλητικές ρυθμικές κιθάρες, αναλαμβάνει μετά από προτροπή του James Murphy και κάποια solo ενώ και ο μπασίστας Greg Christian έχει συνθετική συμμετοχή στα “P.C.”, “Urotsukidōji” και “Chasing fear”.
Η προώθηση του άλμπουμ περιορίστηκε μονάχα στο video του “Low” και την κυκλοφορία του promo-single “Dog faced Gogs” με τις διασκευές στα “Sails of Charon” (SCORPIONS) και “Draw the line” (AEROSMITH) ως b-side, με τις πωλήσεις να μην είναι ικανοποιητικές κι αυτό φάνηκε και στα Billboard Chart όπου έφτασε μέχρι τη θέση #122, αρκετά χαμηλότερη θέση από τις τρεις τελευταίες τους κυκλοφορίες. Το συγκρότημα περιόδευσε κυρίως στις Η.Π.Α. με συγκροτήματα όπως οι DOWNSET και FORBIDDEN ενώ στην Ευρώπη πραγματοποίησαν κάποιες μεμονωμένες εμφανίσεις μαζί με τους PRO-PAIN και CHANNEL ZERO κι εμφανίστηκαν στο Roskilde Festival στη Δανία και Metal Hammer Festival στην Πολωνία. Η εμφάνισή τους στις 22 Απρίλιου 1995 στο Fillmore του San Fransisco κυκλοφόρησε επίσημα ως “Live at the Fillmore” κι αποτέλεσε τη λήξη της συνεργασίας τους με την Atlantic Records.
Didyouknowthat:
To εξώφυλλο φέρει την υπογραφή του Dave McKean, γνωστός για τις συνεργασίες του με συγκροτήματα όπως οι PARADISE LOST, MY DYING BRIDE, FEAR FACTORY, MACHINE HEAD, DREAM THEATER κ.α.
Ο Mike Dieter που πρότεινε τον James Murphy στους TESTAMENT, γνώριζε τον Murphy από την εποχή που ήταν μέλος των DEATH και OBITUARY και του είχε πάρει αρκετές συνεντεύξεις μιας και αρθογραφούσε εκείνη την περίοδο σε μουσικά περιοδικά. Όταν ο Dieter του πήρε τηλέφωνο, δούλευε στην Atlantic Records και τον ρώτησε πως θα του φαινόταν να περάσει από audition στους TESTAMENT, o Murphy ανταποκρίθηκε αμέσως θετικά μιας και ήταν ήδη οπαδός τους και με το βασικό του συγκρότημα, τους DISINCARNATE, βρίσκονταν σε ρήξη με τη Roadrunner σχετικά με την επικείμενη κυκλοφορία του δεύτερου τους άλμπουμ το οποίο και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
O τίτλος του instrumental “Urotsukidōji” προέρχεται από το ομότιτλο ιαπωνικό manga της δεκαετίας του ’80. Τους το είχε προτείνει ο Brian Schroeder, γνωστός κυρίως για τη συνεργασία του με τους METALLICA ως Pushead και είχαν ενθουσιαστεί τόσο με την αντίστοιχη ταινία anime που επικοινώνησαν με την εταιρεία παραγωγής για να πάρουν την άδεια να χρησιμοποιήσουν κάποια μέρη αλλά όταν άκουσαν το ποσό που τους ζήτησαν παράτησαν την ιδέα και αποφάσισαν να τα ηχογραφήσουν μόνοι τους στο στούντιο του Mike Rosen (FORBIDDEN, SADUS, VICIOUS RUMORS).
Σε έξι τραγούδια του άλμπουμ συναντάμε το όνομα του Del James. Πρόκειται για φίλο του συγκροτήματος και συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στο “Ritual” όταν σύμφωνα με τον Alex Skolnick, ο Chuck Billy χρειαζόταν καθοδήγηση στους στίχους. Ο Del James συνεργάστηκε επίσης με τους GUNS N’ ROSES και μάλιστα το διήγημά του “Without you” αποτέλεσε έμπνευση για τον Axl Rose να γράψει το “November’s rain” καθώς και τη βασική ιδέα για το αντίστοιχο video.
Στα credits του “Low” κάνουν αναφορά στον Criss Oliva (may Criss Rest In Peace), τον αδικοχαμένο κιθαρίστα των SAVATAGE, o οποίος είχε χάσει τη ζωή του στο τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα την περίοδο που οι TESTAMENT ηχογραφούσαν το άλμπουμ. Είχαν περιοδεύσει μαζί το 1990 και τα έφερε έτσι η ζωή που ο Alex Skolnick τον αντικατέστησε στους SAVATAGE για την ηχογράφηση του “Handful of rain” (1994) και περιόδευσε μαζί τους, με το live άλμπουμ “Japan Live ’94” να αποτελεί οπτικό και ηχητικό ντοκουμέντο εκείνης της περιόδου.
Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με το Shelter Me, ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ…let’s get rocked!
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “Back with a bang” – KISSIN’ DYNAMITE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Napalm Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Hannes Braun ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά: Hannes Braun
Κιθάρα: Ande Braun
Κιθάρα: Jim Muller
Μπάσο: Steffen Haile
Drums: Sebastian Berg
Οι Γερμανοί KISSIN’ DYNAMITE έφτασαν αισίως τα 8 studio άλμπουμ σε μία καριέρα που μετράει ήδη 17 χρόνια στο προσκήνιο. Όχι και άσχημα για μία μπάντα που ξεκίνησε έχοντας στο μυαλό της να βγάλει ξεκάθαρα προς τα έξω όλες τις 80s hard rock επιρροές της σε μία εποχή όχι και τόσο ευνοϊκή για το ιδίωμα. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η γενέτειρα των KISSIN’ DYNAMITE έδωσε στον κόσμο σπουδαία συγκροτήματα όπως οι SCORPIONS και οι BONFIRE τα οποία βρίσκονται εμφανώς μέσα στο DNA των KISSIN’ DYNAMITE. Και μπορεί το “Back with a bang” να μη συναγωνίζεται τις κυκλοφορίες των προαναφερθέντων σχημάτων είναι ωστόσο ένα αξιοπρεπές δείγμα σύγχρονου hard rock με βάση το νέο-σουηδικό ήχο όπως αυτός καθιερώθηκε από τους H.E.A.T και τους ECLIPSE.
Να σας πω την αλήθεια, έχω ανάμεικτα συναισθήματα για το νέο δίσκο των Γερμανών. Από τη μία έμεινα ικανοποιημένος (αν και όχι σε απόλυτο βαθμό) από το πρώτο μισό του άλμπουμ όπου εκεί οι KISSIN’ DYNAMITE επιλέγουν να παίξουν αρκετά κοντά στο συναίσθημα της νέο-σουηδικής σκηνής. Από την άλλη, όταν αγκαλιάζουν το δικό τους ήχο το συνθετικό επίπεδο πέφτει ανησυχητικά αφού ακούμε περισσότερο τυπικά τραγούδια που μεταξύ μας δεν προσφέρουν και τίποτα ιδιαίτερο. Όπως και να έχει όμως αν θέλεις να περάσεις ευχάριστα 45 λεπτά ακούγοντας συμπαθητικά hard rock κομμάτια, τότε γιατί όχι…το ζητούμενο είναι θα μπει κάποιος στη διαδικασία να αγοράσει το “Back with a bang”; Η απάντηση εδώ είναι μάλλον αρνητική.
