ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “Eternal” – MALEVOLENT CREATION ΕΤΟΣΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Pavement Music ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: MALEVOLENT CREATION ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Μπάσο, φωνητικά – Jason Blachowicz
Κιθάρες – Phil Fasciana
Κιθάρες – Jon Rubin
Drums – Dave Culross
Στο αντίστοιχο κείμενο για το “Stillborn”, είχαμε πει πως οι θρύλοι του Αμερικάνικου death metal MALEVOLENT CREATION, βρέθηκαν σε δεινή θέση, διότι το τότε τρίτο πόνημά τους, δεν είχε πουλήσει τα αναμενόμενα, ως εκ τούτου η Roadrunner τους έδιωξε. Αυτό ώθησε τη μπάντα σε μπόλικες ανακατατάξεις. Ο Brett Hoffman παρελθόν (για πρώτη φορά) από το μικρόφωνο, έφυγε ο Alex Marquez από τα τύμπανα, ο μόνος που έμεινε ήταν ο Jon Rubin των MONSTROSITY. Ευτυχώς, μα ΕΥΤΥΧΩΣ, πίσω από τα δέρματα έκατσε για πρώτη φορά στην ιστορία της μπάντας, ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ Dave Culross. To θέμα ήταν τα φωνητικά. Πως αντικαθιστάς τον Brett Hoffman; Η απάντηση έρχεται στο πρόσωπο του μπασίστα Jason Blachowicz, ο οποίος με την πιο μοντέρνα τσαμπουκαλεμένη χροιά του, θα προσέδιδε μια άλλη φύση στο νέο αυτό κεφάλαιο των MALEVOLENT CREATION.
Υπογραφή στην Pavement Music, ενώ μια μέρα σαν τη σημερινή πριν 30 χρόνια, το τέταρτο άλμπουμ της μπάντας με τίτλο “Eternal”, κυκλοφορεί και οπλοφορεί! Ανανέωση, βία και παρόλα αυτά, ένας από τους μεγαλύτερους σε διάρκεια δίσκους στην ιστορία των Αμερικανών. Το μπάσιμο στο “No salvation” σου δίνει πολύ καλά να καταλάβεις με τι έχεις να κάνεις εδώ. Οι MALEVOLENT CREATION, είναι από αυτά τα συγκροτήματα όχι μόνο στο death metal, αλλά και γενικά που πρέπει να τους αναγνωριστεί η ικανότητα να παραμένουν ποιοτικοί σε υψηλότατο επίπεδο, παρά τα σκαμπανεβάσματα στην σύνθεση τους. Φρέσκο, λυσσασμένο, με δυναμικές που δείχνουν την συνθετική/παικτική κλάση των ανθρώπων που απαρτίζουν τη μπάντα και κυρίως, με κομματάρες που ακόμα τιμώνται στο setlist τους όπως το “Infernal desire”, “Living in fear” και “Tasteful agony”. Ξεχωριστά θέλω να σταθώ στον αδελφικό ύμνο του death metal:
Partners in crime forever
`Til death do us part
Seeking gain for existence
For now we remain blood brothers!
Ένα ρεφρέν, μια γροθιά και “Blood brothers”. Σπάνια βλέπουμε τέτοια κομμάτια στο είδος, αλλά όποτε τα βλέπουμε, είναι τουλάχιστον συγκινητικό το αποτέλεσμα. Άλλη μια επιλογή για το setlist, ως και τις μέρες μας, η σταθερότερη ίσως όλων, ενώ πρόσφατα πήρε το μάτι μου και το “Alliance of war” (ΠΟΛΕΜΟΣ ΛΕΜΕ). Και όλα αυτά, ντυμένα από το απελπισμένο μα τόσο καταπληκτικό και εμβληματικό πλέον εξώφυλλο του David Bollt, που σου δίνει ακριβώς την ατμόσφαιρα του δίσκου προτού καν πατήσεις play. Να δώσουμε εύσημα στην μπάντα βεβαίως-βεβαίως που ανέλαβε την παραγωγή αυτή τη φορά προσδίδοντας όγκο ισοδύναμο με κατεδάφιση πολυκατοικίας ο οποίος αναδεικνύει όλα τα παιξίματα όπως πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. Χώρια που περνάει τη μπάντα στην νέα εποχή από πλευράς παραγωγών, δίχως να θυσιάζει το ύφος της, δημιουργώντας απεναντίας νέες φουρνιές οπαδών (μη σας πω, έχω ανθρώπους υπόψιν που το βάζουν πάνω από τους προκατόχους του!).
Εν κατακλείδι, αυτό που πέτυχε το “Eternal”, που το διατηρεί φρέσκο και λατρεμένο μετά από 30 συναπτά έτη, είναι να ανανεώσει σε τεράστιο βαθμό τους MALEVOLENT CREATION, οι οποίοι σε μια ΠΟΛΥ ζόρικη περίοδο για τους ίδιους θα έβγαιναν νικητές δείχνοντας παραδειγματικό πείσμα, μεγάλη ξεροκεφαλιά και απλά ΩΜΗ ΒΙΑ. Η συνέχεια θα τους έκανε να βγάλουν αδελφό άλμπουμ δύο χρόνια μετά (“In cold blood”), βαρώντας δίχως αύριο. Αυτά είναι όμως, ιστορίες για άλλο κείμενο όταν έρθει η ώρα του!
Did you know that?
– Η εισαγωγή στο ”Unearthly” είναι από την ταινία “Nightmares” (1983), ενώ στο “Alliance of war” από το “Full metal jacket” (1987)
– O ένας από τους δύο δίσκους που τραγουδάει ο Blachowicz, αυτός και ο διάδοχος του. Τελευταίος δίσκος επίσης, με τον Jon Rubin στις κιθάρες. Επιπλέον, πρόκειται για την αρχή της τριάδας στην Pavement Music
– Το καταστροφικό “They breed” είναι εμπνευσμένο στιχουργικά από τις συμπλοκές συμμοριών κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του δίσκου. Η κατάληξη “you f***ing niggers” στους στίχους, ωστόσο, κρίνεται ως τουλάχιστον άστοχη!
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “The Angel And The Dark River” – MY DYING BRIDE ΕΤΟΣΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Peaceville ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Robert ‘Mags’ Magoolagan, MY DYING BRIDE ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Aaron Stainthorpe – φωνητικά, artwork, φωτογραφίες
Andrew Craighan – κιθάρα
Calvin Robertshaw – κιθάρα
Adrian Jackson – μπάσο
Martin Powell – πιάνο, βιολί
Rick Miah – τύμπανα
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στην πιο μουντή, βροχερή και μίζερη γωνιά του πλανήτη μας, δημιουργήθηκε μια τριανδρία συγκροτημάτων που έμελλε να διαμορφώσει με τον τρόπο της τον χάρτη της αγαπημένης μας μουσικής. PARADISE LOST, ANATHEMA και MY DYING BRIDE ξεκίνησαν σχεδόν ταυτόχρονα με κατά κάποιο τρόπο παρόμοιους παράλληλους βίους να δίνουν μορφή και υπόσταση σε αυτό που σήμερα λέμε “doom/death metal”.
Η σειρά δεν είναι τυχαία καθώς έτσι πιστεύω κατατάσσεται η δημοτικότητά τους, άσχετα από το ποιο μονοπάτι ακολούθησε ο καθένας μετέπειτα. Θα έλεγα πως η ειδοποιός διαφορά έγκειται στην εμπορικότητα που τόλμησε η κάθε μπάντα να προσθέσει στη μουσική της, με τους αγαπημένους μου MY DYING BRIDE να βρίσκονται τελευταίοι σε αυτή την άτυπη κατάταξη, αλλά αν με ρωτάς, να κερδίζουν τις εντυπώσεις στη σούμα. Γιατί;
Θα σου πω γιατί, και ας ξεκινήσει αυτή η γενέθλια επέτειος ενός από τους κορυφαίους δίσκους σε ολόκληρη τη μουσική κάπως έτσι.
Η χρονιά είναι 1995. Το ημερολόγιο δείχνει 22 Μαΐου. Ο Aaron, o Andrew, o Martin, o Abe, o Calvin και ο Rick κυκλοφορούν μέσω της Peaceville records το “The Angel And The Dark River”. Αρχικά να πούμε ότι ο τίτλος του δίσκου είναι ένα έπος από μόνος του. Δηλαδή το βλέπεις στο ράφι του δισκάδικου και ψαρώνεις με τη μία. Λες “τι έχουν κάνει εδώ οι τύποι…;” Έπειτα βλέπεις το λευκό εξώφυλλο με τον γυναικείο ώμο που είναι ένα έπος από μόνο του και λες “τι έχουν κάνει εδώ οι τύποι…;” Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι BRIDE έθεταν νέα όρια στην έννοια του μινιμαλισμού όσον αφορά το artwork τους. Το αγοράζεις γιατί σου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον (αυτό ισχύει στην απίθανη περίπτωση που δεν είχες ακούσει τους δύο προηγούμενους δίσκους που είχαν κυκλοφορήσει, γιατί αν τους είχες ακούσει θα είχες στήσει αντίσκηνο έξω από το μαγαζί να το περιμένεις). Κοιτάς τίτλους τραγουδιών και διάρκεια του καθενός. Λες “τι έχουν κάνει εδώ οι τύποι…;”
Πας σπίτι, το βάζεις να παίξει. ΣΟΚ. Μια επαναλαμβανόμενη μελωδία από την αρχή μέχρι το τέλος του πρώτου τραγουδιού. Στο ίδιο μοτίβο και τα τύμπανα, και το μπάσο. Το μόνο που αλλάζει στο κομμάτι είναι οι στίχοι και η ρυθμική κιθάρα. Οι στίχοι εδώ αναφέρονται κυρίως σε θρησκευτικούς συμβολισμούς και σε κατεστραμένες διαπροσωπικές σχέσεις. “The cry of mankind”, με έναν Aaron να δίνει από την αρχή το έναυσμα για το τι θα ακολουθήσει. Μιζέρια, κατάθλιψη, σκοτάδι, απομόνωση, ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω από αυτό, είναι εκεί, μια ευθεία γραμμή. Ποτέ δεν τραγούδησε κανονικά ο Aaron, ποτέ δεν θα τον θεωρήσουμε τραγουδιστή με την συγκεκριμένη έννοια του όρου. Ερμηνευτής ήταν ο φίλος μου, και μάλιστα από τους κορυφαίους.
Κι έρχεσαι εσύ εύλογα τώρα να αναρωτηθείς: με βάση όλα τα προαναφερθέντα, ένα σχεδόν βαρετό μοτίβο, επαναλαμβάνω, αν δεν ξέρεις με τι έχεις να κάνεις, τι το ωραίο μπορείς να βρεις σε όλο αυτό; Η απάντηση έρχεται ηχηρή και αδιαμφισβήτητη. Με κάποιο μαγικό τρόπο, αυτό καταφέρνει να είναι – ίσως – το πιο γνωστό και αναγνωρίσιμο τραγούδι των BRIDE! Θα γυριστεί επίσημο video clip, ενώ από τα 12 λεπτά που διαρκεί, τα τελευταία 5 και κάτι ψιλά θα ακούσεις ένα κενό, ανέμους, διάφορους μυστηριώδης θορύβους, ψαλμωδίες, βαπόρια ή φάλαινες, βιολιά κτλ κτλ. Fan/fun trivia : το μοτίβο της μελωδίας που τρέχει σε ολόκληρο το τραγούδι, οι 3 κιθαρίστες που πλαισίωσαν κατά καιρούς τον Andrew, το έπαιξαν ολοι με διαφορετικούς τρόπους τεχνικής και θέσεων.
Ενώ ταξιδεύεις ακόμα, το αυτί σου πιάνει εξαιρετικά χαμηλές συχνότητες. Intro τραγουδιού με μπάσο, μετά βιολί, μετά μοιρολόι. Συγκλονιστικός Martin, συγκλονιστικός Aaron. “Take your own, sick with fever…” και κάπως έτσι ξεκινάει ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια των BRIDE. “From darkest skies” και θαρρώ και για το ίδιο το συγκρότημα έπαιξε σημαντικό ρόλο, μιας και έδωσε με μια μικρή παράφραση τον τίτλο του σε ένα εξαιρετικό DVD που κυκλοφόρησε κάποια χρόνια μετά, το “For Darkest Eyes”. Αργόσυρτο τέμπο, εξαιρετική δουλειά και έμπνευση από τον αγαπημένο μου ντράμερ που έκατσε σε αυτό το καταραμένο σκαμπό των τυμπάνων και φυσικά ειδική μνεία οφείλουμε στον τεράστιο Martin Powell που σε αυτή την αδιάσπαστη τριάδα δίσκων με ατόφια κατοστάρια, “Turn Loose The Swans”, “The Angel…” και φυσικά “Like Gods Of The Sun” έχει παίξει μελωδίες ζωής τόσο στο βιολί όσο και στο πιάνο. Όταν λέω μελωδίες ζωής, το εννοώ κυριολεκτικά, αυτά που μου έδωσε ο Martin θα είναι μέρος της ζωής μου μέχρι να τελειώσει ο χρόνος. Θυμάμαι είχα θυμώσει και στεναχωρηθεί πάρα πολύ όταν έφυγε από τη μπάντα για να συνεχίσει την καριέρα του στους CRADLE OF FILTH, αλλά με τον καιρό τον συγχώρεσα και δεν κρατάμε κακίες. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη περίοδο των MY DYING BRIDE και το στίγμα του μνημονεύεται μέχρι και σήμερα.
