"/>
Δύο χρονάκια και κάτι μερούλες πριν, οι πολεμικές ιαχές των Βίκινγκς είχαν ακουστεί σε όλη την Αθήνα, μέσα από τα σφυριά του Θορ (Fredrik Andersson), τα αστροπελέκια του Όντιν (Olavi Mikkonen, Johan Söderberg & Ted Lundström) και την τρομακτική φωνή του Johan Hegg (αυτός είναι τιτάνας). Μια μάχη επί της γης των Θεών των παγανιστών Σκανδιναβών, που πολύ από μας είχαν την τιμή να είναι εκεί τότε. Εν έτη 2014, οι αγαπημένοι των Ελλήνων, Σουηδοί AMON AMARTH, βρέθηκαν ξανά από τα μέρη μας για να πολεμήσουμε μαζί ότι μας βασανίζει, μέσα από το Viking death metal τους. Όπως και τότε, ετσι και τώρα, τη συναυλία θα άνοιγαν οι modern extreme metallers KARMA VIOLENS. Τότε είχαν κυκλοφορήσει το full length ντεμπούτο τους “Dormancy”, ενώ τώρα και λογικά μέσα στο 2014 θα κυκλοφορήσουν τον διάδοχο του, “Skin of existence” (άρθρο για τη προακρόαση του μπορείτε να διαβάσετε εδώ).
Ως άλλος Ragnar Lothbrok λοιπόν, γύρω στις 9 παρά μπήκα στο Fuzz, ώστε να μη χάσω ούτε riff των Αθηναίων KARMA VIOLENS. Δεν άργησαν λοιπόν και μετά από ένα προηχογραφημένο intro, ξεκίνησαν με ένα από τα πιο δυνατά τους κομμάτια, το “Christian lovers (made me do it)”. Δυστυχώς, τους πρόδωσε ο ήχος, αφού τα φωνητικά και η δίκαση ήταν πολύ πίσω και μετά βίας ακούγονταν. Προοδευτικά όμως, ο ήχος καλυτέρεψε, χωρίς να αγγίξει και το τέλειο. Πρώτη φορά τους έβλεπα χωρίς τον παλιό τους drummer Νικκ Πέρρο. Ο καινούριος (session) με ελαφρά διαφορετικό στυλ, φάνηκε να έχει δέσει με τη μπάντα και απέδιδε τα τραγούδια μια χαρά. Εντάξει, για τους υπόλοιπους 4 της παρέας, φάνηκε ότι είναι μαζί για χρόνια, αφού «βρίσκονταν» με κλειστά μάτια. Μετέδιδαν παλμό στο κοινό και τούμπαλιν και η βραδιά νωρίς νωρίς είχε ήδη πάρει φωτιά. “Headstrong vs progress” και “Death is symbolic” ακολούθησαν, με τον Μάριο (φωνητικά) να έχει βγάλει το λαρύγγι 
του πάνω στο μικρόφωνο, με τις εναλλαγές από death σε black φωνητικά. Για πρώτη φορά μπροστά στο αθηναϊκό κοινό, έπαιξαν 3 καινούρια κομμάτια από το “Skin of existence” (“Soulless child”, “Si vis vitam para mortem”, “Floating in sadness”), δείχνοντας ένα καινούριο πρόσωπο, πιο melodeath και καθόλου core πλεον. Ακούγοντας τις αντιδράσεις γύρω μου, ο κόσμος το υποδέχτηκε θετικά. Κάπου ανάμεσα σε αυτά, ξεσήκωσαν όλο το Fuzz με τη διασκευή στο κλασικό “Reign in blood” των SLAYER. Φυσικά, από το setlist δε θα μπορούσαν να λείπουν τα “Anima(l)” και “Full dose of hate” (με το κλασικό wall of death) από το “Dormancy”. Άλλη μια καλή εμφάνιση, από μία από τις πιο ποιοτικές μπάντες της χώρας μας αυτή την εποχή. Ότι πρέπει για προθέρμανση για την μάχη που ακολουθούσε.
Γιώργος Δρογγίτης
Απ’ όταν ανακοινώθηκαν τα live των AMON AMARTH και ειδικά με την εξαιρετική τιμή του εισιτηρίου, τόσο για την εμπορικότητα της μπάντας, όσο και για τα δεδομένα της χώρας μας, περιμέναμε όλοι ότι θα πάει super από προσέλευση. Όχι όμως και τόσο, όσο τελικά πήγε!
Σε ένα σχεδόν ασφυκτικά γεμάτο πλέον Fuzz, με περισσότερα από 1400 άτομα (περίπου 300-400 περισσότερα από την προ διετίας εμφάνιση της μπάντας στον ίδιο χώρο) έτοιμα να νιώσουν σαν Vikings για 100 λεπτά, με τον δικό του τρόπο ο καθένας, η ώρα έχει φτάσει 22:10 περίπου και σταματάει να παίζει ο δίσκος “Painkiller” των JUDAS PRIEST που μας κρατούσε ηχητική συντροφιά, σβήνουν τα φώτα και μπλε φως φωτίζει το επιβλητικότατο και τεράστιο backdrop με το εξώφυλλο του τελευταίου δίσκου των Σουηδών. Ορχηστρικό intro και η αντίδραση του κόσμου στην εμφάνιση της μπάντας επί σκηνής, αλλά και στις πρώτες νότες του “Father of the wolf” που άνοιγε το live, προϊδέαζε ότι θα επικρατήσει πανικός. Όπως και έγινε! “Athina lets go” από τον Hegg και ένα μεγάλο πάρτι μόλις είχε ξεκινήσει.