7 / 10
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Speed of darkness” – D-A-D ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: AFM ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Nick Foss ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά/Κιθάρα: Jesper Binzer
Κιθάρα: Jacob Binzer
Μπάσο: Stig Pedersen
Drums: Laust Sonne
Αν βγείτε έξω και ρωτήσετε 100 άτομα να σας πουν τι γνωρίζουν από τους D-A-D (ή D.A.D., όπως τους μάθαμε στα 80s) είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι και οι 100 θα σας πουν ομόφωνα το “Sleeping my day away”. Και όχι άδικα μιας και μιλάμε για έναν κλασικό hard rock ύμνο. Η αλήθεια όμως ότι οι Δανοί έχουν και άλλα πολύ αξιόλογα τραγούδια σε μία πορεία 40 ετών (!) ενώ το “Speed of darkness” αποτελεί το 13ο δισκογραφικό τους χτύπημα! Αυτό που τους καταλογίζω, ωστόσο, είναι ότι δεν κατάφεραν να διαχειριστούν καλά το brand name και ο περισσότερος κόσμος εκεί έξω δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχουν οι D-A-D. Και είναι κρίμα γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των δίσκων τους είναι πάρα πολύ καλοί και όλοι τους χαρακτηρίζονται από μία αδιαμφισβήτητη ποιότητα. Το ίδιο και με το παραπάνω ισχύει για το “Speed of darkness”…
Ναι, σίγουρα δεν είναι ούτε “No fuel left for the pilgrims”, ούτε “Riskin’ it all”. Δεν γίνονται αυτά για πολλούς λόγους. Όμως με το πρώτο άκουσμα της κιθάρας των αδερφών Binzer καταλαβαίνεις ότι ακούς τον κλασικό ήχο των D-A-D με τα χαρακτηριστικά μη παραμορφωμένα ακόρντα και τη φωνή του Jesper Binzer. Όλη η μπάντα αποδίδει άριστα τις εξαιρετικές συνθέσεις και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από θετικό αφού όλα τα κομμάτια σου μένουν με τη μία τραγουδώντας το refrain και τις μελωδίες της κιθάρας. Εντυπωσιακό, αν μη τι άλλο…ειδικά στην εποχή μας. Το “Speed of darkness” δεν θα αλλάξει τον κόσμο μας αλλά είναι εύκολα από τα καλύτερα άλμπουμ των Δανών οι οποίοι κρατούν περήφανα τη σημαία της χώρας τους. Μακάρι να τους βλέπαμε ξανά στη χώρα μας αλλά αυτό είναι μάλλον αδύνατο…
7,5 / 10
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Roots & Shoots Vol. 2” – JIM PETERIK & WORLD STAGE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jim Peterik ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά/Κιθάρα: Jim Peterik
+ Special Guests
Θυμάστε την ατάκα του αείμνηστου Σάκη Μπουλά στην ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες» όταν τον ρωτάει μία συμπαθητική γιαγιά αν ήταν πέναλτι μία φάση και εκείνος απαντάει: «Ο ορισμός του πέναλτι, κυρία μου»! Το ίδιο και με το παραπάνω ισχύει για τον Jim Peterik ο οποίος στα μάτια μου είναι ο ορισμός του AOR και πιο συγκεκριμένα είναι ο μοναδικός πλέον καλλιτέχνης που αποτυπώνει σε απίστευτο βαθμό το συναίσθημα της δεκαετίας του ‘80 με τη μουσική και τους νοσταλγικούς στίχους του. Αυτό που με εντυπωσιάζει στον Peterik είναι ο μοναδικός συνδυασμός ποσότητας και ποιότητας σε δισκογραφικό επίπεδο αφού κυκλοφορεί συνέχεια αξιομνημόνευτους δίσκους σε μία τελείως…εύπεπτη και αδηφάγα εποχή. Και μιλάμε για έναν μουσικό που κάλλιστα θα μπορούσε να μην κάνει τίποτα και η παρακαταθήκη του μόνο με τους SURVIVOR να ήταν εξασφαλισμένη.
Και όμως, λίγους μήνες μετά το Volume I, έρχεται τώρα το δεύτερο μέρος αυτού του πολύ ιδιαίτερου project από τον Peterik. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, το “Roots” αντιπροσωπεύει καταξιωμένους rockers (όπως π.χ. ο Mike Reno, o Neil Donnell και οι IDES OF MARCH) ενώ το “Shoots” ανερχόμενους μουσικούς (όπως η Sophia Sheth και ο Kevin Farris). Το αποτέλεσμα είναι για μία ακόμη φορά εξαιρετικό και αψεγάδιαστο κινούμενο ακριβώς στο ίδιο ύφος με το Volume I. Όλα τα τραγούδια θα σας ταξιδέψουν στη δεκαετία του ‘80, τότε που οι ρυθμοί ήταν πιο αργοί, ο κόσμος πιο απλός και η μουσική σαφώς καλύτερη. Φαντάζομαι ότι όλοι οι μύστες του ήχου δεν χρειάζεται να διαβάσουν τις δικές μου λέξεις για να επενδύσουν στο νέο δίσκο του Jim Peterik…οι υπόλοιποι ας ακούσουν 1-2 τραγούδια στο διαδίκτυο και θα με θυμηθούν. Μακάρι να ζήσει πολλά ακόμη χρόνια ο Peterik και να μας προσφέρει τέτοιους δίσκους. Και μιας και το αναφέραμε, αναμένουμε το νέο PRIDE OF LIONS!
Από την επαναδραστηριοποίηση των Αθηναίων SEPTICFLESH το 2008 με το “Communion” άλμπουμ, η εισαγωγή της ορχήστρας έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ηχητική που θα είχαν έκτοτε. Με το “The great mass” (2011) πήρε το συμφωνικό extreme metal τους πήρε την τελική του μορφή και ξεκίνησαν οι πρώτοι ψίθυροι για το πότε θα τους δούμε live με συμφωνική ορχήστρα. Οι ορχηστρικές εκτελέσεις των κομματιών που έδιναν στις κυκλοφορίες τους και οι καθηλωτικές συναυλίες τους, έχοντας προηχογραφημένη την ορχήστρα μετέτρεψαν τους ψιθύρους σε κραυγές: Πότε θα τους δούμε επιτέλους σε συναυλία με ορχήστρα; Το αναμενόμενο θα ήταν να τους δούμε στην πατρίδα τους σε έναν χώρο που φιλοξενεί συμφωνική και ορχηστρική μουσική όπως το Ηρώδειο ή το Μέγαρο Μουσικής.