Συνέχεια με λατρεμένο “Black voyage” πάντα στους ίδιους low τέμπο ρυθμούς, με τον μαέστρο Andrew να σιγοντάρει με τα riff του το βιολί και να βάζει καίριες πινελιές για την ολοκλήρωση του αριστουργήματος. Σε συνέντευξη του ίδιου μάθαμε ότι αρκετά από τα μέρη της κιθάρας για τον δίσκο δεν υπήρχαν στην προπαραγωγή αλλά βγήκαν στην πορεία μέχρι και την τελική ηχογράφηση. Χρωστάμε αιώνιο σεβασμό στον Andrew Craighan που πλέον είναι ο μόνος που είναι ακόμα εκεί από την αρχή μέχρι και τώρα. Το μαύρο ταξίδι με το πέρας του σε στέλνει απευθείας σε μια θάλασσα να υποφέρεις. Παρόλο που ο Aaron δεν έχει ούτε υποψία growl φωνητικών σε αυτόν τον δίσκο, το συγκεκριμένο τραγούδι αποπνέει μια παλιακή doom/death αισθητική και οφείλεται κυρίως στον τρόπο που απλώνουν τα riff οι κιθάρες και στο πως τις υποστηρίζει το rhythm section. Το πιο μικρό σε διάρκεια τραγούδι, και είναι 6μιση λεπτά. Ναι, το μικρότερο είναι 6μιση λεπτά. Το φινάλε είναι ιδανικό για να δώσει τη σκυτάλη σε ένα πολύ σημαντικό τραγούδι. Δεν είναι άλλο από το “Two winters only” και είναι σημαντικό γιατί απλά είναι το αγαπημένο τραγούδι του ίδιου του Aaron. Έχοντας κυκλοφορήσει 15 δίσκους παίζοντας μουσική από το 1990, εεε το λες και σημαντικό χαρακτηριστικό αυτό. Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε θα προσπαθήσω να θυμηθώ να τον ρωτήσω και γιατί το ξεχώρισε. 9 λεπτά απίστευτης ατμόσφαιρας περνάνε σαν νεράκι για να φτάσουμε στην κορύφωση.
Όλοι οι προβολείς στραμμένοι στον Martin Powell.
– Οκ παιδιά, έχουμε αυτό για τελευταίο, ίσως είναι το πιο γρήγορο κομμάτι που έχουμε γράψει, αλλά να μην αρχίσει έτσι απότομα, τι λέτε να κάνουμε στην αρχή…;
– Κράτα λίγο την μπύρα μου να πιάσω το βιολί μου…
Και η ιστορία έγραψε. Iconic violin intro και μπάσιμο του θανάτου. Ένας αδελφικός φίλος λέει ότι αυτό είναι το καλύτερο τραγούδι σε ολόκληρη τη δισκογραφία των MY DYING BRIDE. Ο συγκεκριμένος ξέρει τόση πολλή μουσική που δεν τολμώ να του φέρω αντίρρηση. Βέβαια βοηθάει και το γεγονός ότι είναι 2 κεφάλια ψηλότερος μου και μου ρίχνει και καμιά 50 κιλά, but still. “Your shameful heaven is full of devils, just like me, just for you”…
And there you have it. Κάπως έτσι κυλάει ο ίσως καλύτερος δίσκος μιας μπάντας που ποτέ δεν πήρε την αναγνώριση που δικαιούται, ποτέ δεν ήταν στην πρώτη γραμμή πυρός, ποτέ δεν έβαλε νερό στο κρασί της, έκανε πάντα αυτό που όριζε η καρδιά της κι αν τους κόστισε εμπορικά, το παίρνει πίσω σε σεβασμό από όσους την ακολουθούν εδώ και τόσα χρόνια. Αυτή είναι και η απάντηση στην ερώτηση που τέθηκε αρχικά όσον αφορά την δημοτικότητα μεταξύ της Αγίας Τριάδας του Αγγλικού doom/death metal.
Ο τρίτος δίσκος των MY DYING BRIDE κυκλοφόρησε σαν σήμερα πριν 30 χρόνια, είναι ένα έργο τέχνης το οποίο υποχρέωσε τον καπετάνιο των IRON MAIDEN να τους προσκαλέσει αυτοπροσώπως σε περιοδεία μαζί τους, είναι ένα μουσικό διαμάντι που είναι κρίμα να μην έχεις δει την λάμψη του. Εγώ είχα την τύχη και το προνόμιο να την δω αρκετά παλιά, και φωτίζει την ψυχή μου μέχρι και σήμερα.
Did you know that:
Η επανακυκλοφορία του δίσκου κυκλοφόρησε με ολόμαυρο εξώφυλλο αντί του κλασσικού λευκού, είχε ένα bonus τραγούδι, το “The Sexuality of Bereavement” και ένα επιπλέον δισκάκι από την ηχογράφηση της εμφάνισης της μπάντας στο Dynamo open air το 1995.
Το 2011 ο δίσκος έγινε χρυσός ξεπερνώντας τις 75.000 πωλήσεις.
Το περιοδικό Rolling Stone σε σχετική ψηφοφορία κατέταξε το “The cry of mankind” στην 57η θέση των κορυφαίων metal τραγουδιών.
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα bestseller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DEATH SS ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “The entity” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Lucifer Rising Records ΣΥΝΘΕΣΗ:
Steve Sylvester – Φωνητικά
Ghiulz Borroni – Κιθάρες
Unam Talbot – Τύμπανα
Demeter – Μπάσο
Freddy Delirio – Πλήκτρα, β’ φωνητικά
Dahlila – Β’ φωνητικά
Jessica – Β’ φωνητικά ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Official site Spotify Instagram YouTube X TikTok Tidal Deezer
Δεν τολμώ να μετρήσω πόσες είναι οι συνολικές κυκλοφορίες των DEATHSS, αν το κάνω θα ξεκινήσω σήμερα και θα τελειώσω του χρόνου. Πάντως οι full length δίσκοι τους είναι έντεκα, με τελευταίο στην σειρά το ολόφρεσκο “The entity”. Για την ιστορία, την πορεία και τη θέση του Steve Sylvester (κατά κόσμον Stefano Silvestri) στο ευρωπαϊκό metal, θα μας πάρει εξίσου πολύ χρόνο, οπότε ας τα συνοψίσουμε όλα σε μερικές λέξεις: Από τους πρωτοπόρους του Ιταλικού metal, πολύ σημαντικός καλλιτέχνης για μια ολόκληρη σκηνή, αυθεντικός όσο και συνεπής, μέγιστη επιρροή των GHOST (που είναι και επίκαιροι).
Το “The entity” είναι ένα concept άλμπουμ, εμπνευσμένο από διάφορες λογοτεχνικές πηγές. Πιο συγκεκριμένα, από τα έργα “Aleister Crowley and the Hidden God” (Kenneth Grant), “The private memoirs and confessions of a justified sinner” (James Hogg), “The strange case of dr. Jekyll and mr. Hyde” (Robert Louis Stevenson), “Mary Reilly” (Valerie Martin), “Portrait of a killer: Jack the Ripper – case closed” (Patricia Cornwell), “Cimiteria” (Renzo Barbieri) και “Hyde in time” (Mario Gazzola).
Σε παραγωγή του Steve Sylvester και του βραβευμένου με Grammy Βρετανού παραγωγού Tom Dalgety (RAMMSTEIN, GHOST, THE CULT), οι DEATH SS του 2025 ακούγονται σύγχρονοι όσο και retro μα το κυριότερο, ακούγονται εμπνευσμένοι. Η αποκρυφιστική, horror ατμόσφαιρα είναι έντονη, οι συνθέσεις έχουν ποικιλία σε ρυθμούς και στυλ, η μπάντα αποτελείται από καλούς παίκτες (ειδικά οι Ghiulz Borroni και Freddy Delirio ξεχωρίζουν λίγο παραπάνω) και ο αγέραστος Sylvester ακούγεται σε πολύ καλή κατάσταση, με την “alaAliceCooper“ φωνή του.
Δυστυχώς, υπάρχει ένα αρνητικό, που λέγεται «μεγάλος αριθμός τραγουδιών». Αυτό μοιραία οδηγεί σε διακυμάνσεις στην ποιότητα. Όχι, δεν υπάρχει κακό κομμάτι στο “The entity”, απλά ενώ κάποια εξ αυτών είναι πραγματικά εξαιρετικά, κάποια άλλα δεν μπορούν να περάσουν τον πήχη του «αξιόλογου». Δεν πειράζει, ας είναι, ο δίσκος παίρνει θετικότατο πρόσημο, ακόμη κι έτσι. Άλλωστε, θρέφουμε απεριόριστο σέβας προς έναν καλλιτέχνη που «δε μασάει τίποτα» και οι δουλειές του κυμαίνονται από το gothic και το doom μέχρι το cyberpunk (!). Άντε, να έρθει κάποια στιγμή και Ελλάδα, να ακούσω live και τον ΥΜΝΟ “Murder angels”.
Οι ELUSIVEGOD μας έρχονται από την Κροατία, με έτος ίδρυσης το 2018. Με τη metal σκηνή της Κροατίας δεν έχω κάποια ιδιαίτερη σχέση, συνεπώς, δεν έχω και πολλές γνώσεις πάνω σε αυτή. Λυπάμαι, αγαπητοί Κροάτες, δεν έτυχε. Τους ELUSIVE GOD όμως τους ήξερα, τόσο μέσα από το “Thedarkestflame” EP (2020) όσο και από το “Trappedinafutureunknown” ντεμπούτο full length τους, του 2022. Οι ELUSIVE GOD μάλιστα έχουν και ένα ακόμη χαρακτηριστικό, που δεν το βρίσκεις συχνά: Με μόλις ένα EP και ένα full length, κυκλοφόρησαν live δίσκο, το “DoominBohemia”, το 2023, από την παρθενική «ζωντανή» τους εμφάνιση στο Satan Klaus Festival, στο Volyne της Τσεχίας. Περίεργη κίνηση…
Σύμφωνα με την ίδια τη μπάντα, στο νέο της άλμπουμ “Ambis”, υπήρχε το εξής όραμα: Να δημιουργηθεί σκοτεινό, βαρύ και ατμοσφαιρικό doom metal, με μπόλικο μυστικισμό, αρκετό επικό συναίσθημα. Doom metal που να φέρει την κληρονομιά της παραδοσιακής μουσικής της Κροατίας, όπως και της παραδοσιακής μουσικής από τις τεράστιες περιοχές που εκτείνονται από τα Καρπάθια Όρη μέχρι την πεδιάδα της Παννονίας. Για τους λόγους αυτούς είναι που προτιμάται η χρήση της Κροατικής γλώσσας.
Δεν ξέρω πως ακούγονται στα δικά σου αυτιά τα Κροατικά, αλλά στα δικά μου δεν είναι κι άσχημα. Μάλιστα, θα έλεγα πως χαρίζουν μια αυθεντικότητα, μια διαφορετική διάσταση, η οποία και εξυπηρετεί το «χαλαρό» ενιαίο concept των στίχων. Ως προς τη μουσική τώρα, το πρώτο όνομα που μου έρχεται στο νου είναι οι Πολωνοί EVANGELIST και κατ’ επέκταση οι συμπατριώτες τους MONASTERIUM, δύο σχήματα που αξίζει να ψάξεις, αν σου αρέσει το επικό doom metal. Ειδικά τα φωνητικά είναι, ως προς τη χροιά, σχεδόν ίδια!
Δεν είναι διόλου άσχημο το “Ambis”. Καλογραμμένο είναι, ωραία τραγούδια έχει, ωραία παραγωγή, φωνητικά που ναι μεν δεν είναι κάτι το καταπληκτικό, δεν είναι όμως και φάλτσα, οπότε μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους. Και για έναν περίεργο, ή τώρα που το σκέφτομαι όχι και τόσο περίεργο, λόγο, αφού το άκουσα αρκετά, μου ήρθε η όρεξη για να δω το “Dracula” του Copolla και να διαβάσω ξανά για τη νυχτερινή νίλα του Μωάμεθ Β’ στο Târgoviște, το 1462.