Ο ήχος δυνατός, με όγκο και καθαρός (παραήταν καλός βασικά!), σύμμαχος τόσο της μπάντας όσο και δικός μας φυσικά, οι Σουηδοί με εμφανέστατη διάθεση, ο κόσμος ετοιμοπόλεμος, επομένως όλα ήταν όπως πρέπει. Τα πρώτα Maiden-ικά «οοοο» από τον κόσμο ακούγονται κάπως στο μεσαίο σημείο του “Father of the wolf”, αλλά στην αρχή του “Deceiver of the gods” που το ακολούθησε, ήταν πραγματικά εντυπωσιακά. Το “Death in fire”, η πρώτη βουτιά στο παρελθόν και τα μεγάλα «χιτ» της μπάντας, δε μας αφήνει προφανώς να ηρεμήσουμε από τον πόλεμο του “Deceiver” και ο κόσμος στο Fuzz ξεκινάει τη γυμναστική του με συγχρονισμένα πηδηματάκια. Πρώτο κομμάτι από το “Twilight of the thunder God”, δίσκος που είχε γενικά την τιμητική του μαζί με το “Deceiver of the Gods”, με το “Live for the kill”, για να γυρίσουμε στην τελευταία δουλειά της μπάντας με δύο ακόμα «κολλητά» κομμάτια, τα “As loke falls” (προσωπική αδυναμία από το δίσκο) και “Coming of the tide”. Ώρα όμως για video clip και «χιτ» νούμερο 
2, με “Guardians of Asgard” και η γυμναστική (σε λίγο πιο χαλαρούς ρυθμούς) μαζί με τα μαθήματα φωνητικής δε λένε να σταματήσουν. Ακόμα ένα «πακετάκι» από το “Deceiver”, με τα “Shape shifter” και “Warriors of the north”, για να έρθει ακόμα ένα video να μας πάρει λίγο τα μυαλά και αυτό ήταν το “Runes to my memory”. Το “Varyags of Miklagaard” ήταν προσωπικά μία πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη (δε βλέπω ποτέ setlist πριν το live) και κομμάτι που και ο κόσμος γούσταρε τρελά όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις του. Δεν περίμενα ούτε να το ακούσω, αλλά ούτε και τόσες θερμές αντιδράσεις για να είμαι ειλικρινής. Βόλτα στο “Surtur rising” για τη συνέχεια, με δύο συνεχόμενα κομμάτια, με το “The last stand of Frej” να μαγεύει και τον Hegg να δηλώνει στο τέλος του “τέλος το διάλειμμα με τις μπαλάντες” και το “Destroyer of the universe” με τον καταιγιστικό ρυθμό του να σπάει άλατα από τους σβέρκους μας. 
Οι AMON AMARTH ήταν οι γνωστοί AMON AMARTH live. Με τα λάθη τους (κάποια τρανταχτά) κλασικά, αλλά είναι τόσο αδιάφορο αυτό στα live τους, που σχεδόν περνάει απαρατήρητο και σίγουρα δεν επηρεάζει στο ελάχιστο την ευχάριστη διάθεση που σου δημιουργούν. Ο Hegg σταθερά κάτι μεταξύ Viking και βροντόσαυρου, επιβλητικός και με το χαμόγελο που μία λες ότι χαίρεται, μία ότι σε βλέπει σαν βραδινό.
Το έπος που ακούει στο όνομα “Cry of the black birds” με το υπέροχο intro του δεν σε αφήνει να ησυχάσεις από το “Destroyer”, ενώ το “War of the Gods” κλείνει ιδανικά το βασικό μέρος της εμφάνισης των Σουηδών. Ένα περιττό μουσικό ποζεριλίκι δεκαπέντε-είκοσι δευτερολέπτων που έκαναν για να τελειώσει το βασικό πρόγραμμα, μάλλον πέρασε παντελώς απαρατήρητο και ήταν αχρείαστο.
Το encore, όσο κι αν ήταν αναμενόμενο, έκανε αυτό που έπρεπε… Μας αποτελείωσε! “Twilight of the thunder God” αρχικά, με τη φωνή του κόσμου εκκωφαντική και φυσικά πιο εκκωφαντική στη συνέχεια. Μισό riff του “The pursuit of Vikings”, εσκεμμένο κενό-παιχνίδι με τον κόσμο, που νόμιζες ότι θα ανέβει στη σκηνή να τους κατασπαράξει με τόση ένταση στη φωνή και ανυπομονησία και καπάκια το κομμάτι. Το Fuzz παίζει να έχει υποχωρήσει 2-3 εκατοστά με 1400 άτομα να χοροπηδάνε.
Οι AMON AMARTH ήρθαν, ισοπέδωσαν και έφυγαν! Τα χαμόγελα που έβλεπες παντού γύρω σου μετά το τέλος του live είναι η καλύτερη απόδειξη του πόσο καλό ήταν. Ίσως (δεν είχα πάει την πρώτη από τις 3 προηγούμενες που μας είχαν επισκεφθεί) η καλύτερη εμφάνισή τους στη χώρα μας, κυρίως από άποψη διασκέδασης και αντιδράσεων του κόσμου. Τι κι αν τα 3 πρώτα άλμπουμ τους τα προσπέρασαν παντελώς, τι κι αν από “Fate” και “Versus” έπαιξαν μόνο τα βίντεο, τι κι αν επικεντρώθηκαν κυρίως στα τελευταία 3 άλμπουμ, το live ήταν super! Live που ξεδίνεις, περνάς καλά, χαίρεσαι και τέλος. Μπάντα που ο κόσμος αγαπάει και το δείχνει με κάθε νέα κυκλοφορία της. Πάντα τέτοια να έχουμε.
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Φωτογραφίες: Γιάννης Δόλας (rockpages.gr)