Με κάθε νέο τους δίσκο η ανυπομονησία της ανακοίνωσης μιας τέτοιας συναυλίας είχε την ίδια κατάληξη, απογοητεύοντας τους οπαδούς τους. Η αναγγελία της πρώτης συναυλίας τους με ορχήστρα στο θέατρο Metropolitan του Μεξικού στις 2/2/2019 προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασμού, αλλά και απογοήτευση γιατί ο προορισμός είναι μακρινός. Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός το βιντεοσκόπησαν για να κυκλοφορήσει ενάμιση χρόνο μετά το μοναδικό, μέχρι τώρα, live άλμπουμ τους (“Infernus Sinfonica MMXIX”). Έστω κι έτσι οι οπαδοί τους σε όλο τον κόσμο που δεν ήταν παρόντες σε εκείνη τη μοναδική βραδιά κατάφεραν να βιώσουν του πως είναι να βλέπεις μια συναυλία τους όπως τους αξίζει. Πλέον οι κραυγές έγιναν ουρλιαχτά που απαιτούσαν να ξαναγίνει μια συναυλία τους με ορχήστρα!
Η αναγγελία της συναυλίας στο Ηρώδειο δημιούργησε παροξυσμό και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν σε μόλις 4 μέρες! Η σημαντικότητα της συναυλίας ήταν πολύπλευρη μιας και θα ήταν η πρώτη συναυλία ελληνικής metal μπάντας στο Ηρώδειο. Και αν υπάρχει ένα γκρουπ που αξίζει να παρουσιάσει τη μουσική του σε αυτόν τον χώρο τότε σίγουρα είναι οι SEPTICFLESH! Από νωρίς ο χώρος γύρω από το Ηρώδειο είχε κατακλυστεί από οπαδούς τους, δημιουργώντας μια γιορτινή ατμόσφαιρα για όλη την μεταλλική κοινότητα της πατρίδας μας. Επιτέλους το metal της πατρίδας μας θα έμπαινε στον χώρο που φιλοξενεί τα τελευταία πολλά χρόνια κάθε είδους μουσική. Και θα γινόταν με την μπάντα που έχει όλες τις προδιαγραφές για να το υπηρετήσει, μιας και η μουσική τους είναι η ιδανική συνύπαρξη της συμφωνικής μουσικής με το extreme metal.
Η αναμονή έχει πλέον τελειώσει και όλοι οι τυχεροί κάτοχοι εισόδου έχουν πάρει τις θέσεις τους για να βιώσουν κάτι που ελπίζουμε να μην είναι ανεπανάληπτο! Επέλεξαν να μην έχουν σκηνικά και projections στο πίσω μέρος όπως έχουν κάνει άλλοι μουσικοί στον ίδιο χώρο όπως οι KRAFTWERK. Τα φώτα σβήνουν και η ορχήστρα ξεκινάει μόνη της χωρίς τα μέλη της μπάντας να παίζει μέχρι να δώσει η χορωδία “Libro coro” το έναυσμα για να ξεκινήσει το “The vampire from Nazareth”. Έχοντας κατά νου το live άλμπουμ περιμέναμε έναν ήχο που θα μας καθήλωνε, αλλά αυτό είναι αδύνατο για αρκετούς λόγους. Πρώτον γιατί στο live άλμπουμ η επεξεργασία του ήχου με τη μίξη έδινε το απόλυτο σαν αποτέλεσμα. Όμως σε συναυλία η ορχήστρα παίζει ζωντανά και πρέπει να συνυπάρξει με την ένταση των οργάνων της μπάντας που ακούγεται ο ήχος της από τα ηχεία και μόνο. Αυτό απαιτεί ισορροπία σε ένταση όσο και στον διαχωρισμό των οργάνων. Το ευτυχές είναι ότι ολοένα ο ήχος γινόταν διαυγής, φτάνοντας στο επιτρεπόμενο όριο έντασης που ορίζεται στο Ηρώδειο. Μην ξεχνάμε ότι είναι αρχαιολογικός χώρος, αλλά και το γεγονός ότι δεν έχει την ακουστική θεάτρου, όντας ωδείο.
Όπως ήταν αναμενόμενο επιλέχτηκαν κομμάτια που είχαν παρουσιάσει και στην πρώτη συναυλία τους στο Μεξικό. Όμως από τότε είχαν κυκλοφορήσει και το “Modern primitive” και όπως ήταν αναμενόμενο περιμέναν οι οπαδοί τους με αγωνία να ακούσουν κομμάτια από αυτόν τον δίσκο. Και ναι, είναι ευτυχία να παίξουν 4 κομμάτια, που ήταν και το πιο ενδιαφέρον μέρος του setlist τους, το οποίο περιλάμβανε 15 κομμάτια συνολικά. Το “Neuromancer” αποκάλυψε τον πομπώδη χαρακτήρα του με τον Σωτήρη να ερμηνεύει καθηλωτικά με το νέο του τρόπο ερμηνείας. Το “Hierophant” απέκτησε πιο πλήρη ηχητική, ενώ το “Neuromancer” έδειξε τις προεκτάσεις του πέρα από τον βασικό του ρυθμό. Όμως η αποκάλυψη ήταν το “Coming storm”, του οποίου περιλαμβάνεται στην ορχηστρική του έκδοση στο περσινό “Reconstruction” EP. Αναμενόμενο ήταν να το επιλέξουν με τον Σπύρο προλογίζοντας να επισημαίνει στη δυσκολία που είχαν με την ορχήστρα για να το αποδώσουν. Το αποτέλεσμα καθηλωτικό με την ορχήστρα να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και τον ήχο να είναι ευτυχώς διαυγής για να το βιώσουμε όπως του άξιζε. Σίγουρα η σημαντικότερη στιγμή της βραδιάς, που επιβεβαιώνει ότι οι SEPTICFLESH συνεχίζουν 30 χρόνια από την έναρξη τους να συνθέτουν τόσο πολύπλευρη και ενδιαφέρουσα μουσική. Η παρουσίαση τεσσάρων από τα εννέα μέρη του νεότερου άλμπουμ τους, με κάνει να ισχυρίζομαι ότι θα ήταν ονειρικό να τους δινόταν το Ηρώδειο με κάθε νέο τους δίσκο για να τον παρουσιάσουν ολόκληρο! Αυτό θα ήταν φανταστικό για τους οπαδούς τους, ακόμα και γι’ αυτούς που δεν θα μπορούσαν να είναι παρόντες αν βιντεοσκοπούνταν. Δυστυχώς αυτή η βραδιά δεν βιντεοσκοπήθηκε και έτσι όσοι δεν κατάφεραν να είναι παρόντες έχασαν την μοναδική ευκαιρία να βιώσουν live με ορχήστρα τα νεότερα κομμάτια τους.