(7 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: SILVER KNIFE ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Silver knife” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Amor Fati Productions ΣΥΝΘΕΣΗ:
N. – Άγνωστο
H. – Άγνωστο
D. – Άγνωστο
P. – Άγνωστο
Moanne de Kroon – Τύμπανα ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Bandcamp Deezer Facebook Instagram Spotify
Με έναν τίτλο ομώνυμο του συγκροτήματος, το “Silver Knife” δεν είναι απλώς μια συνέχεια της μουσικής διαδρομής που χάραξαν στο ντεμπούτο του, είναι μια κατάδυση βαθύτερη, σκοτεινότερη και πιο συνειδητή στον πυρήνα αυτού που αποκαλούμε ως post – black metal. Tο δεύτερο πλήρες άλμπουμ των SILVERKNIFE λειτουργεί ως φυσική εξέλιξη ενός ήχου που εξαρχής χαρακτήριζε το συγκρότημα: μελωδικός, φορτισμένος και βαριά ατμοσφαιρικός, μα πάντα διαπεραστικός σαν λεπίδα.
Η μπάντα, με μέλη από τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία, γεννήθηκε από ένα υπόγειο κύμα συνεργασιών μουσικών που κινούνται στον ευρύτερο χώρο του post-black metal και της ευρωπαϊκής avant-garde, κρατώντας όμως την ταυτότητα και τον ρόλο του κάθε μέλους της μπάντας κρυφό. Στο ντεμπούτο τους, “Unyielding/Unseeing”, είχαν ήδη δώσει σαφή δείγματα γραφής. Ένα κράμα μελαγχολίας και οργής, απελπισίας και καθαρτικής έντασης. Στο φετινό “Silver knife”, όμως, όλα αυτά τα στοιχεία αποκρυσταλλώνονται. Η παραγωγή είναι πιο στιβαρή, οι συνθέσεις πιο συνεκτικές και η συνολική αίσθηση πιο επιβλητική.
Μουσικά, το άλμπουμ κινείται ανάμεσα σε παραδοσιακά black metal ξεσπάσματα και πιο σύγχρονες post και shoegaze αποχρώσεις, χωρίς ποτέ να χάνει τον έλεγχο της ροής. Οι κιθάρες δημιουργούν παράξενης αισθητικής ήχους, τα τύμπανα κρατούν έναν ρυθμό άλλοτε πολεμικό κι άλλοτε εσωστρεφή, ενώ η φωνή λειτουργεί περισσότερο σαν ένα επιπλέον όργανο παρά σαν φορέας σαφούς νοήματος. Δεν είναι ανάγκη να καταλάβεις τις λέξεις, τις αισθάνεσαι. Το άλμπουμ δεν επιδιώκει να πει μια ιστορία, αλλά να σε παγιδεύσει σε ένα σύμπλεγμα συναισθημάτων. Μελαγχολία, μεγαλείο, ένα είδος εσωτερικής πάλης που σε ακολουθεί ακόμα κι αφού σιγήσει η τελευταία νότα.
Υπάρχει κάτι τελετουργικό στον τρόπο που χτίζεται το άλμπουμ. Τα κομμάτια δεν έχουν απλές δομές με κουπλέ και ρεφρέν. Είναι ταξίδια που ξεκινούν απαλά, θεριεύουν, ξεσπούν και τελικά καταλήγουν σαν αναστεναγμοί, αποτυπώνοντας τη δεξιοτεχνία του σχήματος να κρατά την ένταση χωρίς υπερβολές. Δεν πρόκειται για ένα άλμπουμ που εντυπωσιάζει με ευκολία, αλλά για ένα έργο που σε κερδίζει με την ειλικρίνεια και την ακεραιότητά του.
Το “Silver knife” δεν είναι δίσκος για να τον ακούσεις τυχαία. Είναι έργο για να του αφιερωθείς, ιδανικά μέσα στη σιωπή, όταν ο κόσμος γύρω σου αρχίζει να ξεθωριάζει. Είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα και στις πιο ακραίες εκφράσεις του, το black metal μπορεί να είναι υπαρξιακό, αισθαντικό, βαθιά ανθρώπινο. Οι SILVER KNIFE με αυτό το δεύτερο άλμπουμ βάζουν πλέον το όνομά τους δίπλα σε συγκροτήματα που τολμούν να κοιτάξουν μέσα στο χάος και να βρουν ποίηση.
(8 / 10)
Φανούρης Εξηνταβελόνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: THE GREAT SEA ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Noble art of desolation” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: AOP Records ΣΥΝΘΕΣΗ:
JR – Τύμπανα, κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά
H – Κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: Bandcamp Facebook Deezer Instagram Spotify Tidal
Σε έναν κόσμο που όλο και περισσότερο κατακλύζεται από επιφανειακούς ήχους και άδειες αισθητικές, οι THE GREAT SEA επανέρχονται με έναν δεύτερο δίσκο που δεν απλώς διεκδικεί την προσοχή, αλλά τη μαγνητίζει με την αργή, κυματοειδή δύναμη ενός αρχέγονου ρεύματος. Το “Noble art of desolation” είναι ένας τίτλος που εμπεριέχει μια σχεδόν ποιητική αντίφαση – «η ευγενής τέχνη της ερήμωσης» – και αντανακλά απόλυτα το πνεύμα του άλμπουμ: ένας δίσκος που δεν φοβάται τη σιωπή, την απώλεια και τον θάνατο, αλλά αντ’ αυτού τα καθιστά πρώτες ύλες για μια υψηλή μορφή έκφρασης. Η μπάντα – δημιουργημένη από μέλη πολυοργανίστες με ιστορία σε μπάντες της ευρωπαϊκής underground σκηνής – συνεχίζει να χτίζει την ηχητική της ταυτότητα με συνέπεια και πάθος.
Μουσικά, το “Noble art of desolation” κινείται στις σκιές του atmospheric black metal, φλερτάροντας όμως με doom επιρροές και ambient δομές. Οι συνθέσεις είναι μεσαίας διάρκειας προς μακροσκελείς, γεμάτες κορυφώσεις και καταβυθίσεις, σαν μεγαλοπρεπείς θαλάσσιες θύελλες που διαδέχονται ήρεμες αποσυμπιέσεις. Η κιθαριστική δουλειά εναλλάσσεται από κατακλυσμικά riffs σε μελωδικές, σχεδόν νεοκλασικές αποχρώσεις, ενώ τα φωνητικά βγαίνουν περισσότερο ως κραυγές πνιγμένες μέσα σε ομίχλη παρά ως καθαρή αφήγηση. Η παραγωγή είναι προσεγμένη, διατηρώντας έναν οργανικό χαρακτήρα που ενισχύει τη βιωματική διάσταση του δίσκου.
Το άλμπουμ αποκαλύπτεται σαν ένα ταξίδι, όχι τόσο προς έναν προορισμό, όσο προς την εσωτερική εξερεύνηση του ερειπωμένου τοπίου που ο καθένας κουβαλά μέσα του. Οι τίτλοι των κομματιών, αν και αφαιρετικοί, μαρτυρούν μια έντονη λογοτεχνική και φιλοσοφική διάθεση. Η μπάντα δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει μέσω τεχνικής δεξιοτεχνίας, αλλά μέσω συναισθηματικής φόρτισης, μιας συγκινησιακής ειλικρίνειας που διαπερνά κάθε λεπτομέρεια. Το “Noble art of desolation” δεν είναι εύκολο άκουσμα. Απαιτεί χρόνο και διάθεση, μα ανταμείβει με μια σπάνια αίσθηση κάθαρσης.
Το “Noble art of desolation” είναι ένα έργο που αρνείται να χαϊδέψει αυτιά, μα αντίθετα αναζητά ψυχές να τις ταξιδέψει σε τόπους σκοτεινούς και ταυτόχρονα λυτρωτικούς. Είναι ένας δίσκος που μας θυμίζει πως ακόμη και η ερήμωση, όταν βιώνεται με αλήθεια, μπορεί να γίνει μορφή ευγένειας.
📢Οι @metallica live στο Ολυμπιακό Στάδιο, το Σάββατο 9 Μαΐου 2026.
📢Τα εισιτήρια της συναυλίας θα είναι διαθέσιμα την Παρασκευή 30 Μαΐου στις 10:00 μέσω της ticketmaster.gr.
🎫Η προπώληση για τo Fan Club ξεκινά την Τρίτη 27 Μαΐου.
🎫Η προπώληση για τους subscribers τoυ http://www.highpriority.gr ξεκινά την Πέμπτη 29 Μαΐου στις 10:00.
Υπάρχουν άλμπουμ που δρουν σαν καταλύτες σε μια πορεία δεκαετιών — σημεία στροφής, επιστροφής ή επανεπιβεβαίωσης. Το “In Requiem”, που κυκλοφόρησε το 2007 από τους άρχοντες της μελαγχολίας PARADISE LOST, είναι ένα τέτοιο άλμπουμ. Μετά από μια μακρά περίοδο πειραματισμού με ηλεκτρονικά στοιχεία και πιο ήπιες gothic rock φόρμες, το συγκρότημα επιστρέφει εδώ με μια πιο σκληρή, δραματική και βαριά προσέγγιση, δίνοντας στον ακροατή ένα έργο που συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν του. Πρόκειται για έναν δίσκο που ανακτά το χαμένο συναίσθημα της μελαγχολίας και του πένθους, χωρίς όμως να θυσιάζει την ωριμότητα που απέκτησε η μπάντα με το χρόνο.
Η ηχητική κατεύθυνση του “In Requiem” φανερώνει από την αρχή τη συνειδητή επιλογή για μια πιο metal επιστροφή. Ο Nick Holmes ξαναβρίσκει τον σπαρακτικό του τόνο, όχι απαραίτητα μέσα από growls, αλλά με μια πιο σφιγμένη, δραματική και απογυμνωμένη ερμηνεία. Οι κιθάρες των Greg Mackintosh και Aaron Aedy δημιουργούν στρώσεις από θλίψη, βαναυσότητα και ηχητική θύελλα — δομικά στοιχεία που φέρνουν στο μυαλό τη μαγεία των “Icon” και “Draconian times”, χωρίς όμως να ανακυκλώνουν παρελθοντικές συνταγές. Η παραγωγή του Rhys Fulber είναι ευκρινής αλλά όχι γυαλισμένη, διατηρώντας το σκοτάδι που απαιτεί το υλικό.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Never for the damned”, μια επιθετική δήλωση που λειτουργεί σαν εναρκτήριο πυρ για το ύφος που θα ακολουθήσει. Το “Ash & Debris” και το “Praise lamented shade” συνεχίζουν με μια σχεδόν μπαροκική μελαγχολία, παντρεύοντας τον λυρισμό με το metal. Το “The enemy” λειτουργεί σαν μικρός ύμνος, με ρυθμική δύναμη και κολλητικό ρεφρέν, ενώ το “Requiem” δίνει το όνομά του στο άλμπουμ σαν ένας θρηνητικός ύμνος στο κέντρο του έργου. Το “In Requiem” διατηρεί υψηλό επίπεδο συνοχής, με κάθε κομμάτι να συμμετέχει οργανικά στην ατμόσφαιρα του πένθους και της εσωτερικής αναμέτρησης.
Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το εξώφυλλο το οποίο φιλοτεχνήθηκε από τον Έλληνα καλλιτέχνη Seth Siro Anton των δικών μας SEPTICFLESH. Η επιλογή του εξωφύλλου δεν είναι διακοσμητική, αλλά λειτουργεί σαν προοίμιο στο περιεχόμενο του δίσκου και εναρμονίζεται με τους λυρικούς θεματικούς άξονες των PARADISE LOST, που σχεδόν πάντοτε περιστρέφονται γύρω από την υπαρξιακή απώλεια, τη συνείδηση του τέλους και τη μάταιη ελπίδα.
Με το “In Requiem”, οι PARADISE LOST πέτυχαν να ισορροπήσουν την ανάγκη για ανανέωση με τη νοσταλγία των παλιών ακροατών τους. Πρόκειται για έναν δίσκο που αποδεικνύει πως μια μπάντα με τόση ιστορία μπορεί να επανασυνδεθεί με τις ρίζες της χωρίς να καταντήσει αναπαραγωγική ή αποστεωμένη. Το “In Requiem” δεν είναι απλώς ένας καλός δίσκος. Είναι ένα αληθινό requiem για όλα εκείνα που χάνονται — τόσο στον ήχο όσο και στην ψυχή.
The “In requiem” countdown:
“Your own reality” (04:02)
Ως το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, το “Your own reality” λειτουργεί ως επίλογος, συνοψίζοντας τα θέματα και τις μουσικές κατευθύνσεις του “In Requiem”. Με μελωδικές γραμμές και στοχαστικούς στίχους, το τραγούδι αυτό προσφέρει μια αίσθηση ολοκλήρωσης και αποχαιρετισμού, κλείνοντας το άλμπουμ με μια νότα εσωτερικής αναζήτησης.