Τα υπόλοιπα κομμάτια του set τους αποδόθηκαν με καθηλωτικό τρόπο και τολμώ να πω πολύ πιο πλήρη από ό,τι στο Μεξικό. Η κρατική ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Koen Schoots αποθεώθηκε στο τέλος του main set με όλο το κοινό να στέκεται όρθιο και να τους χειροκροτεί ζητωκραυγάζοντας. Αυτό και μόνο τα λέει όλα για την έκσταση που νιώσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια του main set. Η μεγάλη διαφορά με το live στο Μεξικό ήταν το γεγονός ότι η ορχήστρα έπαιζε και μόνη της εισαγωγικά μέρη όπως το “Sick psychohistory” πριν το “Neuromancer”, το “Catacombs” πριν το “Martyr” και το “Dogma of Prometheus” πριν το “Prometheus, στα οποία η μπάντα είχε αποχωρήσει από τη σκηνή, δίνοντας την ευκαιρία στο κοινό να τους ξαναχειροκροτήσει.
Το “Pyramid God” ήταν καταιγιστικό αλλά δεν το βιώσαμε όπως του αξίζει, γιατί ήταν μόλις δεύτερο σε σειρά με τον ήχο να μην έχει φτάσει στο τελικό αποτέλεσμα. Αντίθετα έπαιξαν το “A great mass of death” ακριβώς στο σημείο που πλέον ο ήχος ήταν μυθικός, δίνοντας στην κλιμάκωση του στο τέλος μια τρομακτική σε ένταση βιωματική στιγμή. Σε εκείνο το σημείο η ένταση του ήχου έφτασε στο ζενίθ της και η αίσθηση με καθήλωσε στον απόλυτο βαθμό. Το “Portrait of headless man” είναι ιδανικό για απόδοση με την ορχήστρα, έχοντας μέχρι και το αρμένικο duduk και μαζί με το “Communion” η χορωδία Libro coro μας καθήλωσε όλους. Το κλείσιμο του main set έγινε θριαμβευτικά με το “Persepolis” και την φοβερή απαγγελία στα ελληνικά του Σωτήρη, δημιουργώντας μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Ρόλο έπαιξαν στην ατμόσφαιρα της βραδιάς και η συχνή χρήση καπνού από το πίσω μέρος της σκηνής καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας.
Πρώτο encore όπως ήταν αναμενόμενο το μεγαλειώδες “Anubis” με το κοινό να συνοδεύει σαν χορωδία την απίστευτη μελωδία του ακόμα και στα φωνητικά μέρη του Σωτήρη, δημιουργώντας μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα. Το κοινό ξεσήκωνε συχνά ο Σπύρος, αλλά εκτός μικροφώνου, αντίθετα από το live στο Μεξικό όπου η συνεχής επικοινωνία γινόταν από μικροφώνου, γεγονός που ξενίζει πολλούς από τους οπαδούς τους. Όπως είπε και ο Σπύρος ήταν απόφαση τους να σεβαστούν το χώρο και να μην είναι μια ακόμα συναυλία τους και θαρρώ πως έτσι πρέπει να επικοινωνεί με το κοινό και στο μέλλον σε ανάλογα live με ορχήστρα – στις 8/2/2025 θα εμφανιστούν στο Pepsi center στο Μεξικό. Δεν χρειαζόταν παρά μια κίνηση στα χέρια και όλο το κοινό ξεσηκωνόταν με υψωμένες γροθιές όπως στις συναυλίες τους, είτε κάνοντας devil horns.
Δεύτερο encore με ένα ακόμα ορχηστρικό μέρος (“Right side castle”) και κλείσιμο με το “Dark art” που «βάφτισε» και τη βραδιά στα μπλουζάκια που ετοίμασαν γι’ αυτό το ιστορικό live, αλλά ήταν διαθέσιμα μόνο από το site τους. Ιδανικό τέλος μετά από 100 λεπτά που είχε διάρκεια η εμφάνιση τους με όλο το κοινό να είναι όρθιο και να τους επευφημεί στην παρουσίαση όλων των μουσικών που τους συνόδευσαν. Μεγάλο χειροκρότημα και στην Φανή Μέλφη που συμμετείχε στα φωνητικά μέρη, κλέβοντας την παράσταση όποτε εμφανιζόταν μαζί τους στη σκηνή.
Η συναυλία αυτή ξεπέρασε τις προσδοκίες ακόμα και του πιο φανατικού οπαδού τους! Δεν ήταν επανάληψη της live ηχογράφησης ή μια αποστειρωμένη απόδοση των κομματιών. Ήταν μια συναυλία που προετοιμάστηκε με πολύ μεγάλη προσπάθεια, έχοντας πέρα από τα κομμάτια των δίσκων τους και 4 ορχηστρικά μέρη των κομματιών τους που έδωσαν μια πλήρη εικόνα του τι είναι οι SEPTICFLESH της ύστερης εποχής. Τα τέσσερα μέλη του γκρουπ συγχρονίστηκαν άψογα με την ορχήστρα και πιστεύω ακράδαντα ότι το χάρηκαν στο έπακρο, αποδίδοντας τα μέρη τους με τον καλύτερο τρόπο. Ο Σπύρος δεν έχανε την ευκαιρία να μιλήσει στο κοινό μόνο στα ελληνικά, μιας και παίζουν σε ελληνικό έδαφος όπως είπε, ενημερώνοντας μας ακόμα και πως τους δόθηκε η άδεια από την αρχαιολογική υπηρεσία για να γίνει η συναυλία αυτή. Ελπίζω πλέον το μήνυμα να ελήφθη από τους υπεύθυνους και να τους βλέπουμε εκεί να παρουσιάζουν τα νέα τους τραγούδια όποτε βγάζουν δίσκο.
Μένει πλέον να δούμε αν θα υπάρξει συνέχεια εμφανίσεων metal συγκροτημάτων με ορχήστρα στο Ηρώδειο. Η αρχή έγινε και πλέον δεν πρέπει να μας εκπλήξει αν στο πλαίσιο του Classic Rock festival έρθουν και ξένα σχήματα όπως οι LINGUA MORTIS, τους οποίους έχω δει στο Rock Hard Festival το 2010 και είναι ιδανικοί για το Ηρώδειο! Πλέον το Ηρώδειο δεν είναι άβατο για το metal και η μουσική των SEPTICFLESH που είναι μια σύγχρονη εκδοχή της συμφωνικής μουσικής βρήκε τον ιδανικό χώρο για την παρουσίασή της.
Απωθημένο. Τεράστιο απωθημένο και πραγματικά δεν μπορώ να βρω πιο ταιριαστή λέξη για τους IN FLAMES. Πόσα χρόνια περιμέναμε; Θυμάμαι απ’ όταν είχα πιάσει στα χέρια μου το “Clayman”, έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του και παρακολουθώντας πιστά την πορεία του συγκροτήματος, σε κάθε δισκάρα που έβγαλε στη συνέχεια, περίμενα για το πότε θα έρθουν Ελλάδα. Δεν ήρθαν ποτέ. Ακολούθησε η περίοδος που με απογοήτευσε. Ούτε τότε. Ακούσαμε τα χαρμόσυνα πριν από λίγα χρόνια, αλλά αν θυμάμαι καλά, o covid μας τα χάλασε, μέχρι που ήρθε η στιγμή στο Release, πριν από έναν χρόνο, μπροστά όμως σε ένα «ξένο» κοινό, όχι το εντελώς δικό τους.
Η μεγάλη βραδιά ήρθε στις 29/09, σε μια ημέρα που το Αθηναϊκό ντέρμπι, στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της χώρας, είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον. Τι και αν έχω διαρκείας για το γήπεδο, τα χρόνια αναμονής για ένα live των IN FLAMES ήταν τόσα, που για εμένα δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν της Πειραιώς και στο Floyd, και ας έριχνα κλεφτές ματιές στο σκορ. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε, με το sold out να ανακοινώνεται λίγες ημέρες πιο πριν και ήταν εκεί, συγκεντρωμένος από νωρίς, με την γνωστή ουρά να ανεβαίνει στο στενάκι δίπλα από το εξαιρετικό αυτό venue. Η ουρά προχωρούσε γρήγορα και μόλις μπήκα μέσα, αμέσως έπιασα θέση στο κέντρο της αρένας, στα κάγκελα που έχουν τοποθετηθεί στα σκαλάκια μετά την ανακαίνιση του χώρου αυτού. Τίποτα δεν θα χάλαγε την εμπειρία μου αυτή την βραδιά και ήθελα να έχω την καλύτερη θέαση αλλά και ήχο.
Με μία μικρή καθυστέρηση πέντε λεπτών, τα φώτα σβήνουν και ακούγεται η εισαγωγή του “Cloud connected”, το συγκρότημα ανεβαίνει στην σκηνή και μας σερβίρει στο πιάτο την συνέχεια του πολύ αγαπημένου αυτού τραγουδιού από το “Reroute to remain”. Ο ήχος λίγο μπουκωμένος, φτιάχνοντας όμως στα επόμενα τραγούδια, αλλά το συγκρότημα σε τρομερή φόρμα. Πρώτη συναυλία της περιοδείας τους και ομολογώ πως μετά την «ησυχία» του κοινού στο Release festival, ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν θα πίστευαν ότι θα είχαν μπροστά τους ένα κοινό από τα παλιά. Ελάχιστα κινητά, τρομερή συμμετοχή στο να τραγουδάει ο κόσμος, σε ΟΛΑ τα τραγούδια, χοροπηδητά, mosh pits και ενέργεια.
Η συνέχεια ήταν εξωπραγματική με τα “The quiet place”, “Take this life” και “Deliver us”, να παίζονται στα καπάκια χωρίς σταματημό. Εξαιρετική επιλογή για το συγκρότημα να μην διακόπτει μετά από κάθε τραγούδι, αλλά όσες φορές μίλησε ο Friden στον κόσμο ήταν με τρομερή cool διάθεση και χιούμορ, μένοντας αποσβολωμένος από το κοινό που δεν έχανε ευκαιρία να τραγουδάει ρυθμικά το όνομα του συγκροτήματος. Μας είπε στην αρχή ότι θα έπρεπε να μένουν στην Ελλάδα και ότι τους αρέσει πολύ η χώρα μας. «Που ήσασταν τόσα χρόνια;» σκέφτηκα και οι εικόνες του συγκροτήματος με τον Jesper άρχισαν να γυρίζουν στο μυαλό μου. O Friden όμως λίγο αργότερα με επανάφερε στο σήμερα, λέγοντας πως βλέπει αρκετούς, λίγο πιο μεγάλους σε ηλικία, όπου τα μούσια τους έχουν ασπρίσει και οι κοιλιές τους έχουν μεγαλώσει. «Δεν μπορεί, θα κοιτάει εμένα» σκέφτηκα. «Και για αυτούς τους ανθρώπους, θα κάνουμε ένα ταξίδι στα 90s”» συνέχισε να λέει. Κόβονται τα πόδια μου. «Ξέρετε το άλμπουμ “The jester race”»; Αρχίζουν και φεύγουν δάκρυα και η συνέχεια έρχεται με “Graveland” από το έπος “The jester race” και συνέχισε με “Food for the Gods” από “Whoracle”, “Coerced coexistence” από “Colony” και “Trigger” από το “Reroute to remain”.
Αν ήθελα και άλλα από αυτήν την εποχή. Ναι, προφανώς. Αλλά το ότι άκουσα όμως τα παραπάνω αποζημιώθηκα και με το παραπάνω. Μέχρι το τέλος της βραδιάς ακούσαμε και το “”The mirror’s truth” και το “Alias”, φυσικά το “Only for the weak”, “Voices”, “I am above”, από το “Foregone” τα “State of slow decay”, “The great deceiver”, “Meet your maker” και “In the dark”. Δεν είχαμε encore και αυτό το κλισέ του φεύγω και ξαναέρχομαι, ευτυχώς δεν έγινε. Αντιθέτως το συγκρότημα μας αποχαιρέτησε με το “My sweet shadow” και μετά από μιάμιση ώρα συναυλίας, μας αποχαιρέτησαν.
Δεν έχουν περάσει πολλές ώρες από την ώρα που είδα τον Friden να φεύγει τελευταίος από την σκηνή και τα συναισθήματα που μου άφησαν είναι ακόμα νωπά. Το συγκρότημα είναι σε τρομερή φόρμα. Ο Broderick είναι ένα κτήνος. Ο Bjorn (αχ που πήγε αυτή η μαλλούρα), είναι ένας μάγος στην κιθάρα. O Tanner Wayne είναι ένας φανταστικός ντράμερ. Η επιλογή να παίξουν τραγούδια απ’ όλο τους τον κατάλογο, ικανοποίησε τους πάντες. Μπράβο (εκτός από τα ποτήρια, με το νερό που φύγανε, προσοχή για το τι μπορεί να φτάσει στην σκηνή), στον κόσμο που ήταν καταπληκτικός. Ο Friden άφησε πολλές φορές το κοινό να τραγουδήσει και αυτό ανταποκρίθηκε στο μέγιστο. Ακόμα και όταν τραγουδούσε ο ίδιος, υπήρχαν στιγμές που ακουγόμασταν τρομερά δυνατά. Η διάθεση από όλους έκανε αυτό το βράδυ πραγματικά μαγικό. Μετά από χρόνια το ξεστόμισα… In IN FLAMES we trust.