“Sedative God” (03:59)
Το “Sedative God” παρουσιάζει μια πιο πειραματική προσέγγιση, με ασυνήθιστες ρυθμικές δομές και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η θεματολογία του ασχολείται με την απάθεια και την αποξένωση, ενώ η μουσική του σύνθεση προσφέρει μια διαφορετική ακουστική εμπειρία μέσα στο άλμπουμ.
“Prelude to descent” (04:11)
Το “Prelude to descent” είναι ένα κομμάτι που συνδυάζει ατμοσφαιρικά στοιχεία με βαριά riffs, δημιουργώντας μια αίσθηση έντασης και προσμονής. Η θεματολογία του περιστρέφεται γύρω από την πτώση και την απώλεια, ενώ η μουσική του δομή προσφέρει μια σταδιακή κλιμάκωση που οδηγεί σε μια συναισθηματική κορύφωση.
“Fallen children” (03:38)
Με γρήγορο ρυθμό και δυναμική ενορχήστρωση, το “Fallen children” αναδεικνύει την ενεργητική πλευρά των PARADISE LOST. Η θεματολογία του ασχολείται με την απώλεια της αθωότητας και την πτώση, ενώ η μουσική του δομή συνδυάζει το gothic metal με πιο μοντέρνες επιρροές. Το κομμάτι αυτό προσφέρει μια αναζωογονητική αλλαγή ρυθμού μέσα στο άλμπουμ.
“Unreachable” (03:38)
Το “Unreachable” παρουσιάζει μια πιο μελωδική και συναισθηματική πλευρά των PARADISE LOST. Με απαλές κιθαριστικές γραμμές και στοχαστικούς στίχους, το κομμάτι αυτό εξερευνά θέματα απώλειας και αποξένωσης. Η ερμηνεία του Holmes προσδίδει βάθος και συναίσθημα, καθιστώντας το ένα από τα πιο συγκινητικά τραγούδια του άλμπουμ.
“Beneath black skies” (04:12)
Το “Beneath black skies” ξεχωρίζει για την επιθετική του προσέγγιση και τη σκοτεινή του ατμόσφαιρα. Με βαριά riffs και έντονα φωνητικά, το κομμάτι αυτό αναδεικνύει την πιο σκληρή πλευρά του άλμπουμ. Η θεματολογία του ασχολείται με την απελπισία και την εσωτερική πάλη, καθιστώντας το ένα από τα πιο δυναμικά τραγούδια του δίσκου.
“Ash & Debris” (04:16)
Με έντονα κιθαριστικά riffs, μία εξαιρετική εισαγωγή και επιβλητική ενορχήστρωση, το “Ash & Debris” αναδεικνύει τη δυναμική πλευρά των PARADISE LOST. Το τραγούδι περιστρέφεται γύρω από την καταστροφή και την αναγέννηση, με τους στίχους να αποτυπώνουν μια αίσθηση απελπισίας και ελπίδας ταυτόχρονα. Η μουσική του δομή συνδυάζει το doom metal με gothic στοιχεία, προσφέροντας μια πλούσια ακουστική εμπειρία.
“Requiem” (04:25)
Το (σχεδόν) ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ, “Requiem”, αποτελεί μια σκοτεινή και συναισθηματική σύνθεση που εξερευνά θέματα απώλειας και θλίψης. Η αργή του ρυθμική δομή και οι μελωδικές γραμμές των κιθαρών δημιουργούν μια ατμόσφαιρα πένθους, ενώ τα φωνητικά του Holmes προσδίδουν βάθος και ένταση. Το τραγούδι αυτό ενσαρκώνει τον τίτλο του άλμπουμ, λειτουργώντας ως μουσικό μνημόσυνο.
“The enemy” (03:39)
Ως το πρώτο single του άλμπουμ, το “The enemy” παρουσιάζει μια πιο προσβάσιμη πλευρά των PARADISE LOST, χωρίς να χάνει τη σκοτεινή του χροιά. Με πιασάρικο ρεφρέν και δυναμική ενορχήστρωση, το κομμάτι αυτό καταφέρνει να συνδυάσει το gothic metal ύφος με πιο μοντέρνες rock επιρροές. Το κομμάτι ασχολείται με την προδοσία και την εσωτερική πάλη, καθιστώντας το ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του δίσκου.
“Praise lamented shade” (04:02)
Εμπνευσμένο από το ποίημα “An essay on criticism” του Alexander Pope, το “Praise lamented shade” είναι ένα κομμάτι που ξεχωρίζει για τη λυρικότητά του και την ατμοσφαιρική του προσέγγιση. Οι μελωδίες των κιθαρών δημιουργούν ένα μελαγχολικό τοπίο, ενώ τα φωνητικά του Holmes προσδίδουν μια αίσθηση θλίψης και στοχασμού. Η σύνθεση αυτή αναδεικνύει την ικανότητα της μπάντας να συνδυάζει λογοτεχνικές επιρροές με μουσική έκφραση.
“Never for the damned” (05:02)
Το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, “Never for the damned”, λειτουργεί ως δήλωση επιστροφής των Paradise Lost στις ρίζες τους. Με βαριά riffs, σκοτεινή ατμόσφαιρα και έντονα φωνητικά από τον Nick Holmes, το τραγούδι ασχολείται με μία θεματολογία που περιστρέφεται γύρω από την απώλεια και την αποξένωση, ενώ η μουσική δομή συνδυάζει doom και gothic στοιχεία, προσφέροντας μια δυναμική εισαγωγή στο άλμπουμ. Είναι από αυτές τις συνθέσεις – εισαγωγές που με το που αρχίζουν να ακούγονται από τα ηχεία, σε προδιαθέτουν για την συνέχεια. Το “Never for the damned”, είναι η πραγματοποίηση ενός ονείρου για τους οπαδούς των Βρετανών, οι οποίοι ποτέ δεν απογοητεύουν μεν, όλοι ήθελαν από το αγαπημένο σχήμα κάτι που να θυμίζει την αίγλη του παρελθόντος. Και η αίγλη αυτή, είναι παρούσα. Από την αρχή.
Ο Σάκης Φράγκος, στο “Brand New Metal”, με τη χορηγία της Kopparberg, κάνει μία video παρουσίαση των άλμπουμ που βγαίνουν κάθε Παρασκευή. Στη δέκατη εκδοχή του νέου κύκλου, μας μιλά για τους δίσκους που κυκλοφόρησαν στις 11 Απριλίου και συγκεκριμένα για τα νέα άλμπουμ των: EPICA, IN THE WOODS, ELVENKING, THE MAN-EATING TREE, MESSA, HERMAN RAREBELL & FRIENDS, RYOJI SHINOMOTO, VALHALORE και ADRIAN SMITH / RICHIE KOTZEN.
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “Power of the night” – SAVATAGE ΕΤΟΣΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Atlantic Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Max Norman ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά: Jon Oliva
Κιθάρα: Criss Oliva
Μπάσο: Keith Collins
Drums: Steve Wacholz
Οι SAVATAGE είναι από τα συγκρότημα που αν υπάρχει περίπτωση να ακούσεις κάποιο τραγούδι τους για πρώτη φορά, μπορείς να καταλάβεις αμέσως ότι είναι αυτοί. Ο αναγνωρίσιμος ήχος της κιθάρας, τα φωνητικά του Jon Oliva, το όλο concept της μουσικής τους, προσδίδει μία από τις πιο χαρακτηριστικές ταυτότητες στο heavy metal. Το “Power of the night” δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, όντας το δεύτερο άλμπουμ των SAVATAGE, μέσω του οποίου εξέλιξαν και δυνάμωσαν τον ήχο τους.
Το “Sirens” είχε κάνει ήδη αίσθηση. Ένα ντεμπούτο δυνατό με πολύ ξεχωριστές στιγμές, όμως με μία παραγωγή που δεν το κολάκευε. Την κατάσταση όμως ήρθε να αλλάξει ο Max Norman, ο οποίος είχε δουλέψει σε πολλές παραγωγές του Ozzy και με την τεχνογνωσία του έφερε ένα αποτέλεσμα στην παραγωγή πολύ δυνατό, με καθαρό ήχο και περισσότερο προσανατολισμό προς το power/heavy metal. Και ναι, η παραγωγή σε κάθε δημιουργία ενός άλμπουμ παίζει τεράστιο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα και μπορεί να κάνει μέτρια τραγούδια να ακούγονται καλύτερα. Όταν όμως το αρχικό υλικό ξεχειλίζει από ποιότητα έχουμε αποτελέσματα όπως αυτό. Το ομώνυμο τραγούδι-ύμνος, με το οποίο ξεκινά το άλμπουμ είναι καθηλωτικό. Το “Unusual” πιο σκοτεινό αλλά ταυτόχρονα σαγηνευτικό, το “Washed out” καλπάζει σε speed metal ρυθμούς, ενώ το “Warriors” και το “Hard for love” κλείνουν το μάτι στο παραδοσιακό NWOBHM, με το δεύτερο να έχει σαφείς επιρροές από τους JUDAS PRIEST.
Ο Jon Oliva ήταν ήδη ένας ιδιαίτερος τραγουδιστής με θεατρικότητα και εκφραστικότητα, αλλά εδώ κάνει πολλά βήματα πιο μπροστά. Ο Criss Oliva από την άλλη, όπως πάντα, έδινε τον δικό του χαρακτήρα στη μουσική του σχήματος, με leads που ακροβατούσαν στα όρια του μεταφυσικού, χωρίς να χάνουν από συναίσθημα. Ο συνδυασμός των δύο αδελφών Oliva, είναι και τα βασικά στοιχεία που προσέδωσαν στους SAVATAGE την μουσική τους ταυτότητα, τουλάχιστον πριν την καθοδήγηση του Paul O’ Neil.
Το “Power of the night” είναι πιο ωμό και άμεσο από τους μεταγενέστερους δίσκους τους, με περισσότερα παραδοσιακά heavy στοιχεία και λιγότερες ή και καθόλου prog ή συμφωνικές αναφορές. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι στερείται ποιότητας. Αντιθέτως, διακρίνεται από έναν ειλικρινή ενθουσιασμό και μια underground αύρα που κάνει τον δίσκο να ξεχωρίζει.
Did you know that:
Η αρχική έκδοση του δίσκου δεν είχε σήμανση για γονική συναίνεση στο εξώφυλλο. Ωστόσο, η Atlantic Records είχε πρόβλημα με τις σεξουαλικές αναφορές στα τραγούδια “Hard for love” και “Necrophilia”, με αποτέλεσμα να πιέσει το συγκρότημα για αλλαγή ορισμένων στίχων.
Το “Power of the night” είναι και ο τελευταίος δίσκος με τον Keith Collins στο μπάσο, ο οποίος αντικαταστάθηκε αμέσως μετά από τον Johnny Lee Middleton.
Υπάρχουν κάποια κλασσικά Metal συγκροτήματα που όσες φορές και να έρθουν, δεν θα τα βαρεθώ ποτέ και θα δηλώνω εκτός απροόπτου, πάντα το παρόν στις συναυλίες τους. Μία τέτοια περίπτωση είναι και οι πολλοί σημαντικοί για το Heavy Metal ιδίωμα GRAVE DIGGER, οι οποίοι μας επισκέφτηκαν για άλλη μία φορά με αφορμή τα 45 χρόνια ύπαρξής τους. Πρόκειται για ως επί το πλείστον γεμάτα και δημιουργικά χρόνια, χωρίς μεγάλες παύσεις, που έχουν οδηγήσει σε πάνω από 20 Full Length δίσκους. Βρεθήκαμε λοιπόν στο Κύτταρο το βράδυ της Κυριακής για να τους τιμήσουμε, πόσο μάλλον τώρα που περιμέναμε και ένα άκρως ενδιαφέρον setlist.
Πριν φτάσουμε σε αυτούς όμως, πάμε να μιλήσουμε για την μπάντα που είχε το έργο να μας ζεστάνει, τους ντόπιους TRIUMPHER, οι οποίοι βρίσκονται σίγουρα σε μία ανοδική πορεία. Εκτός από το δεύτερο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε πέρσι, δίνουν πολλά live για τα δεδομένα της σκηνής, με αυτήν να είναι η πρώτη φορά που θα τους έβλεπα. Τηρώντας το πρόγραμμα της συναυλίας σχεδόν στο λεπτό, η τετράδα ανέβηκε στην σκηνή με το “Arrival of the avenger”, και έχοντας λίγο κάτω από μία ώρα στη διάθεσή τους, μας έδειξαν πως πρέπει να αποδίδεται το κλασικό, επικό, ατσάλινο Heavy Metal. Έπαιξαν οκτώ δικά τους κομμάτια (κρατήστε το “δικά τους”) μέσα από τις δύο τους μέχρι τώρα δουλειές τους, όπως τα “Athena” (αγαπημένο μου), “The Thunderer”, “ I Wake the Dragon (Promachos)” και “Triumpher”, με τον ήχο να έχει αρματωθεί και να είναι σύμμαχός τους, αφού μπορούσες να διακρίνεις τι έπαιζε το κάθε μέλος εύκολα.