Σχεδόν 40 χρόνια έχουν περάσει από τη συνάντηση του Mike Tramp και του Vito Bratta στο rock club L’Amour στο Brooklyn που οδήγησε στη σύσταση των White Lion. Ήταν Νοέμβριος του 1982 και μέχρι να βρουν μια σταθερή rhythm section και να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, “Fight To Survive”, είχε ήδη έρθει το 1985.
Η πρώτη τους επιτυχία ήταν το “Wait”, από το “Pride”, που έφτασε στο Νο.8 στην Αμερική χάρη στο MTV και η δεύτερη και ακόμα μεγαλύτερη ήταν το “When The Children Cry”, που πήγε στο Νο.3 στα Hot 100 του Billboard το 1987.
Ο Mike Tramp επιστρέφει στην χώρα μας -αλήθεια πόσοι από εσάς τον είχατε δει το 2006;- σε ένα ανεπανάληπτο show με όλες τις επιτυχίες των White Lion, όπως τα “Broken Heart”, “Radar Love”, “Tell Me”, “Love Don’t Come Easy”, “El Salvador”, “Little Fighter” και φυσικά τα “When The Children Cry”, και “Wait”, που αναφέραμε παραπάνω μεταξύ άλλων.
Για πρώτη φορά στην ιστορία αυτή η «μετενσάρκωση» των White Lion συνοδεύεται από τις ευλογίες του Vito Bratta, που εδώ και πολλά χρόνια έχει αποσυρθεί από τη μουσική.
Έτσι, οι απανταχού οπαδοί του hard rock θα έχουν την ευκαιρία να ξαναζήσουν από κοντά μια ολόκληρη εποχή που σημάδεψε ανεξίτηλα το hard rock, απολαμβάνοντας θρυλικά τραγούδια, που παίζονται ακόμα και σήμερα στα clubs, από τον αυθεντικό τους ερμηνευτή.
Παρόλο που η χώρα μας δεν συγκαταλέγεται συχνά στις επιλογές των hard rock συγκροτημάτων που έρχονται στην Ευρώπη για περιοδεία, αυτή τη φορά η Ελλάδα είναι ένας προορισμός για την «Mike Tramp’s White Lion – Light & Thunder Over Europe 2025» περιοδεία, οπότε αυτή είναι μια ευκαιρία που κανείς δεν πρέπει να χάσει.
Rockpages & Hairspray Productions present: Mike Tramp’s White Lion Live in Athens, Saturday 10/5/2025
Ημερομηνία: Σάββατο 10 Μαΐου 2025
Το μέρος: ΚΥΤΤΑΡΟ CLUB (Ηπείρου 48, Αθήνα)
Τιμή Εισιτηρίου: 30 Ευρώ (Προπώληση) – 35 Ευρώ (στην πόρτα)
Σημεία Πώλησης Hard Copy Εισιτηρίων: No Remorse Records, Metal Era, Sirens Records, Eat Metal Records, με DM στο Rockpages
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Nymphetamine” – CRADLE OF FILTH ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004 ΕΤΑΙΡΙΑ: Roadrunner Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rob Caggiano ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Dani Filth – Φωνητικά
Paul Allender – Κιθάρες
Germs Warfare – Κιθάρες
Martin Foul – Πλήκτρα, κιθάρες
Herr Pubis – Μπάσο
Adrian Erlandsson – Τύμπανα
Μετά το «τέρας» που άκουγε στο όνομα “Midian”, οι CRADLE OF FILTH, ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την μοίρα, η οποία τους οδήγησε στο σαλόνι της Sony Music. Με όλη την δυναμική που θα μπορούσε να δώσει στο σχήμα μία τέτοια εταιρία, οι Βρετανοί κυκλοφόρησαν το “Damnation and a day”, θέλοντας να εκμεταλλευτούν τις συγκυρίες και να πάνε ένα βήμα παραπέρα, σε επίπεδο δημοτικότητας, την καριέρα τους.
Η πολλή προσπάθεια όμως, ίσως δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ούτε για την μπάντα, ούτε για την Sony Music και με την συνεργασία τους να λήγει άδοξα, ο Dani Filth και η παρέα του, μετακινούνται στην Roadrunner Records και έχοντας αφήσει πίσω το πιο black metal παρελθόν τους, κυκλοφορούν το “Nymphetamine”, ένα ακόμα άλμπουμ που κατόρθωσε να διχάσει για άλλη μια φορά τους οπαδούς τους και παράλληλα, να ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο κομμάτια σε πωλήσεις. Ένα παράδοξο συνεχές εν ολίγοις. Παράλληλα, το “Nymphetamine” ήταν και το τελευταίο άλμπουμ στο οποίο συμμετείχε ο πληκτράς τους Martin Powell και εκ των βασικών συνθετών του συγκροτήματος.
Αρχικά ας εξηγήσουμε τις άγνωστες λέξεις. Τι είναι η Νυμφεταμίνη; Ο τίτλος είναι ένα πάντρεμα των λέξεων “nymphette” και “amphetamine”, και ο Dani Filth το εξήγησε ως αναφορά σε «έναν εθισμό που μοιάζει με ναρκωτικά για την εν λόγω γυναίκα (που αναφέρεται στο τραγούδι), με τις ύπουλες ιδιότητες ενός βαμπίρ που κυριολεκτικά επαναφέρουν τον εραστή της από το χείλος του γκρεμού, του πνευματικού του τάφου, μόνο για να τον θάψουν ξανά και ακόμα βαθύτερα στα εσωτερικά του σκοτάδια».
Από αυτό και μόνο λοιπόν, καταλαβαίνει κανείς ότι οι FILTH θέλουν να προσφέρουν και πάλι, μέσα από τα δεκατέσσερα κομμάτια του δίσκου τους, ένα ακόμα παραμύθι γοτθικού τρόμου, με την μόνη διαφορά, ότι το παραμύθι πλέον, έπαυε να είναι τόσο τρομακτικό, αλλά γινόταν περισσότερο ρομαντικό, περισσότερο μελωδικό, περισσότερο “gothic” από ότι θα περίμενε κάποιος που ακολουθούσε το σχήμα από τις πρώτες ημέρες του.
Η ούτως ή άλλως διχασμένη βάση οπαδών των CRADLE OF FILTH, με το “Nymphetamine” έφτασε στο «ως εδώ και μη παραπέρα» της, όμως το άλμπουμ, το οποίο εντέλει αποτέλεσε εμπορική επιτυχία, έφερε νέο κόσμο στο συγκρότημα, διαφορετικό μεν, αλλά τελικά λειτούργησε ανανεωτικά για το ίδιο το σχήμα το οποίο εμφανώς ακολουθούσε την δική του πορεία, χτίζοντας κάτι δικό του, πάνω στην μουσική βάση που το ίδιο έθεσε.
Τι συναντά κανείς όμως στο “Nymphetamine”; Μια ποικιλία από όμορφα κομμάτια, τα οποία είναι σαφώς αρκετά μακρύτερα από το μαυρομεταλλικό παρελθόν της μπάντας, παρόλα αυτά, αρκετά «πιασάρικα», με όμορφη και επιβλητική την φιλική παρουσία της Liv Kristine (Ex- THEATRE OF TRAGEDY) αλλά και του γνωστού «Pinhead» Doug Bradley του HELLRAISER ως αφηγητή. Αξιοσημείωτος ο διάχυτος «άρρωστος» ερωτισμός σε όλο το άλμπουμ και το σχεδόν ερωτικό παιχνίδι του θανάτου και της ζωής μέσα στις βαμπιρικές σκιές που τόσο όμορφα ξέρουν να απλώνουν οι FILTH σε κάθε μα κάθε δουλειά τους.
Το “Nymphetamine”, κατηγορήθηκε πολύ όταν κυκλοφόρησε, ως «ξεπουλημένο», ως «ψεύτικο». Δεν είναι η πρώτη φορά που η μουσική ενός σχήματος, γίνεται αποδέκτης τέτοιων χαρακτηρισμών, απλά γιατί είναι διαφορετική από αυτήν που ήθελε ο μέσος οπαδός τους. Παρόλα αυτά, φυσικά και η μουσική που μας αρέσει ή όχι είναι ξεκάθαρα θέμα προσωπικού γούστου, το άλμπουμ όμως, μακριά από «ταμπέλες» ειδών και υποκατηγοριών, μόνο κακό δεν είναι. Έχει την οπτική του και την υποστηρίζει με επαγγελματισμό και μεράκι στο έπακρο. Άραγε το δικαίωσε ο χρόνος;
ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “The weight of the world” – METAL CHURCH ETOΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004 ETAIΡΙΑ: SPV ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Kurdt Vanderhoof ΣΥΝΘΕΣΗ:
Ronnie Munroe – φωνητικά
Kurdt Vanderhoof – κιθάρες
Jay Reynolds – κιθάρες
Steve Unger – μπάσο
Kirk Arrington – τύμπανα
Βρισκόμαστε στο 2004 σε μια περίοδο που οι ΜΕΤΑL CHURCH προσπαθούν να ανασυνταχτούν (μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια ανασύστασης με τον αρχικό τους τραγουδιστή David Wayne πριν από μερικά χρόνια που οδήγησε στο άλμπουμ “Masterpiece” – 1999 και μετέπειτα στην διάλυση). Για την περίπτωση αυτή Θα προσλάβουν τον τραγουδιστή Ronny Munroe ενώ στο μπάσο θα βρούμε τον Steve Unger και στην κιθάρα το Jay Reynolds (ο τελευταίος είχε προϋπηρεσία στους ΜΑLICE)
Ουσιαστικά, το “Τhe weight of the world” είναι το πρώτο άλμπουμ της δεύτερης επανασύνδεσης των METAL CHURCH που δυστυχώς όμως έμελλε να είναι το τελευταίο άλμπουμ στο οποίο θα συμμετέχει ο κορυφαίος drummer Kirk Αrrington ο οποίος θα αποχωρήσει μετά από αυτό το δίσκο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που είχε με τον διαβήτη.
Νέα αρχή λοιπόν για το σχήμα και αυτό που κάνουν εδώ οι METAL CHURCH δεν είναι τίποτα άλλο από το να ακολουθούν τον ήχο τους που είχαμε συνηθίσει όλα τα χρόνια μάλιστα η ποιότητα τους παραμένει σταθερή για ακόμα μία φορά και ο τραγουδιστής Ronny Munroe έχει μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου του ρόλου του. Η χροιά της φωνής του είναι ανάμεσα στους δύο ιστορικούς τραγουδιστές του σχήματος του David Wayne και του Mike Ηοwe (πόσο τραγικό αλήθεια το ότι σήμερα και οι δύο τους πλέον δεν βρίσκονται στη ζωή). Όπως μπορεί να καταλάβει κάποιος από την να ακρόαση του δίσκου, για την συγκεκριμένη εποχή και τις ανάγκες που υπήρχαν ήταν ο κατάλληλος τραγουδιστής για το σχήμα που προσπαθούσε να ζωντανέψει ξανά το όνομά τους μετά τα θαυμαστά που μας προσέφεραν την δεκαετία 1984-1994.
Μπορεί εδώ να απουσιάζουν οι ταχύτητες του speed metal παρελθόντος και να έχουμε να κάνουμε περισσότερο με ένα straight forward heavy/power metal άλμπουμ, ο ηγέτης του σχήματος Κurdt Vanderhoof ξέρει να γράφει όπως πάντα πάρα πολύ καλά riffs, πολύ πιασάρικα riffs είναι η αλήθεια, και να κρατά σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο τον ήχο του συγκροτήματος μέσα από πολύ ωραίες και συνάμα catchy συνθέσεις. Nα θυμίσουμε εδώ ακόμη και την περίοδο που ο Vanderhoof είχε αποχωρήσει από την μπάντα (1987-1997) συνέχιζε να τους τροφοδοτεί με ιδέες και συνθέσεις, τόσο δεμένος παρέμενε με το όνομα των ΜΕΤΑL CHURCH.
Για του λόγου το αληθές, συνθέσεις σαν τα “Leave them behind”, “Hero’s soul”, “Madman’s overture”, “Swings of tomorrow”και “Blood money”, είναι πολύ καλά δείγματα των ανανεωμένων ΜΕΤΑL CHURCH, συνθέσεις που κοιτούν το παρόν και το μέλλον και αποφεύγουν να κοπιάρουν τις επιτυχημένες συνταγές τους παρελθόντος. Με άλλα λόγια εδώ το σχήμα κατά κάποιο τρόπο οριοθετεί την αρχή μιας νέας πορείας που βασίζεται πάνω στον χαρακτηριστικό τους ήχο αλλά αρνείται να αντιγράψει το παρελθόν της. Οι ΜΕΤΑL CHURCH πάντα ήταν μια τίμια και απολυτά ειλικρινής μπάντα σε ότι προσέφερε και γι’ άλλη μια φορά το πράττει και το καταθέτει σε αυτόν εδώ τον δίσκο.
Και φάνηκε ότι αυτή η κατάθεση ψυχής τους βρήκε ανταπόκριση από το κοινό τους μιας και συνέχισαν για ακόμα τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμs με τον Ronnie Monroe και στην συνέχεια η επανασύνδεση (με τον εξαφανισμένο κυριολεκτικά από το προσκήνιο τότε) Μike Howe και τα άλμπουμs της επανασύνδεσης που μας βρήκε να τους απολαμβάνουμε στην σκηνή του Κυττάρου το 2017 για δεύτερη φορά.