Η μπάντα επιφύλασσε και μία έκπληξη, με τη διασκευή του “Blood of my enemies” των MANOWAR να τοποθετείται στη μέση του setlist και να δίνει την ευκαιρία σε όλο το κλαμπ να ξελαρυγγιαστεί. Να πούμε πως ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του τους Έλληνες, αφού όσο περνούσε η ώρα, το πλήθος γινόταν όλο και πιο πυκνό. Παικτικά ήταν όλοι εξαιρετικοί, έδειχναν να είναι άνετοι πάνω στη σκηνή, ενώ το να βλέπεις ζωντανά τον Αντώνη να τραγουδάει με αυτόν τον τρόπο είναι μία τέλεια εμπειρία που δικαίωσε και με το παραπάνω την επιλογή των TRIUMPHER ως opener. Κρίνοντας από την αντίδραση του κόσμου, όπου δεν είχε μεγάλη συμμετοχή στα sing-along αλλά τους αποθέωνε μετά το τέλος κάθε τραγουδιού, με κάνει να πιστεύω πως το συγκρότημα κέρδισε αρκετούς νέους οπαδούς με αυτή του την εμφάνιση. Θεωρώ πως όσοι τραγούδησαν το “Blood of my enemies” δεν γίνεται να έμειναν παραπονεμένοι από την εμφάνιση των TRIUMPHER, οπότε από μένα ένα μεγάλο μπράβο και αναμένω με ανυπομονησία να δω την εξέλιξη της πορείας τους.
Πέντε λεπτά μετά τις δέκα και σε ένα Κύτταρο όπου πλέον μπορούσες να κινηθείς με δυσκολία, αλλά σε σημείο που ήταν εφικτό να ευχαριστηθείς τη συναυλία, ο Chris Boltendahl και η παρέα του πήραν τη σκυτάλη για ένα Heavy Metal πάρτι που διήρκησε λίγο πάνω από μιάμιση ώρα. Και λέω πάρτυ γιατί αυτό ήταν, με το που πάτησαν το πόδι τους στο σανίδι, έτυχαν αποθέωσης από ένα κοινό που δεν έχανε ευκαιρία να τραγουδήσει τα ρεφραίν τους και να φωνάξει όσο πιο δυνατά μπορεί.
Η αφετηρία έγινε με το “Twilight of the Gods” από το “Rheingold”, που τυχαίνει να είναι και ο αγαπημένος μου Digger δίσκος (ναι, είμαι περίεργος το ξέρω). Μου έκανε εντύπωση αρχικά που ξεκινήσανε με τόσο μεγάλη σύνθεση (διαρκεί 7μιση λεπτά), αλλά μετά το δεύτερο ρεφραίν κόπηκε στη μέση και μπήκε καπάκι και με οργανικό τρόπο το “The grave dancer”, με τον κόσμο να αρχίζει να ξεφεύγει! Συνέχεια με “Kingdom of skulls”, το οποίο μαζί με το “The Devils Serenade”, ήταν τα μόνα τραγούδια που ακούσαμε από την περίοδο μετά του “Rheingold”. Κανένας δίσκος από το “The last supper” μέχρι και το “Symbol of eternity” δεν εκπροσωπήθηκε, δεν θα είχα πρόβλημα να άκουγα τραγούδια από εκεί, δεν χαλάστηκα καθόλου που έλειπαν, με έναν αστερίσκο που θα αναλύσω αργότερα.
Σε αυτό το σημείο να πω πως ο ήχος για άλλη μια φορά μας έκανε το χατήρι και ήταν άψογος, αφού οι μόνες φορές που δεν άκουγα τον Chris ήταν όταν τον κάλυπταν οι φωνές του κοινού, ενώ τύμπανα, μπάσο και κιθάρες ήταν όλα όπως έπρεπε. Ο συμπαθέστατος τραγουδιστής παρά τα 63 του χρόνια είναι αειθαλής, με την φωνή του να κρατιέται αρκετά καλά. Μετά τα “Under my flag”, “Valhalla”, την έκπληξη “Keeper of the holy grail” που ακούστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα, και πριν το “Dark of the sun” όπου έγινε ο χαμός, ήρθε η ώρα να συστηθούν και τα υπόλοιπα μέλη. Τον Jens Becker τον έχουμε συνδέσει με το συγκρότημα χρόνια τώρα αφού είναι στις τάξεις του από το 1998, εκτελώντας χρέη μπασίστα. Αυτό που δεν ήξερα και έμαθα εκείνη τη στιγμή, είναι πως ο ντράμερ Marcus Kniep ξεκίνησε στη μπάντα ως τεχνικός τυμπάνων, μετά ανέλαβε το ρόλο των πλήκτρων υπό την περσόνα του Reaper (τον είχαμε δει και στη χώρα μας πριν χρόνια να βγάζει ένα σκοινί από το μανίκι του για να προλογίσει το “Ballad of a hangman”), πριν καταλήξει στον τωρινό του ρόλο. Αυτό θα πει εξέλιξη! Είχαμε και μία καινούρια προσθήκη, αφού στις κιθάρες συναντήσαμε για πρώτη φορά τον Tobias Kersting τον οποίο και συμπάθησα όσο δεν πάει. Παικτικά ήταν αρτιότατος και “έσκαβε” πολύ βαθιά την ταστιέρα του, αλλά αυτό που κράτησα είναι πως βρίσκονταν όλη την ώρα με ένα χαμόγελο και πρέπει να το ευχαριστήθηκε πιο πολύ από όλους. Προσπαθούσε να κάνει cool και Metal γκριμάτσες, αλλά το χαμόγελο πάντα τον κέρδιζε και εμφανιζόταν. Με τέτοια ένθερμη υποδοχή θα μου πείτε λογικό είναι.
Πριν βγούμε σε encore ακούσαμε τόσο κλασικά κομμάτια που δεν γίνεται να λείψουν, (“Excalibur”, “Rebellion”) καθώς και κάποιες πιο ασυνήθιστες επιλογές (“The Round Table”, “Back to the Roots”). ‘Οταν η μπάντα κατέβηκε από τη σκηνή για πρώτη και τελευταία φορά μετά το τέλος του “Rebellion” δε, ο κόσμος ξεκίνησε να τραγουδάει το ρεφραίν “The clans are marching…” αρκετές φορές, μέχρι να επιστρέψουν οι GRAVE DIGGER για την συνέχεια. Αν δεν ερχόντουσαν, παίζει να ήμασταν ακόμα εκεί και να τραγουδούσαμε. Ήρθε η ώρα για encore με “Scotland united”, “Headbanging man”, “Witch hunter” και φυσικά το “Heavy Metal breakdown”. Στα τελευταία old school τραγούδια το pit είχε ανοίξει για τα καλά και δεν έκλεισε, παρά μόνο όταν ήρθε το πέρας του setlist.
Κάποιο χτυπητό αρνητικό δεν είδα, αλλά θα αναφέρω ένα με δύο πράγματα μικρότερης σημασίας. Το setlist ήταν πολύ καλό σε γενικές γραμμές και δεν έκανε πουθενά κοιλιά, αλλά πιστεύω θα έπρεπε να στριμωχτούν κάπου τα “Knights of the Cross” και “Morgane le Fay” που έλαμψαν δια της απουσίας τους, όπως επίσης και η διασκευή στο “Hellas Hellas”. Το τελευταίο πιο πολύ γιατί είναι κάτι σαν παράδοση στην οποία μας έχουν κακομάθει οι GRAVE DIGGER και μάλιστα ο κόσμος το ζήτησε μετά το “Heavy Metal breakdown”, που έκλεισε και την συναυλία. Επίσης, όπως ανέφερα ήδη δεν με πείραξε που δεν ακούστηκε τραγούδι από τις χρονολογίες 2005-2022, αλλά θα έπρεπε να ακουστεί έστω και μία σύνθεση από τη περίοδο του Axel Ritt σαν φόρος τιμής. Δεν ξέρω υπό ποιες συνθήκες έγινε η αποχώρησή του, δεν μου έλειψε καθόλου μιας και ο Tobias δεν άφησε περιθώρια για κάτι τέτοιο, αλλά σε εορτασμό 45 χρόνων δεν κόβεις έτσι εύκολα ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της καριέρας σου. Να είχαμε να λέγαμε δηλαδή είναι τα αρνητικά.
Εν κατακλείδι, δεν ήταν άλλη μία απλά αξιοπρεπής εμφάνιση των GRAVE DIGGER επί Ελληνικού εδάφους, αλλά μία συναυλία στη οποία τραγουδήσαμε, χτυπηθήκαμε, περάσαμε τέλεια και στο τέλος βγαίνοντας είδα πολλά χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα των παρευρισκόμενων. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό! Χαίρομαι πάρα πολύ να βλέπω ένα συγκρότημα που κουβαλάει 45 χρόνια στις πλάτες του να έρχεται ακομπλεξάριστο και να παίζει με τέτοια ενέργεια, χαρά και όρεξη, όπως επίσης μπράβο και στους οπαδούς που τους τίμησαν και τραγούδησαν με την ψυχή τους! Τέτοιες μουσικές βραδιές έχουμε ανάγκη.
Ήταν από τα live που όταν ανακοινώθηκαν υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι μόνο σοβαροί λόγοι υγείας θα με υποχρέωναν να το χάσω. Και αφού, ευτυχώς, δεν προέκυψε κάτι τέτοιο, βρέθηκα από νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής έξω από το Gagarin. Βλέπετε, τέτοιο συναυλιακό πακέτο με ATER, HATE, KRISIUN και φυσικά τους λατρεμένους μου VENOM INC. ήθελα να το ζήσω από νωρίς στο έπακρον. Το γεγονός ότι ήταν και η τελευταία βραδιά της περιοδείας που είχε ονομαστεί ως “Beyond the black tour”, έκανε το κλίμα ακόμη πιο εορταστικό. Τα σχετικά πηγαδάκια είχαν ήδη να στήνονται από νωρίς, ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να μαζεύεται και είχα την ευκαιρία στο μεταξύ να βρεθώ με αρκετούς πολύ καλούς φίλους και να ανταλλάξουμε απόψεις για το τι να περιμένουμε.
Με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, στις 19:00 ακριβώς, οι Χιλιανοί ATER ανέβηκαν στη σκηνή, μπροστά σε, όχι αρκετό κόσμο είναι η αλήθεια, που όμως είχε μεγάλη περιέργεια να δει τη μπάντα που έσκασε σχεδόν από το πουθενά και έχει δημιουργήσει ήδη μεγάλο ντόρο στους underground κύκλους. Έχοντας στη διάθεσή τους μισή ώρα, το Χιλιανό τρίο, μας παρουσίασε υλικό και από τα δύο άλμπουμ τους, δηλαδή τα “Eternal grey spiral” και “Somber” και κατάφεραν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του κοινού με τις black metal συνθέσεις τους, με έντονα gothic και doom στοιχεία.
Καθόλου ψαρωμένοι στη σκηνή και σχεδόν αμίλητοι ανάμεσα στα κομμάτια τους, (σε αντίθεση με τη συμπεριφορά τους σε κάποιο break όπου ήταν λαλίστατοι και ενθουσιασμένοι με την υποστήριξη του κόσμου) κέντρισαν πιστεύω πολλούς και σίγουρα έχουν πλέον την προσοχή μου και θα παρακολουθώ από εδώ και πέρα πολύ στενά τις κινήσεις τους. Ενδεχομένως να χρειάζονται έναν δεύτερο κιθαρίστα, ιδίως στα live, για να αποδίδονται πιο ογκώδη τα τραγούδια τους, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το δουν οι ίδιοι. Όπως και να έχει το πράγμα, οι ATER αποτέλεσαν ένα ιδανικό ξεκίνημα για τη βραδιά, που ενθουσίασε τον κόσμο. Είμαι σίγουρος ότι θα περιμένουμε πολλά ενδιαφέροντα πραγματάκια από ετούτους εδώ τους λεβέντες στο μέλλον. Άξιοι!
Θοδωρής Κλώνης
Αφού ο Θοδωρής σας μίλησε για τους Χιλιανούς ATER (οι οποίοι θα προσθέσω μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις στη πρώτη μου επαφή με τον ήχο τους), στη σκηνή ανέβηκαν οι Πολωνοί μακελάρηδες HATE. Όπου οι τύποι βγήκαν και πέραν κεφάλια! Ουδεμία έκπληξη για εμένα, μια και τους είχα ξαναδεί άλλες δύο φορές (με DECAPITATED το 2016 και με SUFFOCATION/BELPHEGOR το 2020). Μ’ ένα εξαίρετο άλμπουμ στις αποσκευές τους (“Bellum regiis”), απόδοση – μηχανή και ένα καταπληκτικό ήχο, οι άνθρωποι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να πάρουν μαζί τους το οποιοδήποτε κοινό!
Έτσι, μοίρασαν το set τους σε άλμπουμ της μετά “Erebos” εποχής, ήτοι της πιο επιτυχημένης και καταξιωμένης: “Erebos” (ομώνυμο και “Luminous horizon”), “Crvsade: zero” (“Valley of darkness”), “Auric gates of veles” (“Sovereign sanctity” που άνοιξε το set), “Rugia” (ομώνυμο και “The wolf queen”) και τέλος το “Bellum regiis” να εκπροσωπείται από τo ομώνυμο και το ελληνικότατο “Iphigenia” (όπως μας είπε και ο ίδιος ο Adam Buszko από μικροφώνου) που έκλεισε την εμφάνισή τους. Μερικές πολύ λιτές κουβέντες τύπου “ευχαριστούμε πολύ” σε ένα κοινό που είχε και δικούς τους οπαδούς, ήταν αρκετές! Ήδη ανυπομονώ για την τέταρτη φορά!
Στον αντίποδα, η πρώτη φορά ήταν που θα έβλεπα τους αγαπημένους Βραζιλιάνους deathsters KRISIUN που ακολούθησαν. Τα τρία αδέρφια (σαν όνομα ταβέρνας ακούγεται – ή σαν το ταβερνόξυλο που φάγαμε!), ανέβηκαν στο σανίδι με διόλου φιλικές διαθέσεις από μουσικής άποψης. Και λέω από μουσικής, γιατί από μικροφώνου ο μπροστάρης – μπασίστας Alex Camargo, μας χιλιοκαταευχαρίστησε για τη παρουσία μας εκεί τονίζοντας κάθε φορά, το πως “χωρίς εσάς, θα ήμασταν καιρό πριν νεκροί”. Όταν μετά από 35 χρόνια καριέρας, είσαι τόσο ευγνώμων, φυσικό επόμενο να σε αγαπάει ο κόσμος!
Το “Conquerors of Armageddon” είχε την τιμητική του με τα 4 από τα 8 κομμάτια τους (ομώνυμο, “Endless madness descends”, “Hatred inherit”, “Ravager”), δύο κομμάτια από το πρόσφατο πολύ ωραίο “Mortem solis” (“Necronomical”, “Serpent messiah”) το ομώνυμο του “Scourge of the enthroned” και το μεγάλο φινάλε του set τους, “Blood of lions” από το “The great execution”. Όλα αυτά, παιγμένα με έναν ολέθριο τρόπο, με τον ήχο με το μέρος τους (εξαιρούνται τα μικρά θέματα στο μπάσο – ούτε καν τα πρόσεξα να είμαι ειλικρινής στην αρχή) και την αδρεναλίνη φυσικά στα ύψη!
Άνοιξαν τα πρώτα mosh pit, ο κόσμος σε κατάσταση αλλοφροσύνης (ο γράφων μαζί τους) ενώ η κλασσική ιαχή “KRI-SI-UN, KRI-SI-UN” ανάμεσα στα κομμάτια, σταδιακά μετατράπηκε σε κάτι οικείο προς του ίδιους (Βραζιλιάνοι γαρ): “ΟΕΕΕΟΕΟΕΟΕΕΕΕΕ KRISIUUUUUUN KRISIUUUUUN”. Το Gagarin είχε γίνει κερκίδα γηπέδου, με τη καλύτερη δυνατή έννοια. Δεν μπορούσε να μην συγκινηθεί ο Alex, υποκλινόμενος στο κοινό, μαζί με τον Moyses. Μάλιστα, στο φινάλε, μας ζήτησε να κάνουμε το “οεοεοε” άλλη μια φορά μετά το πέρας της εμφάνισης τους. Δεν μπορούσα να ζητήσω καλύτερη παρθενική φορά για να δω τους KRISIUN!
Μέχρι και mini τζαμάρισμα στο “Countess bathory” των VENOM ακούσαμε προς τιμήν των headliners (περισσότερα παρακάτω για το κομμάτι)! Μιλώντας για τιμή, κάτι άκρως τιμητικό που θέλω να σημειώσω: τα μέλη των ATER κόβανε βόλτες στο κοινό ενώ ο μπασίστας τραβούσε διαρκώς video τις μπάντες! Εύγε κύριοι! Και τώρα, ο Θοδωρής παίρνει τη σκυτάλη εκ νέου, για να σας πει το τι είδαμε από τους VENOM INC.
Γιάννης Σαββίδης
Μετά το μακελειό που προκάλεσαν οι HATE και KRISIUN όπως χαρακτηριστικά σας περιέγραψε ο καλός φίλος και συνάδελφος Γιάννης Σαββίδης με τον δικό του γλαφυρό τρόπο, ήρθε η ώρα για τους headliners. Ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα τους VENOMINC. ζωντανά καθώς δεν είχα καταφέρει να τους δω στην Κρήτη, και η περιέργεια μου ήταν μεγάλη. Και η αλήθεια είναι ότι οι VENOM INC. ήταν ισοπεδωτικοί!
Ξεκίνημα με το “There’s only black” από το τελευταίο ομότιτλο άλμπουμ των VENOM INC. και ο κακός χαμός αρχίζει. Με ένα set list άρτια ισορροπημένο ανάμεσα στα άλμπουμ των VENOM INC., τα άλμπουμ του Dolan με τους VENOM αλλά και πολλά old school classics, οι VENOM INC. μας παρουσίασαν ένα εξαιρετικό live. Κάποια μικροπροβλήματα του Dolan με το μικρόφωνο ουδόλως πτόησαν ούτε τον ίδιο αλλά ούτε και τον κόσμο. Για ένα δίωρο περίπου, οι VENOM INC έπαιξαν μεγάλη μπαλίτσα.
Φανταστική απόδοση και από τους τρεις τους, ο Tony Dolan δικαίωσε το παρατσούκλι του ως “Demolition Man” καθώς όσο πράος και μειλίχιος είναι εκτός σκηνής, τόσο σκύλος και πορωτικός είναι επάνω σε αυτήν. Ο Curran Murphy, απίστευτος παιχταράς, έσβησε κάθε αμφιβολία για το αν αξίζει να βρίσκεται στη θέση του Mantas, ενώ η αποκάλυψη ακούει στο όνομα Marc Jackson, ένας πραγματικός οδοστρωτήρας πίσω από τα τύμπανα που άφησε τον κόσμο αποσβολωμένο με την απόδοση του. Η μπάντα, σε δαιμονισμένη φόρμα, ο Dolan έδειχνε να συμπεριφέρεται σαν το σπίτι του και η μια κομματάρα διαδεχόταν την άλλη.
Για μένα όλη η συναυλία ήταν ένα highlight καθώς από τη μία ακούσαμε κομμάτια που δεν περίμενα ότι θα ακούσω ζωντανά, όπως για παράδειγμα το “Cursed” από το “The waste lands” ή το άκρως υποτιμημένο “Poisoned” από την εποχή του Cronos, από την άλλη ο κόσμος έδειξε απόλυτα εξοικειωμένος με όλο το υλικό και να τραγουδάει με πάθος κάθε στίχο. Δεν θα μπορούσα να μην σταθώ στον χαμό που έγινε όταν ακούστηκαν τα “Prime evil” και “Black metal” ενώ φοβερή ήταν η στιγμή όπου στο “In league with Satan” ανέβηκαν στη σκηνή οι ντράμερ των ATER, HATE και KRISIUN ανέβηκαν στην σκηνή να συνοδεύσουν τον Jackson σε μια ισοπεδωτική εκτέλεση. Κλείσιμο, τέλος, με το “Witching hour”, που ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα να μας αποτελειώσει.
Εν κατακλείδι, όσοι παρευρεθήκαμε εκεί, παρακολουθήσαμε μια φοβερή συναυλία, τόσο από πλευράς διοργάνωσης όσο και απόδοσης και από τις τέσσερις μπάντες. Αν ρωτάτε εμένα προσωπικά, μπορεί να φανώ υπερβολικός αλλά η εμφάνιση των VENOM INC. συναγωνίζεται επάξια αυτή των VENOM το1997, αν αυτό σας λέει κάτι. Πάντα τέτοια!
Υ.Γ. Σε μια σύντομη κουβεντούλα που είχα με τον Dolan, μου είπε ότι έχουν υλικό για δύο live άλμπουμ, ενώ παράλληλα δουλεύουν επάνω και σε νέο υλικό για το επερχόμενο τρίτο άλμπουμ τους που, κατά τα λεγόμενα του, δεν θα αργήσει. Έρχονται πραγματάκια!
Για άλλη μια εβδομάδα, στο Weekly Metal Meltdown, ψάξαμε και βρήκαμε ολοκαίνουργια clips από δίσκους που πρόκειται να κυκλοφορήσουν σύντομα. Κομμάτια διαφορετικά μεταξύ τους και από διαφορετικά μουσικά στυλ όπως θα ακούσετε παρακάτω. AURI, BEFORE THE DOWN, ASHES OF ARES, RASMUS, FIVE FINGER DEATH PUNCH, LORNA SHORE, REFLECTION, WITHIN TEMPTATION, VOLBEAT, THREE DAYS GRACE, MARTYR, KINGS OF THRASH και VICIOUS RUMORS μας παρουσιάζουν την πιο φρέσκια σοδειά τους. Enjoy!
Photo by Pete Voutilainen
Tο αιθέριο τρίο των AURI επιστρέφει με το πολυαναμενόμενο τρίτο στούντιο άλμπουμ τους, “III – Candles & Beginnings” που θα κυκλοφορήσει στις 15 Αυγούστου 2025.
To πρώτο κομμάτι από τον δίσκο που έδωσαν στην δημοσιότητα είναι για το “Shieldmaiden” και, συνοδεύεται από ένα εκπληκτικό κινηματογραφικό βίντεο σε σκηνοθεσία του μακροχρόνιου συνεργάτη τους Ville Lipiäinen.
Ωθούμενο από την ουράνια φωνή της Johanna Kurkela, τα πλούσια ηχητικά τοπία του Tuomas Holopainen και την απεριόριστη ορχηστρική τέχνη του Troy Donockley, προσκαλούν για άλλη μια φορά τους ακροατές σε έναν κόσμο που αψηφά το είδος. Συνδυάζοντας στοιχεία λαϊκής, προοδευτικής και συμφωνικής μουσικής με πινελιές παγκόσμιας, pop και avant-garde, το “III -Candles & Beginnings” υπόσχεται ένα καθηλωτικό ταξίδι για τις αισθήσεις.
Ο Troy Donockley σχολιάζει: “Το “Shieldmaiden” είναι ένα μυστηριώδες τραγούδι, που επισκιάζεται από τη δική του αργή ανερχόμενη δύναμη. Ο Auri ευδοκιμεί στο μυστήριο και την ασάφεια, οπότε όλα είναι καλά…”
Photo by Teppo Ristola
Με το “Fatal Design”, οι Φινλανδοί γίγαντες του μελωδικού death metal BEFORE THE DAWN παρουσιάζουν άλλη μια σκοτεινή και δυνατή ματιά στο επερχόμενο στούντιο άλμπουμ τους “Cold Flare Eternal” , που θα κυκλοφορήσει στις 5 Σεπτεμβρίου 2025 μέσω της Reaper Entertainment.
Το “Fatal Design” αποτυπώνει το κεντρικό θέμα του άλμπουμ: την εσωτερική σύγκρουση μεταξύ φωτός και σκιάς, την παρόρμηση για έλεγχο σε έναν κόσμο φαινομενικά χτισμένο από το χάος. Ο ιθύνων νους της μπάντας Tuomas Saukkonen παραδίδει έναν σκοτεινό προβληματισμό σχετικά με το κόστος των επιλογών του καθενός – που συντίθεται με χειρουργική ακρίβεια, οδηγείται από βαριά μελαγχολία και τροφοδοτείται από μια αμείλικτη αίσθηση δυναμικής.
O Tuomas Saukkonen σχολιάζει: “Το Fatal Design δείχνει τη βαρύτερη πλευρά του άλμπουμ και είναι απολύτως αδιανόητο ως setlist τραγούδι για την φθινοπωρινή Ευρωπαϊκή περιοδεία με τους WOLFHEART. Πιασάρικο, βαρύ σαν σφυρί δέκα τόνων και σπρώχνει προς τα εμπρός σαν εμπορευματική αμαξοστοιχία”. Το ακούμε παρακάτω:
Photo by Elias Aravidis
Oι ASHES OF ARES κυκλοφορούν τον νέο τους single “Wake of vultures”, κομμάτι που θα υπάρχει στο νέο τους άλμπουμ “New Messiahs” που θα κυκλοφορήσει στις 18 Ιουλίου από την Rpm- Roar.