Σίγουρα το “Weight of the world” δεν είναι το άλμπουμ που θα το συμπεριλαμβάναμε στις τεράστιες στιγμές της δισκογραφίας τους, είναι όμως ένας πολύ αξιόλογος δίσκος που έδωσε νέα πνοή στο όνομα των ΜΕΤΑL CHURCH και ήταν η αρχή της αναγέννησής τους ώστε για να ακούσουμε και άλλα ωραία πράγματα από αυτούς για τις επόμενες δυο δεκαετίες που ακολούθησαν έκτοτε. Άλλωστε και για αυτήν εδώ την τεράστια μπάντα ισχύει το ρητό που λέει ότι δεν έχει κυκλοφορήσει μέτριο δίσκο στην καριέρα της. Μπορεί κάποιοι εξ αυτών να μην φθάνουν την τελειότητα αλλά μέτριο δίσκο με την ταμπέλα ΜΕΤΑL CHURCH εδώ και σαράντα χρόνια δεν έχουμε ούτε δει ούτε και έχουμε ακούσει.
This mode enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode
Improves website's visuals
This mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode
Helps to focus on specific content
This mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode
Reduces distractions and improve focus
This mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode
Allows using the site with your screen-reader
This mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Online Dictionary
Readable Experience
Content Scaling
Default
Text Magnifier
Readable Font
Dyslexia Friendly
Highlight Titles
Highlight Links
Font Sizing
Default
Line Height
Default
Letter Spacing
Default
Left Aligned
Center Aligned
Right Aligned
Visually Pleasing Experience
Dark Contrast
Light Contrast
Monochrome
High Contrast
High Saturation
Low Saturation
Adjust Text Colors
Adjust Title Colors
Adjust Background Colors
Easy Orientation
Mute Sounds
Hide Images
Hide Emoji
Reading Guide
Stop Animations
Reading Mask
Highlight Hover
Highlight Focus
Big Dark Cursor
Big Light Cursor
Cognitive Reading
Virtual Keyboard
Navigation Keys
Voice Navigation
Accessibility Statement
rockhard.gr
April 28, 2026
Compliance status
We firmly believe that the internet should be available and accessible to anyone, and are committed to providing a website that is accessible to the widest possible audience,
regardless of circumstance and ability.
To fulfill this, we aim to adhere as strictly as possible to the World Wide Web Consortium’s (W3C) Web Content Accessibility Guidelines 2.1 (WCAG 2.1) at the AA level.
These guidelines explain how to make web content accessible to people with a wide array of disabilities. Complying with those guidelines helps us ensure that the website is accessible
to all people: blind people, people with motor impairments, visual impairment, cognitive disabilities, and more.
This website utilizes various technologies that are meant to make it as accessible as possible at all times. We utilize an accessibility interface that allows persons with specific
disabilities to adjust the website’s UI (user interface) and design it to their personal needs.
Additionally, the website utilizes an AI-based application that runs in the background and optimizes its accessibility level constantly. This application remediates the website’s HTML,
adapts Its functionality and behavior for screen-readers used by the blind users, and for keyboard functions used by individuals with motor impairments.
If you’ve found a malfunction or have ideas for improvement, we’ll be happy to hear from you. You can reach out to the website’s operators by using the following email
Screen-reader and keyboard navigation
Our website implements the ARIA attributes (Accessible Rich Internet Applications) technique, alongside various different behavioral changes, to ensure blind users visiting with
screen-readers are able to read, comprehend, and enjoy the website’s functions. As soon as a user with a screen-reader enters your site, they immediately receive
a prompt to enter the Screen-Reader Profile so they can browse and operate your site effectively. Here’s how our website covers some of the most important screen-reader requirements,
alongside console screenshots of code examples:
Screen-reader optimization: we run a background process that learns the website’s components from top to bottom, to ensure ongoing compliance even when updating the website.
In this process, we provide screen-readers with meaningful data using the ARIA set of attributes. For example, we provide accurate form labels;
descriptions for actionable icons (social media icons, search icons, cart icons, etc.); validation guidance for form inputs; element roles such as buttons, menus, modal dialogues (popups),
and others. Additionally, the background process scans all the website’s images and provides an accurate and meaningful image-object-recognition-based description as an ALT (alternate text) tag
for images that are not described. It will also extract texts that are embedded within the image, using an OCR (optical character recognition) technology.
To turn on screen-reader adjustments at any time, users need only to press the Alt+1 keyboard combination. Screen-reader users also get automatic announcements to turn the Screen-reader mode on
as soon as they enter the website.
These adjustments are compatible with all popular screen readers, including JAWS and NVDA.
Keyboard navigation optimization: The background process also adjusts the website’s HTML, and adds various behaviors using JavaScript code to make the website operable by the keyboard. This includes the ability to navigate the website using the Tab and Shift+Tab keys, operate dropdowns with the arrow keys, close them with Esc, trigger buttons and links using the Enter key, navigate between radio and checkbox elements using the arrow keys, and fill them in with the Spacebar or Enter key.Additionally, keyboard users will find quick-navigation and content-skip menus, available at any time by clicking Alt+1, or as the first elements of the site while navigating with the keyboard. The background process also handles triggered popups by moving the keyboard focus towards them as soon as they appear, and not allow the focus drift outside it.
Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Disability profiles supported in our website
Epilepsy Safe Mode: this profile enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode: this mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode: this mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode: this mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode: this mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Keyboard Navigation Profile (Motor-Impaired): this profile enables motor-impaired persons to operate the website using the keyboard Tab, Shift+Tab, and the Enter keys. Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Additional UI, design, and readability adjustments
Font adjustments – users, can increase and decrease its size, change its family (type), adjust the spacing, alignment, line height, and more.
Color adjustments – users can select various color contrast profiles such as light, dark, inverted, and monochrome. Additionally, users can swap color schemes of titles, texts, and backgrounds, with over seven different coloring options.
Animations – person with epilepsy can stop all running animations with the click of a button. Animations controlled by the interface include videos, GIFs, and CSS flashing transitions.
Content highlighting – users can choose to emphasize important elements such as links and titles. They can also choose to highlight focused or hovered elements only.
Audio muting – users with hearing devices may experience headaches or other issues due to automatic audio playing. This option lets users mute the entire website instantly.
Cognitive disorders – we utilize a search engine that is linked to Wikipedia and Wiktionary, allowing people with cognitive disorders to decipher meanings of phrases, initials, slang, and others.
Additional functions – we provide users the option to change cursor color and size, use a printing mode, enable a virtual keyboard, and many other functions.
Browser and assistive technology compatibility
We aim to support the widest array of browsers and assistive technologies as possible, so our users can choose the best fitting tools for them, with as few limitations as possible. Therefore, we have worked very hard to be able to support all major systems that comprise over 95% of the user market share including Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera and Microsoft Edge, JAWS and NVDA (screen readers).
Notes, comments, and feedback
Despite our very best efforts to allow anybody to adjust the website to their needs. There may still be pages or sections that are not fully accessible, are in the process of becoming accessible, or are lacking an adequate technological solution to make them accessible. Still, we are continually improving our accessibility, adding, updating and improving its options and features, and developing and adopting new technologies. All this is meant to reach the optimal level of accessibility, following technological advancements. For any assistance, please reach out to