“To “Wake of vultures” προέρχεται από την ιδέα «Η δυστυχία αγαπά την παρέα», αλλά αυτό πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Αυτή είναι η πίσω πλευρά της εμπλοκής σας με την ομάδα των δυστυχισμένων ανθρώπων. Μόλις γίνετε μέλος αυτής της ομάδας, είστε είτε γύπας είτε είστε το δυστυχισμένο κομμάτι κρέατος που γιορτάζουν. Μια άλλη προειδοποιητική ιστορία… Βλέπω ένα μοτίβο”. To παρακολουθούμε παρακάτω.
Photo by Venla Shalin
Το φινλανδικό ροκ συγκρότημα THE RASMUS δεν κρατάει τίποτα πίσω στο νέο τους κομμάτι, το τοξικό ερωτικό “Break These Chains” ft. Niko Vilhelm των BLIND CHANNEL. Καθοδηγούμενο από το χαρακτηριστικό μείγμα σκοτεινών ατμοσφαιρών και ανθεμικών μελωδιών της μπάντας, το συναισθηματικό τραγούδι προέρχεται από το άλμπουμ “Weirdo” που θα κυκλοφορήσει στις 12 Σεπτεμβρίου, σηματοδοτώντας το 11ο στούντιο άλμπουμ τους και το πρώτο για την Better Noise Music.
“Το “Break These Chains” αφορά μια τοξική σχέση, λέει ο τραγουδιστής Lauri Ylönen, ο οποίος σκάβει τα δόντια του σε θανατηφόρους στίχους όπως «Με έκανες να πιστέψω / Αυτό το αληθινό πάθος σε κάνει να αιμορραγείς / Έτσι έμεινα πολύ καιρό / Για να παίξω τα διεστραμμένα παιχνίδια σου”. Ο Lauri έγραψε το τραγούδι με τους διάσημους τραγουδοποιούς / παραγωγούς Marti Frederiksen και Desmond Child. “Έχει να κάνει με το να αφήνεις κάτι που ξέρεις ότι είναι κακό για σένα, αλλά έχεις εμμονή”.
Για το “Break These Chains”, οι THE RASMUS κάλεσαν τον Niko Vilhelm (του φινλανδικού nu metal συγκροτήματος BLIND CHANNEL) να κάνει μια ειδική guest φωνητική εμφάνιση. “Οι RASMUS είναι ήρωές μου, οπότε προφανώς ενθουσιάστηκα όταν ο Lauri μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να είμαι μέρος αυτού του τραγουδιού. Ακόμα περισσότερο όταν άκουσα το κομμάτι. Ο βαρύτερος ήχος τους ταιριάζει τόσο καλά. Είμαι τόσο ενθουσιασμένος για το πού κατευθύνονται και τι πρόκειται να έρθει”.
Photo by Chad Martel
Οι πολυπλατινένιοι FIVE FINGER DEATH PUNCH γιορτάζουν την 20η επέτειό τους με την κυκλοφορία του “Best Of – Volume 1”, μιας συλλογής επανηχογραφημένων εκδόσεων των πιο εμβληματικών τραγουδιών τους. Αυτή η κίνηση έρχεται ως απάντηση στην πρόσφατη πώληση των αρχικών κύριων ηχογραφήσεων του συγκροτήματος από την πρώην εταιρεία τους, μια ενέργεια που έγινε εν αγνοία τους ή την ευκαιρία να διεκδικήσουν ξανά τη δική τους δουλειά. Η πρώτη προσφορά από την 20η επετειακή έκδοση, σε μια ποιητική σύμπτωση τυχαίνει να έχει τίτλο “I Refuse”, ένα αγαπημένο των θαυμαστών που πάντα προοριζόταν να είναι single. Αυτή η επανασχεδιασμένη, επανηχογραφημένη έκδοση του “I Refuse”, περιλαμβάνει τώρα guest φωνητικά από τη Maria Brink των IN THIS MOMENT.
O κιθαρίστας Zoltan Bathory αναφέρει σχετικά: “Θα θέλαμε πολύ να έχουμε μια ευκαιρία να ανακτήσουμε τα αφθεντικά μας master tapes, ή τουλάχιστον να συμμετάσχουμε στη συναλλαγή, αλλά το μάθαμε εκ των υστέρων. Έκπληκτος, αλλά όχι έκπληκτος. Αυτού του είδους οι συμφωνίες κεκλεισμένων των θυρών έχουν γίνει πάρα πολύ συνηθισμένες στη μουσική βιομηχανία. Οι δισκογραφικές εταιρείες αγοράζουν, πωλούν ή εμπορεύονται έργα καλλιτεχνών χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεσή τους, υποβιβάζοντάς τα σε άψυχα εμπορεύματα. Αλλά η ζωή είναι μια παρτίδα σκακιού, οπότε όταν συνέβη αυτό στην Taylor Swift, απάντησε ηχογραφώντας ξανά τον κατάλογό της. Μετά από αυτή την αξιοσέβαστα τολμηρή κίνηση, οι θαυμαστές της αποφάσισαν να στηρίξουν τις καινούργιες εκδόσεις από διαμαρτυρία και πίστη. Έχουμε μία από τις πιο σκληροπυρηνικές και πιστές βάσεις οπαδών στον πλανήτη, οπότε ξέρω ότι οι οπαδοί μας θα κάνουν το ίδιο”. Για να δούμε!
Photo by Mike Elliott
Οι extreme metallers LORNA SHORE επιστρέφουν με το νέο τους άλμπουμ “I Feel The Everblack Festering Within Me” που Θα κυκλοφορήσει στις 12 Σεπτεμβρίου μέσω της Century Media Records. Το πρώτο single “Oblivion” κάνει το ντεμπούτο του και το παρακολουθείτε παρακάτω.
O τραγουδιστής Will Ramos σχολιάζει για το κομμάτι: “Γράφοντας αυτό το τραγούδι ένιωσα σαν το αποκορύφωμα όλων των πραγμάτων που έχουμε κάνει στο παρελθόν, αλλά πήγαμε στο επόμενο επίπεδο, μια πιο εξελιγμένη εκδοχή του τι πραγματικά είναι οι LORNA SHORE. Φαντάστηκα έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο στο (ελπίζω μακρινό) μέλλον. Έναν κόσμο όπου έχουμε σπείρει τους σπόρους της δικής μας καταστροφής. Η ιδέα ότι επιθυμούσαμε κάτι καλύτερο, ελπίζαμε ότι κάναμε κάτι που θα μας βοηθούσε να σωθούμε σε αυτόν τον κόσμο που πεθαίνει, μόνο για να καταλήξουμε να επιταχύνουμε την αναπόφευκτη καταστροφή του. Αυτό εγείρει το ερώτημα· Τι είναι σωστό; Ξέρουμε καν τι κάνουμε; Τι έχουμε κάνει για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε πραγματικά κάτι; Ποτίζουμε τη γη ή απλώς τροφοδοτούμε μια συνεχώς αυξανόμενη φωτιά;”.
Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που οι REFLECTION κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους άλμπουμ, “Bleed Babylon Bleed”, αλλά τώρα οι Έλληνες epic metallers επέστρεψαν! Στις 20 Ιουνίου οι REFLECTION θα επιστρέψουν στο πεδίο της σύγκρουσης με το “The Battles I Have Won”. Η Pitch Black Records θα κυκλοφορήσει το άλμπουμ σε cd και ψηφιακή μορφή, ενώ Vinylstore.gr θα παρουσιάσει μια έκδοση βινυλίου με ειδικό mastering βινυλίου, με αποκλειστική άδεια από την Pitch Black Records.
Kάθε πτυχή του “The Battles I Have Won” έχει επιμεληθεί προσεκτικά για να αποτελέσει μέρος του συνολικού οράματος της μπάντας για αυτό, το magnum opus τους. Η ενορχήστρωση του Κώστα Ρεκλείτη έχει προσδώσει επιπλέον βάθος και ατμόσφαιρα σε κάθε ιστορία καθώς ξετυλίγεται, το φαντασμαγορικό εξώφυλλο που δημιούργησε ο Αλέξανδρος Βασιλόπουλος (BATTLEROAR κ.α.) παρασύρει τον ακροατή στον κόσμο του μύθου, του θρύλου και της ιστορίας των REFLECTION, ενώ ο ήχος που αποτυπώνεται από τον ίδιο τον Στάθη Παυλάντη της μπάντας στην Dark Water Audio (MARAUDER, ACHELOUS, POWER CRUE, DARKLON) είναι ζεστό και πλούσια υφή, ζωντανό, ζωτικό και ζωντανό!
To κομμάτι που δόθηκε στην δημοσιότητα αυτή την φορά είναι για το “Siren’s song” και το παρακολουθούμε παρακάτω:
Οι Ολλανδοί συμφωνικοί metallers WITHIN TEMPTATION συνεργάστηκαν με τον Ουκρανό καλλιτέχνη και διαγωνιζόμενο της Eurovision, Jerry Heil στο νέο single “Sing Like A Siren”. Το τραγούδι αντικατοπτρίζει τόσο τον αγώνα όσο και την αποφασιστικότητα, συλλαμβάνοντας το αίσθημα της αδυναμίας καθώς και την ανάγκη να σταθεί κανείς ενάντια σε αυτό. Το τραγούδι μεταφέρει επίσης ένα μήνυμα καθοδήγησης: να είναι μια σειρήνα για να καλέσει εκείνους που έχουν χαθεί πίσω στο σπίτι.
Το “Sing Like A Siren” είναι τόσο επικό όσο και κινηματογραφικό, κουβαλώντας ένα συναισθηματικό βάρος που αντικατοπτρίζει τους πραγματικούς αγώνες. Ο Heil το περιγράφει ως “κάτι περισσότερο από ένα τραγούδι, είναι ένα soundtrack για την ταινία στην οποία ζούμε”. O Jerry επίσης προσθέτει: “Είμαι οπαδός των WITHIN TEMPTATION από τα εφηβικά μου χρόνια και ποτέ στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν ότι μια μέρα θα δημιουργούσαμε ένα τραγούδι μαζί. Είναι απίστευτη τιμή για μένα. Τόσο το συγκρότημα όσο και εγώ παίξαμε στο ουκρανικό μουσικό φεστιβάλ Atlas Weekend, όπου συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στο Κίεβο. Εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι δεν μπορούσα να αφήσω την ευκαιρία να χαθεί, έπρεπε να προτείνω να δουλέψουμε σε κάτι μαζί. Το φωνητικό στυλ της Sharon είναι βαθιά αυθεντικό και αντηχεί με το καλλιτεχνικό μου όραμα, οπότε ήξερα αμέσως ότι θα ήταν μια άγρια συγχώνευση: rock, κλασικά φωνητικά και ουκρανικά λαϊκά μοτίβα”.
Ακούμε το “Sing like a siren” παρακάτω
Photo Credit Brittany Bowman
Όπως έχουμε αναφέρει ξανά σε αυτή την στήλη, ο νέος δίσκος των VOLBEAT θα έχει τίτλο “God of angels trust”και θα κυκλοφορήσει στις 6 Ιουνίου από την Vertigo/Universal. Το καινούργιο video, τρίτο κατά σειρά δείγμα από τον επερχόμενο δίσκο, έχει τίτλο “Time will heal”.
Ο Poulsen αναφέρει για αυτό: “Κατά τη διάρκεια της ζωής, περνάμε από αυτά τα σκαμπανεβάσματα, και μερικές φορές, είναι σαν να ανοίγουμε έναν διακόπτη και μπορεί να αλλάξει από το ένα λεπτό στο άλλο. Ξαφνικά έχουμε μια λυπημένη, συναισθηματική διάθεση όπου απλά δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος να δούμε το φως ή το καλό σε τίποτα. Αλλά πάντα βρίσκουμε έναν τρόπο να κάνουμε τα πράγματα καλά και πάλι. Είμαι καλός στο να αντιστρέφω αυτές τις στιγμές γρήγορα, αλλά αυτό έρχεται με την αποδοχή των καλών με τις κακές και τη χρήση των κακών στιγμών για να μεγαλώσω και να μάθω αντί να τις αφήσω να σε ενοχλήσουν περισσότερο από όσο θα έπρεπε και να βάλεις το μυαλό σου να χειραγωγήσει την πραγματικότητα. Το σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσετε ότι ενώ τίποτα δεν μπορεί να είναι καλό για πάντα, μην αφήσετε τη σκοτεινή πλευρά της ζωής να κυριαρχήσει. Να έχετε την αυτοπεποίθηση να ξέρετε ότι θα υπάρξουν καλύτερες μέρες μπροστά όταν αντιμετωπίζουμε αυτές τις στιγμές ή τους δαίμονες και αγωνιζόμαστε να βρούμε κάτι καλό σε αυτό που κάνουμε. Ακόμα παλεύω με την απώλεια του πατέρα μου. Θα έλεγα ότι το 80% του χρόνου αντιμετωπίζω την απώλεια και τα πάω καλά. Αλλά μερικές φορές, πέφτω σε αυτές τις μαύρες τρύπες όπου όλα είναι άδεια και τίποτα δεν είναι δίκαιο. Είμαι τόσο ευγνώμων που έχω παιδιά γιατί όταν έρχονται στη ζωή σου, ξαφνικά, όλα δεν είναι για σένα. Έχει να κάνει με τα παιδιά και δεν μπορείς να ξοδέψεις πάρα πολύ από την ενέργειά σου επειδή σε χρειάζονται. Έτσι, ήταν ευλογία να έχεις παιδιά. Είναι το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ”.
Οι VOLBEAT ετοιμάζουν επίσης την περιοδεία τους “Greatest Of All Tours Worldwide” που θα ξεκινήσει τον Ιούνιο και θα συνεχιστεί όλο το έτος. Το πρώτο σκέλος θα είναι co- headline με τους Καναδούς THREE DAYS GRACE με special guests τους WAGE WAR και μετά θα ακολουθήσει headline περιοδεία στην Αμερική με special guests τους HALESTORM και τους THE GHOST INSIDE και στην Ευρώπη με special guests τους BUSH και GEL.
To ακούμε αλλά και το βλέπουμε παρακάτω
Photo by Matt Barnes
Καινούργιο κομμάτι δόθηκε στην δημοσιότητα αυτές τις ημέρες και από τους Καναδούς ΤHREE DAYS GRACE (που όπως αναφέραμε παραπάνω θα περιοδεύσουν μαζί με τους VOLBEAT και τους RAGE OF WAR). Το “Apologies” είναι το πρώτο δείγμα από το νέο τους δίσκο που θα κυκλοφορήσει στις 22 Αυγούστου και θα έχει τίτλο “Alienation”.
“Tο τραγούδι είναι για έναν καθρέφτη για όποιον αισθάνεται ότι είναι πολύ μακριά για να αγαπηθεί. Πόσο πονάει περισσότερο το να ξέρεις ότι κάποιος σε αγαπούσε , απλά δεν είναι αρκετό για να σε σώσει από τον εαυτό σου. Οι συγγνώμες δεν γυρίζουν πίσω τον χρόνο” εξηγεί ο drummer Neal Sanderson. Το ακούμε παρακάτω, αναμένοντας τον δίσκο!
Photo by Marvin Wassink
Οι Ολλανδοί heavy metallers ΜΑRTYR επιστρέφουν με νέο δίσκο στις 15 Αυγούστου με τίτλο “Dark Believer” και μόλις έδωσαν στην δημοσιότητα το πρώτο single του δίσκου για το ομότιτλο κομμάτι.
To συγκρότημα σχολιάζει: “Το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ μας “Dark Believer” είναι ΕΔΩ. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας συγγραφής και ηχογράφησης, αυτό το τραγούδι εξελίχθηκε σε κάτι σκοτεινό και μυστηριώδες. Αγκαλιάζοντας τις σκιές όπου οι δαίμονες παραμονεύουν, οι μάγισσες ψάλλουν και οι χαμένες ψυχές έλκονται στο άγνωστο. Το βάρος συναντά τη μελωδία. Συντριπτικά riffs. Επικά φωνητικά. Αμείλικτο μπάσο και τύμπανα. Είναι καθαρό MARTYR τραγούδι. Το “Dark Believer” είναι η πρώτη σας κάθοδος στην άβυσσο που έχουμε χαράξει στο νέο μας άλμπουμ. Μια γεύση κακού, απελπισίας και υποκρισίας που κηλιδώνει την ψυχή της ανθρωπότητας”.
Οι KINGSOFTHRASH, η ένωση των πρώην μελών των MEGADETH David Ellefson (μπάσο) και Jeff Young (κιθάρα), καθώς και ο Chaz Leon (φωνητικά, κιθάρα) και ο ντράμερ Fred Aching των DEAD GROOVE/BULLETBOYS, με special guest (και πρώην MEGADETH) τον Chris Poland, επιστρέφουν στη μάχη με ένα νέο single το “Lockdown”.
Ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι των KINGS OF THRASH, «το “Lockdown” τα έχει όλα», επιβεβαιώνει ο κιθαρίστας Chris Poland. «Υπέροχα riffs. Ένα σούπερ πιασάρικο ρεφρέν. Και ένα rhythm section που είναι κλειδωμένο σφιχτά! Και είναι τιμή μου που προσκλήθηκα να συμμετάσχω σε αυτό».
Ένα εκπληκτικό νέο βίντεο, σε σκηνοθεσία και μοντάζ του ντράμερ Aching και της συμπαίκτριάς του στους DEAD GROOVE, Holly West, μπορείτε να δείτε παρακάτω, καταγράφοντας τους KINGS OF THRASH τόσο ζωντανά στο στούντιο όσο και, κατάλληλα, πίσω από τα κάγκελα.
O Young το περιγράφει: “Ένα δροσερό μείγμα thrash και punk vibes της δεκαετίας του ’80, συν τέσσερα σόλο κιθάρας (!!) Διασκεδάσαμε πολύ ζωντανεύοντας αυτό το τραγούδι!”
Το “Lockdown” αποτυπώνει το αληθινό πνεύμα του old school thrash metal, λέει ο μπασίστας Ellefson, “με έναν στίχο που μπορεί να θεωρηθεί επίκαιρος σε αυτόν τον χαοτικό κόσμο στον οποίο ζούμε τώρα”;
Νέο κομμάτι έχουμε και από τους Αμερικάνους power metal θεούς VICIOUS RUMORS. To κομμάτι είναι για το “Bloodbath” και θα υπάρχει στο επερχόμενο studio άλμπουμ τους “The Devil’s Asylum” που θα κυκλοφορήσει στις 29 Αυγούστου. Το ακούμε παρακάτω.
This mode enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode
Improves website's visuals
This mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode
Helps to focus on specific content
This mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode
Reduces distractions and improve focus
This mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode
Allows using the site with your screen-reader
This mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Online Dictionary
Readable Experience
Content Scaling
Default
Text Magnifier
Readable Font
Dyslexia Friendly
Highlight Titles
Highlight Links
Font Sizing
Default
Line Height
Default
Letter Spacing
Default
Left Aligned
Center Aligned
Right Aligned
Visually Pleasing Experience
Dark Contrast
Light Contrast
Monochrome
High Contrast
High Saturation
Low Saturation
Adjust Text Colors
Adjust Title Colors
Adjust Background Colors
Easy Orientation
Mute Sounds
Hide Images
Hide Emoji
Reading Guide
Stop Animations
Reading Mask
Highlight Hover
Highlight Focus
Big Dark Cursor
Big Light Cursor
Cognitive Reading
Virtual Keyboard
Navigation Keys
Voice Navigation
Accessibility Statement
rockhard.gr
April 27, 2026
Compliance status
We firmly believe that the internet should be available and accessible to anyone, and are committed to providing a website that is accessible to the widest possible audience,
regardless of circumstance and ability.
To fulfill this, we aim to adhere as strictly as possible to the World Wide Web Consortium’s (W3C) Web Content Accessibility Guidelines 2.1 (WCAG 2.1) at the AA level.
These guidelines explain how to make web content accessible to people with a wide array of disabilities. Complying with those guidelines helps us ensure that the website is accessible
to all people: blind people, people with motor impairments, visual impairment, cognitive disabilities, and more.
This website utilizes various technologies that are meant to make it as accessible as possible at all times. We utilize an accessibility interface that allows persons with specific
disabilities to adjust the website’s UI (user interface) and design it to their personal needs.
Additionally, the website utilizes an AI-based application that runs in the background and optimizes its accessibility level constantly. This application remediates the website’s HTML,
adapts Its functionality and behavior for screen-readers used by the blind users, and for keyboard functions used by individuals with motor impairments.
If you’ve found a malfunction or have ideas for improvement, we’ll be happy to hear from you. You can reach out to the website’s operators by using the following email
Screen-reader and keyboard navigation
Our website implements the ARIA attributes (Accessible Rich Internet Applications) technique, alongside various different behavioral changes, to ensure blind users visiting with
screen-readers are able to read, comprehend, and enjoy the website’s functions. As soon as a user with a screen-reader enters your site, they immediately receive
a prompt to enter the Screen-Reader Profile so they can browse and operate your site effectively. Here’s how our website covers some of the most important screen-reader requirements,
alongside console screenshots of code examples:
Screen-reader optimization: we run a background process that learns the website’s components from top to bottom, to ensure ongoing compliance even when updating the website.
In this process, we provide screen-readers with meaningful data using the ARIA set of attributes. For example, we provide accurate form labels;
descriptions for actionable icons (social media icons, search icons, cart icons, etc.); validation guidance for form inputs; element roles such as buttons, menus, modal dialogues (popups),
and others. Additionally, the background process scans all the website’s images and provides an accurate and meaningful image-object-recognition-based description as an ALT (alternate text) tag
for images that are not described. It will also extract texts that are embedded within the image, using an OCR (optical character recognition) technology.
To turn on screen-reader adjustments at any time, users need only to press the Alt+1 keyboard combination. Screen-reader users also get automatic announcements to turn the Screen-reader mode on
as soon as they enter the website.
These adjustments are compatible with all popular screen readers, including JAWS and NVDA.
Keyboard navigation optimization: The background process also adjusts the website’s HTML, and adds various behaviors using JavaScript code to make the website operable by the keyboard. This includes the ability to navigate the website using the Tab and Shift+Tab keys, operate dropdowns with the arrow keys, close them with Esc, trigger buttons and links using the Enter key, navigate between radio and checkbox elements using the arrow keys, and fill them in with the Spacebar or Enter key.Additionally, keyboard users will find quick-navigation and content-skip menus, available at any time by clicking Alt+1, or as the first elements of the site while navigating with the keyboard. The background process also handles triggered popups by moving the keyboard focus towards them as soon as they appear, and not allow the focus drift outside it.
Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Disability profiles supported in our website
Epilepsy Safe Mode: this profile enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode: this mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode: this mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode: this mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode: this mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Keyboard Navigation Profile (Motor-Impaired): this profile enables motor-impaired persons to operate the website using the keyboard Tab, Shift+Tab, and the Enter keys. Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Additional UI, design, and readability adjustments
Font adjustments – users, can increase and decrease its size, change its family (type), adjust the spacing, alignment, line height, and more.
Color adjustments – users can select various color contrast profiles such as light, dark, inverted, and monochrome. Additionally, users can swap color schemes of titles, texts, and backgrounds, with over seven different coloring options.
Animations – person with epilepsy can stop all running animations with the click of a button. Animations controlled by the interface include videos, GIFs, and CSS flashing transitions.
Content highlighting – users can choose to emphasize important elements such as links and titles. They can also choose to highlight focused or hovered elements only.
Audio muting – users with hearing devices may experience headaches or other issues due to automatic audio playing. This option lets users mute the entire website instantly.
Cognitive disorders – we utilize a search engine that is linked to Wikipedia and Wiktionary, allowing people with cognitive disorders to decipher meanings of phrases, initials, slang, and others.
Additional functions – we provide users the option to change cursor color and size, use a printing mode, enable a virtual keyboard, and many other functions.
Browser and assistive technology compatibility
We aim to support the widest array of browsers and assistive technologies as possible, so our users can choose the best fitting tools for them, with as few limitations as possible. Therefore, we have worked very hard to be able to support all major systems that comprise over 95% of the user market share including Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera and Microsoft Edge, JAWS and NVDA (screen readers).
Notes, comments, and feedback
Despite our very best efforts to allow anybody to adjust the website to their needs. There may still be pages or sections that are not fully accessible, are in the process of becoming accessible, or are lacking an adequate technological solution to make them accessible. Still, we are continually improving our accessibility, adding, updating and improving its options and features, and developing and adopting new technologies. All this is meant to reach the optimal level of accessibility, following technological advancements. For any assistance, please reach out to
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DEATH SS
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ELUSIVE GOD
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: SILVER KNIFE
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: THE GREAT SEA
Μουσικά, το “Noble art of desolation” κινείται στις σκιές του atmospheric black metal, φλερτάροντας όμως με doom επιρροές και ambient δομές. Οι συνθέσεις είναι μεσαίας διάρκειας προς μακροσκελείς, γεμάτες κορυφώσεις και καταβυθίσεις, σαν μεγαλοπρεπείς θαλάσσιες θύελλες που διαδέχονται ήρεμες αποσυμπιέσεις. Η κιθαριστική δουλειά εναλλάσσεται από κατακλυσμικά riffs σε μελωδικές, σχεδόν νεοκλασικές αποχρώσεις, ενώ τα φωνητικά βγαίνουν περισσότερο ως κραυγές πνιγμένες μέσα σε ομίχλη παρά ως καθαρή αφήγηση. Η παραγωγή είναι προσεγμένη, διατηρώντας έναν οργανικό χαρακτήρα που ενισχύει τη βιωματική διάσταση του δίσκου.
High Priority Promotions
